असा अनुभव फक्त पुण्यातच येऊ शकतो.

अध्यक्ष महोदय, गुरुजनवर्ग आणि माझ्या मित्र-मैत्रिणींनो! पुण्यनगरीचा रहिवासी या नात्याने आज मी तुम्हाला अलिकडचेच २ रंजक अनुभव सांगणार आहे. कृपया तुम्ही ते शांतचित्ताने ऐकून घ्यावेत, अशी नम्र विनंती... १) काही काळापूर्वी कांदा किलोला ७०-८० रुपयांपर्यंत भडकला होता तेव्हाची ही गोष्ट. तुम्हाला माहीत असेलच, की पुण्यात काही पाट्या कायमस्वरुपी लागलेल्या असतात (उदा : ही गप्पा मारायची जागा नव्हे. गेटसमोर गाडी लावल्यास हवा सोडली जाईल. बेसिनवर खाकरे, गुळण्या काढू नयेत, फक्त हात धुवावा. सुटे पैसे देणे, आमची टांकसाळ नाही. वगैरे वगैरे) काही पाट्या हंगामी असतात. त्यातील एक म्हणजे 'जादा कांदा मिळणार नाही. ग्राहकांनी मागू नये.' तर अशीच पाटी झळकणार्‍या पुण्यातील एका नामवंत मिसळ केंद्रात मी गेलो. मिसळीवर चमचाभर चिरलेला कांदा होता. मी मालकांना सांगितले, 'साहेब तुमची पाटी बघितली, पण चमचाभर कांदा आमच्या घशाखाली उतरत नाही. मी फुकट मागणार नाही. तुम्ही कितीही पैसे लावा, पण मला आणखी कांदा द्या.' त्यावर मालकही नम्रपणे म्हणाले, ' माझा नाईलाज आहे. मी कांदा देणार नाही. मी हात जोडतो तुम्हाला. कांदा मागूच नका.' मी नम्रपणे म्हणालो, 'साहेब. कांद्याचे रेशनिंग सुरु झालेले नाही. ८० रुपयात किलोभर कांदा मिळतोच आहे. त्यातला एक कांदा मला चिरुन हवा आहे. पुढच्या वेळेस मी घरुनच डब्यात चिरलेला कांदा घेऊन येईन. पण आता वाटीभर कांद्याचे अगदी दहा रुपये द्यायला मी तयार आहे. माझा मिसळीचा आनंद हिरावू नका.' त्यावर मालक म्हणाले, 'एक काम करा. मिसळ पार्सल घेऊन जा आणि घरी बसून त्यावर घरचा किलोभर कांदा चिरुन घाला आणि खा. तत्त्व म्हणजे तत्त्व. कांदा देणार नाही.' कांद्यापेक्षाही त्या महापुरुषाच्या तत्त्वनिष्ठेमुळे माझ्या डोळ्यात पाणी आले. २) बागेत दहा राऊंड फिरल्यानंतर मी दमून बेंचवर शांतपणे विसावलो होतो. समोर चिमणी पाखरे खेळत होती. ते बघण्यात तल्लीन झालो होतो. तेवढ्यात माझ्या खांद्याला कुणी तरी स्पर्श केला. एक काटकुळे काका शेजारी बसले होते. त्यांनी विचारले, 'काय निवांत बसलाय?' मी म्हणालो, 'हो. छान वाटतंय.' मग काकांनी माझी चौकशी करणारे प्रश्न विचारायला सुरवात केली. मीही त्यांना सगळी उत्तरे दिली कारण त्या रिलॅक्सिंग स्टेटमध्ये मला चिडायचे नव्हतेच. काकांनी अर्धा तास खूप पिळले. मग आश्चर्यकारकरीत्या एक प्रश्न विचारला, 'काय हो! मी अर्ध्या तासापासून तुम्हाला भंडावतो आहे. तुमचे मन अस्वस्थ नाही का झाले?' त्यावर मी म्हटलो, 'नाही. मला शांततेचा आनंद घ्यायचा आहे.' त्यावर काका म्हणाले, 'इथेच चुकते तुमचे. मन शांत म्हणजे शरीर शांत. अशा शांत शरीरातच चरबी साठते आणि माणूस सुटत जातो. मी पहा कायम अस्वस्थ मनाने वावरतो. दिसेल त्याला पीडतो. कुणी अपमान केला तरी अंगाला लाऊन घेत नाही. म्हणूनच माझ्या अंगावर चरबी नाही. तुमचे शरीर सुटायला लागले आहे. म्हणून वाटले मुद्दाम तुम्हाला सांगावे.' त्या काकांच्या या परोपकारी वृत्तीबद्दल मी त्यांचे आभार मानले. उठताना काका पुन्हा म्हणाले, 'नुसते बेंचवर बसण्यापेक्षा चांगले पाच राऊंड फिरा. त्याचा फायदा होईल.' मी 'बरं' म्हणालो आणि सहज विचारले, 'तुम्ही जनगणना करण्याचे काम करता का? इतके सगळे तपशीलवार प्रश्न विचारलेत म्हणून?' त्यावर काका म्हणाले, 'नाही. प्रश्न तितके महत्त्वाचे नसतात. काल मी तुमच्यासारख्याच एकाशी (म्हणजे स्थूल) राजकारणावर वाद घातला.' त्या महात्म्याला मी नम्रपणे वंदन केले. पु. ल. किंवा व. पुं. ना ही व्यक्तीरेखा भेटायला पाहिजे होती, असे आवर्जून वाटले.

पुण्याची काही गुणवैशिष्ठ्ये १) तुमच्या अंगातला माजोरीपणा घालवून तुमच्या अंगी नम्रपणा आणण्यात मदत करणे. (कोण रे तो म्हणाला की पुण्यात कमीत कमे शब्दात अपमान करून मिळतो म्हणून...) २) अगदी अपवादात्मक पहायला मिळणार्‍या छोट्याशा का होईना पण पुण्यात अनुभवलेल्या चांगल्या प्रसंगाचे कौतूक करण्याची संधी मिळते. ३) पौड रस्त्यावर एकाच वेळेस आगबोट ,सायकल ,विमान चालवण्याचा अनुभव मिळ॑तो. ( औंध च्या रहिवाशाना हे सूख मिळत नाही) ४) तुम्ही गाडी चालवताना अत्यंत चौकस रहायची प्रॅक्टीस घेतली जाते. ५) गाडी चालवताना / पीएम टीत बसताना "एक ना एक दिवस सर्वानाच जायचे आहे" हा अनुभ्व प्रत्यक्षात मिळून घाऊक प्रमाणात विरक्तता अंगी बानवली जाते.

या धाग्यानिमित्याने - काल स्टार प्रवाह वरचा - मुंबई-पुणे सिनेमा आठवला :) अमोल

हे प्रकरण पुणेरी पुण्यात, मुंबेरी पुण्यात कि नागपुरी पुण्यात घडले? एक धडक धडक भाबडा प्रश्न ?????????????

एकही चांगला अनुभव कोणी सांगितला नाही हे पाहून वाईट वाटलं. 'तुमची गाडी चोरीला गेली नाही म्हणजे ती भंगार असणार' वगैरेसारखे प्रतिसाद बघून तर फारच वाईट वाटलं. पुण्यातल्या लोकांच्या चांगुलपणाविषयी इतकी खात्री? मिपावर सगळे पुणेद्वेष्टेच भरलेले आहेत का? मी मला आलेला एक चांगला अनुभव सांगतो. तोही पुण्यातल्या रिक्षावाल्याकडून. एकदा मी रिक्षा पकडली तेव्हा तो रिक्षावाला त्याच्या मीटरशी काहीतरी खाटखूट करत होता. ते पाहून मला संशय आला. वाकडेवाडीहून आयडीयल कॉलनीमध्ये जाण्यासाठी रिक्षाचे ५२ - ५६ रुपये होत असत. दर वेळी रिक्षावाले आपल्याला मीटर कळतच नाही अशा थाटात ६०, ६५ असे काहीही आकडे सांगत. मग त्यांच्यासमोर गणित करून दाखवायचं आणि मोजके पैसे द्यायचे अशी माझी पद्धत होती. आता या माणसाशी काय वाद घालायचा हेच मी पोचेपर्यंत मनाशी ठरवत होतो. उतरण्याची वेळ आली तेव्हा त्याने मीटरकडे बघून सांगितलं. '३२ रुपये झाले'. ते ऐकून मी उडालोच. त्याच्या मीटरमध्ये खरोखरच खूपच कमी आकडा होता. मग मी त्याला म्हटलं 'अहो, तुमचं मीटर स्लो आहे, नेहेमी पन्नासपेक्षा थोडे जास्त होतात' असं म्हणून मी त्याला खिशात मोजून ठेवलेले ५४ रुपये दिले. पण आपलं मीटर बिघडलेलं असलं तरी प्रामाणिकपणे मीटरबरहुकुम इतके कमी पैसे मागितले याचं मला बरं वाटलं. आत्तापर्यंत मला दुसऱ्या कुठच्या शहरात इतका चांगला अनुभव आलेला नाही.

हे हे हे... आपले लेखन हे एका जुन्या लेखाची आठवण करून देते.;) आपण आत्ता आत्तापर्यंत हिरव्या देशात होता आणि एकदम मातृभुमीला पोहोचलात हे सांगण्यासाठी लेखन केल्याचे बघून ड्वले पाणावले.;) एकाच शहरावर इतक्या विविध प्रकारे लेखन होऊ शकते आणि त्यावर आमचे ड्वले ढवळे होतील इतुके प्रतिसादही मिळू शकतात हे पाहून निर्मळ आनंदाची अनुभूती मिळाली. तरीही शंका आहे कि नक्की पुण्यातच होता काय आपण?

दुर्बिण आणि शिनेमा !!! अन तो पण थेटरात ... शिव शिव शिव. जमणा बदळ रहा है.

मी आजी/माजी/भावी पुणेकर नाही, त्यामुळे पुणेकरांबद्दल अधिकारवाणीने बोलू शकत नाही पण अपवादाने नियम सिद्ध होतो असं म्हणतात.

एकदा मी पुण्यात गेलो होतो. पण मला टिपीकल पुणेरी म्हणावा असा काहीच नुभव आला नाही. बब, असा नुभव फक्त पुण्यातच येऊ शकतो, असे म्हणायला हीही रकत नाही. ( :) / ;) ) -सूर्यपुत्र.

केवळ पुण्यातच असं घडु शकत असे ज्यांना वाटते त्यांनी हा ही अनुभव वाचुन पहावा.

असं काही घडलं की आनंदाने मन अगदी भरून जातं. आणि निव्वळ, पुढचे दोन महिने सायकल चालवावी लागणार नाही, पोलिस चौक्यांचं पुन्हा पुन्हा दर्शन घ्यावं लागणार नाही, विसरभोळे म्हणून आपल्यावर व्यक्तीगत टीका होणार नाही इतका स्वार्थी विचारच त्यामागे नसतो. त्याही पलिकडे काहीतरी जाणवतं. हे जग सुंदर आहे असं वाटायला लागतं. माणसाच्या माणूसकीवर पुन्हा एकदा विश्वास ठेवावासा वाटतो. 'आज फिर जीने की तमन्ना है' सारखी गाणी खरोखर मनाला भिडतात.

अगदी सहमत.(शेवटची ओळ मुद्दामच काढली आहे.)

प्र. का. टा आ.

अकारण तोंडाला बांधलेली फडकी, गॉगल आणि फालतू गोष्टींचा अभिमान याव्यतिरिक्त उल्लेख करावा अस काहीच पुण्यामध्ये सापडत नाही.

आणि अस्सल पुणेरी असणार.. त्याने विचार केला कि समजा मी गाडी चोरली तर या बाई घरात पाऊल ठेवल्या ठेवल्या मिपा वर "पुण्यातल्या ताज्या अनुभवावर" लेख लिहिणार. मग मिपावर सगळे नामांकित येउन आपल्या पुण्याला शिव्या घालणार (आयतं कोलीत, दुसरं काय?). नकोच ते. हि गाडी सोडून देउ. दुसर्या बर्याच चांगल्या मिळतील. शिवाय चोरांच थोडं वाघा-सिंहा सारखं असेल. आयती शिकार (चावी लावून ठेवलेली) का खावी? कशावरून ही स्कुटर म्हणजे "हाकेचं बकरं " नसेल. मचाणावर लेखिकेने लेख लिहूनपण ठेवला असेल. आपण हात मारायचा अवकाश त्या तिकडे "सबमिट" चं बटण लगेच दाबतील. प्रतिसादाचं वजन हलकं आहे. तो तेव्ढ्याच मापात घेणे.. -एक पुणेकर.

त्या पोरगीनं गाडी लावली आणि किल्ली न घेता गेली .म्हटलं की आता पंधरा दिवस रोज दारु - चिकन .दारु - चिकन.दारु - चिकन. कोण न्हाई ते बघुन गेलो , किल्ली फिरवाय गेलो तर शीटवर बोका. गाडीला हात बी लावू दिला नाही . वस्सकन अंगावर यायचा. गाडी हालवून , वाकडी करुन बघितली , कुत्र्यागत भुकून बी बघितलं . हालना बी झाल्तं. लै बाराचं बेनं. जाऊ दे च्यायला. सायकल तर सायकल .पलिकडं आणि एक यडं सायकल गेल्तं सोडून .किल्लीसकट.

पुनश्च अभिनंदन! पा.श.शु.

शतकाबद्दल (मिपास्टाईलने) हबीणंदन यावरुन तुमची गाडी किती भंगार आहे ते समजलं. चोरांनी सुद्धा हात लावला नाही. बाकी , आम्ही मल्टीप्लेक्सात जावुन ईंग्रजी चित्रपट वगैरै पहातो हे दाखविण्याचा क्षीण प्रयत्न मला वाटत तुमची काहीतरी चूक होत असावी. पेट्रोल चेक केल होत का??? किल्ली विसरणारी व्यक्ती नंबर मात्र लक्षात ठेवेल याबद्दल माझ्या मनात शंका आहे. चोरांचेही काही उसूल असणारच. आपण आत्ता आत्तापर्यंत हिरव्या देशात होता आणि एकदम मातृभुमीला पोहोचलात हे सांगण्यासाठी लेखन केल्याचे बघून ड्वले पाणावले. या सारख्या वैयक्तीक शेरेबाजी बरोबरच पुणे आणि पुणेकरद्वेष्ट्यांना धैर्याने तोंड देत केलेल्या शतकाबद्दल अभीनंदन.

काय जमल नाय बा,कायतरी नवीन शोधा पुन्याच्या बढाया मारायला, मी दोन वर्षे राहीलो पुन्यात,नंतर गुजरातमधे व आता मुंबईत्,त्यात सुरत बेस्ट हाय.

बहुतेक वेळेस पुण्यातल्या ५-६ रिक्षेवाल्यांना थांबवायचा प्रयत्न केला तर सातवा थांबून विचारतो आणि नववा येयला तयार होतो. पण तो दिवस वेगळाच होता... मी आमच्या घराच्या जवळील चौकात गेलो काय आणि एक रिक्षेवाला आपणहून थांबला आणि म्हणाला ,"साहेब कुठे जायच्यं?". म्हणलं "रिक्षा खाली आहे का?" तो हसत म्हणाला, "अहो म्हणूनच तर विचारतोय ना!" मी गोंधळलो, म्हणलं "जाऊंदेत कदाचीत ते तुझ्या एरीयाच्या बाहेरचे असेल". तो उत्तरला, "अहो आम्हाला परवाना मिळतो, तेंव्हा आम्ही हे मान्यच केलेले असते की कुठेही जावे लागेल. आम्ही प्रवाशांसाठी आहोत, प्रवासी आमच्यासाठी नाही!" माझ्या (कृतज्ञतेने) ओलावलेल्या डोळ्यांच्या कडा लपवत मी म्हणले, "मला औंधला जायचे आहे" तो: "मग चला की" आणि मिटर पाडला.., "साहेब कुठच्या बाजूने नेऊ? 'इकडून' का 'तिकडून' " माझ्यातला अनुभवी जागा झाला, मनात म्हणलं आता कुठूनही म्हणले तर समजेल की आपल्याला माहीत नाही. म्हणल, "इथून ने". "अहो साहेब, तो रस्ता लांबचा हाय. मी तिथून नेतो, तिथे सिग्नल्स पण कमी असतात आणि रस्ता पण शॉर्ट हाय. फक्त जरा दोनचार खड्डे लागतील तेव्हढे सांभाळून घ्या" मला वास्तवीक अर्धातास लागेल असे सांगण्यात आले होते पण या पठ्ठ्याने २० मिनीटात पोचवले! मिटर बघितला, तेव्हढ्यात त्याने कार्ड काढून सांगितले, "८८.५० झाले" मी शंभराची नोट हातात ठेवत म्हणालो की काय पाच-दहा परत केलेस तरी चालतील... "नाही साहेब, तसे नाही, हे घ्या साडे अकरा रुपये". "अरे दोन-चार रुपये ठेव तुझ्याकडे" असे माझ्या तोंडातून आपसूक पडले... "नाही साहेब, ते माझ्या तत्वात बसत नाही!" मनात म्हणलं, चला! किमान अशा तत्वामुळे का होईना हा पुणेकर आहे याची खात्री पटली! तेव्हढ्यात "धन्यवाद" म्हणत, त्याने रिक्षा परत चालू केली होती आणि डोळ्यासमोर निघूनही गेला. त्या रिक्षेच्या मागून येणार्‍या धुराकडे बघत माझे विचारही हवेत तरंगत होते आणि कधी एकदा हे घरच्यांना सांगतो की सगळेच काही "तसे" नसतात, असे झाले होते. तितक्यात, "विकास, ए विकास" ऐकायला आले. म्हणून उत्साहाने बायकोस सांगायला गेलो, पण तितक्यात तिच्याकडूनच ऐकावे लागले, "उठ, आपल्याला नऊ पर्यंत औंधला पोचायचे आहे. रिक्षा मिळायला किमान अर्धा तास तरी लागतो हे लक्षात असुंदेत!" :( असाही अनुभव पुण्यात येऊ शकतो!

आदितीतै, यापुढे गाडीवर पत्ता लिहून ठेवत चला,म्हणजे गाडि थेट घरच्या पत्त्यावरच पोहोचवलि जाईल. :) (पुणेकर) अभिज्ञ.