ब्राऊ-२

और गिटार..६ ब्राऊ..१ ..................................... फुफाटलेल्या उन्हातून घरी परत येताना मग माझी विचारांची लाईन जोरात चालू झाली. नाकाच्या टोकावर कचकचीत घामाघूम झालेला ब्राऊ हातभर जीभ काढून माझ्या सोबत धापा टाकत चालत होता. कितीही भेलकांडत चालला असला तरी चेहरा एकदम खूष दिसत होता. घरी पोचल्यावर मी आणि ब्राऊ व्हरांड्यातच फरशीवर बोचे टेकले. फरशी अजून थंड होती त्यावर ब्राऊची लाळ सांडायला लागली. सुट्टी असल्यामुळे मला तसा काही उद्योग नव्हताच. सुट्टी नसली तरी आम्हाला कोणालाच तसा काही उद्योग नसतोच. इल्लिसिट बिहेवियर पिक्चर खाडे थेटरला लागला होता. पोस्टर बर्‍याच ठिकाणी निळे पॅच मारुन लावलं होतं. म्हणजे नक्कीच बरेच सीन असणार. परांजप्याला घेऊन एरवी मी नक्की गेलो असतो पण आज मनातून जाम फाटली होती. जाधवशी काल सरळसरळ राडा झाला होता. आत्तापर्यंत तोंडाने झालं होतं जे काय व्हायचं ते. आता मात्र जाधव मला सोडणार नव्हता. ते सगळं आठवून मग घरातून बाहेर पडायला मन मागेना. रस्त्याकडे बघत असताना एकदम मोमीन सीडी हंड्रेडवर येताना दिसला. मला कोणीतरी आलं म्हणून बरं वाटलं. मोमीन तसा प्रयोगशाळेखेरीज इतर कशात माझ्यासोबत नसतो. परांजप्यासारखा तो माझ्या भानगडींमधे तर मुळीच पडत नाही. आल्याआल्याच पायरीला पाय टेकत मोमीन बोलला, "केळ्या, जाधव भेटलेला आत्ता.." "काय बोलत होतं बेणं?", मी ताठरलो आणि विचारलं. "काय नाय..तू सांभाळून रहा जरा. उगाच जास्ती भानगडीत पडू नको.." "काय झालं सरळ बोल ना मोम्या.." "काय नाय. तो विचारत होता तुझ्याबद्दल. म्हणजे कराटे क्लासमधे तुझी तयारी काय आहे वगैरे विचारत होता." मला काही कळेना पटकन.. "म्हणजे काय?" "अरे उद्या काहीतरी राडा करायचा असला की तुझ्या साईडला क्लासमधली पोरं येतील काय ते बघायला बघत होता, माझ्याशी बोलून.." "मग तू काय बोल्लास?", मी थरथरत विचारलं. "मी काय नाय बोललो. तू सरांच्या खास मर्जीत आहेस असं बोलून आलो त्याला. जरा टरकलेला वाटला. तू काय घाबरु नको पण ज्यास्ती भानगड उकरु नको त्याच्याशी." मला सगळं कळून चुकलं होतं. जाधव मुद्दाम मोमीनशी बोलून मला मेसेज पोचवायला बघत होता की माझी मार खाण्याची वेळ आली आहे. साले तसे प्लॅन्सही चाललेत. पाप्याची मदत जाधवाला झाली तर मी संपल्यात जमा होतो. आता घराबाहेर पडण्याचीही सोय राहिली नव्हती. कधीही एकदम जाधव आणि पाप्या त्याच्या टोळक्याला घेऊन माझ्या रस्त्यात मधे उभे राहणार होते. आमचं गाव लहान. त्यात सगळे भाग निर्जनच. जाऊन जाऊन जाऊ कुठे. मला खूपच घाम फुटला. मोमीनने जरी जाधवला कराटेसरांचं सांगितलं होतं, तरी ते खरं नव्हतं. सर माझ्या बाजूने कसले, उलट मराठेला फसवून त्यांनी घाणच केली होती. तरी पण मला काहीतरी करुन स्वतःला वाचवायला हवं होतं. जाधव काहीच करणार नाही असं समजणं हा मूर्खपणा होता, कारण त्याला असंच करताना आम्ही आत्तापर्यंत बघत आलो होतो. चेन घेऊन मारामार्‍या करणारी राडेबाज पोरं साली. त्यांच्यापुढे आपण काय शाटमारी करणार. मला सगळं बाकीचं बाजूला ठेवून कराटेसरांची मदत घ्यायला लागणार होती. नीट विचार केला तर त्याला हरकतही नव्हती आणि इलाजही नव्हता. मराठेने माझी काशी घातलीच होती. सरांकडे एवढी मेहनत केली ती मराठेसाठी. आता ती नसली तरी कमीतकमी तेवढ्या मेहनतीचा फायदा असा न तसा करुन घ्यायलाच हवा होता. मी ब्राऊला पुन्हा साखळीला लावून हाती घेतला आणि त्याच्या सोबत क्लासकडे चालायला लागलो. ब्राऊ हातात असताना मला भीती खूपच कमी होती. कारण ब्राऊ खरोखर भरपूर थोराड आहे आणि त्याला बघून कोणी जवळ येणं शक्यच नाही. कराटे क्लासकडे जाताना ब्राऊ भलताच उत्तेजित झाला होता. लसालसा जीभ आतबाहेर होत होती. पुढच्या दिशेने खेच तर जबरीच होती. स्वतःच्याच त्या राक्षसी खेचीमुळे ब्राऊचा गळा दाबला जाऊन त्याचे श्वास अडकत होते. मग माझ्या लक्षात आलं की कराटे क्लासवरूनच पुढे बेगमच्या घराचा रस्ता होता. आणि मग ब्राऊच्या धसमुसळेपणाचं कारण लगेच समजलं. क्लासच्या वळणावर रस्ता सोडला आणि ब्राऊने बेगमच्या घराच्या दिशेने जबरदस्त खेचायला सुरुवात केली. त्याला आयमायवरुन शिव्या देत उलटा ओढत कराटेक्लासकडे वळवला. क्लासच्या कंपाउंडच्या खांबालाच त्याची साखळी बांधली आणि आत गेलो. बेगमकडे जायचं नाही हे लक्षात आल्यामुळे ब्राऊच्या चेहर्‍यावर विश्वासघात झाल्याचा स्टॅम्प उमटला होता. बांधताक्षणीपासून त्याने भुंकाळ्या मारायला सुरुवात केली. तेव्हा त्याला एक कानफटात दिली आणि आत गेलो. आत नशीबाने सर होतेच. "काय रे केळकर?" नेहमीप्रमाणे खरखरीत आवाजात त्यांनी हटकलं. सरांना तशी जाधवविषयी कल्पना होतीच. सरांच्या सांगण्यावरुन मुतनाळनेही त्याला पाहिला होता. तसं तर जाधव मराठेच्या मागे असल्याची बत्तीही मी सरांच्या पार्श्वभागात घुसवून दिली होती..ती जळत असणारच. या सगळ्यामुळे मी जास्ती लांबड न लावता थेट सरांना सांगितलं की जाधव माझ्या पाळतीवर आहे आणि राडा करायचा चान्स बघतोय. तेवढ्याने सर पेटले नसते, म्हणून हेही सांगितलं की जाधवाने मराठेचा काल गॅद्रिंगच्या गर्दीत हात धरलान म्हणून. त्याने हात तर धरलाच होता चान्स मारण्यासाठी. मी खोटं तर बोलत नव्हतो. शिवाय माझी मराठेला प्रपोज मारण्याची स्टोरी त्यांना सांगण्याएवढा मी येडा नव्हतो. तरीही अपेक्षित प्रश्न आलाच, "तुझ्या मागे एवढा का लागलाय तो? काय झालंय खरं सांग.." मी सटपटलो. खरं सर्वच सांगितलं की झाला बल्ल्या..पण अगदी सगळं लपवणं हाही मूर्खपणा होता. "नाही सर.. काल त्याने माझ्या गिटारच्या शोमधे फटाके लावले.." "फटाके लावले?", खरखर वाढली. "म्हणजे मी कायतरी म्हणजे अम्..माझं कायतरी मराठेसोबत आहे असं तो धरुन बसलाय..त्यातूनच तो असली फालतूगिरी करतोय सर..", मी काहीतरी गोलमाल बकलो. "तुला आवडते काय ती मराठे?", खर्रकन प्रश्न आला. माझा घसा पूर्ण कोरडा झाला... (........टू बी कंटिन्यूड)