वास्तव बदललं तरी आठवणी पुसल्या जात नाहीत. कांदा उतरला म्हणतात. कवितेची वेळ जरी चुकली तरी वेदना अजून ताज्याच आहेत. या कांद्याचं मूळ येथे आहे. सख्या चला बागामधी , पेरु कांदे चला. चिराल जेव्हा कांदा , आज राती , दारे लावुनि घ्यावी आधी. तेलभरी किटली जी तिजोरीत होती , नका करु ती बदकन रिती , नाही बाप तुमचा राजा-सेनापति (काड्या छत्रीला लावती) लोड होईल मग , महिना अखेरीस मला , सख्या चला बागामधी , पेरु कांदे चला. आणला होता कांदा जेव्हा घरी , पूड केली त्येची वाळवुनि, जसा , लावि कुणी अंगारा भाळावरी , तशी करते मी फोडणी, टाचा घासती , पोरं पडून उत्ताणी (कांदेनवमीच्या नावानी) आता राया चला पेरू , शिणगाराचा झरा, सख्या चला बागामधी , पेरु कांदे चला.