बालपण सदैव नटवायचं असतं

वा! सुंदर कविता...! आपण मात्र नंतर देताना ढेकर, चिंचा-बोरंवाल्या त्या भैयाला आठवायचं असतं. चिल्ल्यापिल्ल्यांशी खेळून, त्यांचं डबा-दप्तर भरून, आपण आपलं बालपण पुन्हा नटवायचं असतं. वरील ओळी खासच! :) तात्या.

लहानपणीच्या गमती. पुन्हा जगायच्या! वाहवा. चिल्ल्यापिल्ल्यांशी खेळून, त्यांचं डबा-दप्तर भरून, आपण आपलं बालपण पुन्हा नटवायचं असतं.

>>चिल्ल्यापिल्ल्यांशी खेळून, त्यांचं डबा-दप्तर भरून, >>आपण आपलं बालपण पुन्हा नटवायचं असतं. मस्त बेला .. पेनाचा रेझर,"क्लीन शेव्ह्ड" बालपण हे पण सही. :) येउदेत मुक्तछंद कविता अजुन :)

शाळेतल्या रिकाम्या खिशांची जागा, पॉकेटमनीनं घेतलेली कळलीच नाही, बर्थ-डे पार्टीज, रोझ डे, फ़्रेंडशिप डे ची माया, कबड्डी, खो-खो तेथे रुळलीच नाहीत. कॉलेजच्या कँटीनचं पेप्सी नि कोक, मित्रमैत्रिणींसोबतच घशाखाली ढकलायचं असतं, आपण मात्र नंतर देताना ढेकर, चिंचा-बोरंवाल्या त्या भैयाला आठवायचं असतं मस्तच "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

चिल्ल्यापिल्ल्यांशी खेळून, त्यांचं डबा-दप्तर भरून, आपण आपलं बालपण पुन्हा नटवायचं असतं. बालपणाला नटवण्याची कल्पना खास! स्वाती

चिल्ल्यापिल्ल्यांशी खेळून, त्यांचं डबा-दप्तर भरून, आपण आपलं बालपण पुन्हा नटवायचं असतं. ही एकदम झक्कास कल्पना! चतुरंग

कविता छानच आहे. अजुन येऊद्या, वाचायला आवडेल, खर॑च असेच होते ना प्रत्येकाच्या आयुष्यात थोडा फार फरकाने.

>> चिल्ल्यापिल्ल्यांशी खेळून, त्यांचं डबा-दप्तर भरून, >> आपण आपलं बालपण पुन्हा नटवायचं असतं. क्या बात है !

ओळीगणिक बालपण नजरेत उभं राहतं. थोडयाफार फरकाने प्रत्येकजण अशा अनुभवांमधून गेलेला असतो. असं काही मनाचा वेध घेणारं वाचलं की जगजीतजींच्या कातर स्वरातील "वोह कागज की कश्ती, वोह बारीश का पानी" कानात गुंजू लागतं... - फटू

बालिशपणा आता पुरे झाला एव्हढा", म्हणणारे बाबा, षष्ट्यब्दीपूर्तीशी आलेले कळलंच नाही, खरय :( सवतचि भासे मला| दूती नसे ही माला|| नच एकांती सोडी नाथा| भेटू न दे हृदयाला||