Skip to main content

(सख्या चला बागामधी)

लेखक अडगळ यांनी बुधवार, 26/01/2011 02:37 या दिवशी प्रकाशित केले.

वास्तव बदललं तरी आठवणी पुसल्या जात नाहीत. कांदा उतरला म्हणतात. कवितेची वेळ जरी चुकली तरी वेदना अजून ताज्याच आहेत.
या कांद्याचं मूळ येथे आहे.

सख्या चला बागामधी , पेरु कांदे चला.

चिराल जेव्हा कांदा , आज राती ,
दारे लावुनि घ्यावी आधी.
तेलभरी किटली जी तिजोरीत होती ,
नका करु ती बदकन रिती ,
नाही बाप तुमचा राजा-सेनापति
(काड्या छत्रीला लावती)
लोड होईल मग , महिना अखेरीस मला ,
सख्या चला बागामधी , पेरु कांदे चला.

आणला होता कांदा जेव्हा घरी ,
पूड केली त्येची वाळवुनि,
जसा , लावि कुणी अंगारा भाळावरी ,
तशी करते मी फोडणी,
टाचा घासती , पोरं पडून उत्ताणी
(कांदेनवमीच्या नावानी)
आता राया चला पेरू , शिणगाराचा झरा,
सख्या चला बागामधी , पेरु कांदे चला.

काव्यरस
करुण
लेखनविषय:
वाचने 1847
प्रतिक्रिया 8

प्रतिक्रिया

राजेश घासकडवी बुधवार, 26/01/2011 09:57

पेरिला कांदा मी दारी
मुळे का वळती शेजारी?

किंवा

कांदा मिळेना, कांदा दिसेना
अतिश्रीमंतांनाही तो परवडेना

किंवा

बाभळीच्या काट्यांनी, नीवडुंगी तारांनी
कुंपणाच्या भिंती खास आखल्या,
हात नका लावू माझ्या कांद्याला

किंवा

कांदा सले कुणाला, आक्रंदतात कोणी
मज दृश्य ते सलावे, हा दैवयोग आहे

किंवा

कांदा म्हणून कोणी, कांद्यास हाक मारी
ती हाक नाही वाटे, वाटे मला कुठारी

नावातकायआहे बुधवार, 26/01/2011 10:39

नाही बाप तुमचा राजा-सेनापति
(काड्या छत्रीला लावती)
लोड होईल मग , महिना अखेरीस मला ,
सख्या चला बागामधी , पेरु कांदे चला.

= )) = ))