काल नीलायमला चक्क ब्लॅकमध्ये तिकिट घेऊन 'आयडियाची कल्पना' पाहिला. बर्‍याच दिवसांनी मराठी चित्रपट ब्लॅकमध्ये बघण्याचा योग आला. गर्दी चिक्कार होती. कधी नव्हे ते नीलायमचे पार्किंग फुल्ल झाले होते. हे चित्र बघून नयन सुखावले. सचिनची जादू अजूनही कायम आहे हे निदर्शनास आले. आत गेल्यावर पाहिले तर बाल्कनी गच्च भरलेली होती. प्रेक्षक आतूरतेने चित्रपट सुरु होण्याची वाट बघत होते. लक्ष्मीकांत बेर्डेंच्या स्मृतीप्रीत्यर्थ आयोजित केलेल्या एका सांस्कृतिक स्पर्धेने चित्रपट सुरु होतो. नायक जयराम (सचिन) एक हौशी नट असतो. त्याचा नायिकेच्या गाडीमुळे एक छोटासा अपघात होतो. मनोहर (अशोक सराफ) एक कारस्थानी वकील असतो आणि त्याचबरोबर तो जयरामच्या बहीणीचा (निर्मिती सावंत) नवरा असतो. अपघाताला गंभीर रूप देऊन पैसे उकळण्याचे कारस्थान मनोहर रचतो. नायिका पोलीस कमिशनर ठाकूर यांची बहीण असते. मग जयरामला काहीही झालेले नसतांना त्याला गंभीर दुखापत झालेली आहे असे भासवून मनोहर जी खेळी खेळतो आणि त्यातून काय काय गोंधळ उडतो याचे विनोदी सादरीकरण म्हणजे 'आयडियाची कल्पना'! मग जयरामचा जुळा भाऊ उभा करणे, त्याला अंथरुणाला खिळवून ठेवणे इत्यादी प्रसंगानी चित्रपटाला रंग भरण्याचे प्रयत्न करण्यात आलेले आहेत. सचिनने यात तीन-तीन भूमिका वठवल्या आहेत. कितीही मेकप केला तरी सचिनचे वय चेहर्‍यावरच्या रंगांआडून डोकावून मनसोक्त आरडाओरडा करते. त्यामुळे थोडा रसभंग होतो. भार्गवी चिरमुले नायिका म्हणून खास अशी छाप पाडू शकलेली नाही. तिच्यातला 'नायिका' फॅक्टर खूप आधीच संपलेला आहे असे वाटले. पहिल्या गाण्यात आणि नंतर संपूर्ण चित्रपटात तिचा भडक मेकप खूपच त्रासदायक वाटतो. अशोक सराफ हेच खरे चित्रपटाचे नायक आहेत. काहीतरी कट रचून नंतर निर्माण होणार्‍या अडचणीच्या प्रसंगांमधून बाहेर पडण्याच्या त्यांच्या कल्पनांमुळे चित्रपटात माफक विनोदनिर्मिती झालेली आहे. महेश कोठारे छान वाटलेले आहेत. एक साधा, सरळ, सज्जन, होतकरू, निरुपद्रवी पोलीस कमिशनर ही कल्पना हास्यास्पद वाटत असली तरी महेश कोठारेंनी ही त्रासलेल्या कमिशनरची भूमिका छान वठवली आहे. निर्मिती सावंत, राजेंद्र चिटणीस, क्षितीज झारापकर, अली असगर, स्वप्नील जोशी इत्यादी कलाकार ठीक-ठाक आहेत. दिग्दर्शनात ढिसाळपणा जागो-जागी दिसतो. मुळात पटकथा खूपच ढिसाळ असल्याने विनोदनिर्मितीला खूप वाव असूनदेखील स्वतःच्या फिल्मी करीअरचे उदात्तीकरण करण्याच्या नादात सचिनने चित्रपटाचा खूप भाग खर्ची घातलेला आहे. तीन-तीन भूमिका, त्यात स्वतःच्या स्वतःनेच बहाल करून घेतलेल्या 'महागुरु' या पदवीचे कौतुक, स्वतःच्या हिंदी आणि मराठी चित्रपटातल्या कारकीर्दीचा प्रेक्षकांना आठवण करून देण्याचा बालिश प्रयत्न, सचिन पिळगावकर या खर्‍या भूमिकेत स्वतःला दिलेले महत्व, तरूण मुली सचिनच्या खूप चाहत्या आहेत असे दाखवणारे प्रसंग, स्वतः नायिका सचिनची जबरदस्त फॅन असल्याचे प्रसंग अशा अनेक प्रसंगांनी चित्रपटाची लय बिघडते. कुठली १९-२० वर्षांची मुलगी सचिनची जबरदस्त वगैरे चाहती असेल? हे म्हणजे फर्ग्युसन कॉलेजात शिकणारी १६ वर्षाची सुंदर मुलगी आलोकनाथची जबरदस्त फॅन असण्यासारखे आहे. कल्पना करा, तिच्या पर्समध्ये आलोकनाथचे फोटो आहेत, मोबाईलवर आलोकनाथचा फोटो आहे... (असं चित्रपटात दाखवलेलं नाहीये; अशीच एक 'आयडियाची कल्पना' :-)) रेड लेबल, मॅक्सो डास रिपेलंट, लागू बंधू इत्यादी ब्रँड्सच्या मध्येच घुसडलेल्या जाहिराती अत्यंत हास्यास्पद वाटतात. हॉस्पिटलमध्ये सचिन नर्सला म्हणतो की मला डास चावतील, यावर नर्स म्हणते "असे कसे चावतील, मी आता मॅक्सोचे रिपेलंट लावते...." अरे काय आहे हे? नंतर खर्‍या सचिनला 'रेड लेबल'ची जाहिरात करायची असते म्हणून तिथे अशोक सराफ, सचिन आणि अली असगर 'रेड लेबल' चहा पितात आणि "वा काय मस्त सुगंध आहे", "हां, ये चाय हेल्दी भी हैं" सारखे संवाद म्हणतात. आवरा रे यांना कुणी. बालिशपणाला काही मर्यादा असतात. नायिका 'लागू बंधूं'च्या दुकानात गेल्यावर तिथला माणूस इतक्या वर्षांची परंपरा, शुद्धता वगैरे गोष्टी सांगून प्रेक्षकांना वात आणतो. इन-एंटरटेनमेंट ब्रँडींग इतके बालिश पद्धतीने नसते करायचे हे यांना कसे कळत नाही? अशोक सराफांना ओढून-ताणून विनोद करतांना बघून हसावे की रडावे कळत नाही. "मला तुम्हाला एक महत्वाची इंपॉर्टंट गोष्ट सांगायची आहे...", "माझी आयडियाची कल्पना कशी वाटली"असल्या विनोदांवर हसू येण्याचा जमाना कधीच गेला. चित्रपटातले प्रसंग तितकेसे नीट खुलत नाहीत. त्यामुळे घडणारा विनोद चेहर्‍यावरचे स्नायू दुखावणारे हसू आणतो, हृदयाला हसवणारे हसू क्वचितच फुटते. व्यक्तिरेखांना भडक आणि आक्रस्ताळा बाज दिल्याने पटकथेतले प्रसंग नीट उभे राहत नाहीत. काही काही प्रसंग खूप मजा आणतात हे नक्की. जयराम चोरून नायिकेच्या घरी जातो तेव्हा त्याला ठाकूर समजून कमिशनरची बायको मिठी मारते. नेमके त्याच वेळेस कमिशनर उठतात आणि "अरे काय चाललंय हे?" असा प्रश्न हताशपणे विचारतात. महेशने हा प्रसंग छान केलाय. महेश अशोकला "काय? तुझं माझ्यावर प्रेम आहे?" असं विचारतात हा प्रसंग खूप छान झालाय. काही ठिकाणी प्रसन्न हसू खेचून आणण्यात चित्रपट बर्‍यापैकी यशस्वी झालाय. गीत-संगीत या आघाडीवर काही उल्लेखनीय नाही. पहिली लावणी कर्कश्श तर आहेच शिवाय त्यातले पुरुष गायकाचे शब्दही नीट कळत नाहीत इतका गाण्यात गोंगाट आहे. बाकी गाणी लक्षात राहण्यासारखी नाहीत. असा हा 'आयडियाची कल्पना' ठीक-ठाक वाटतो. प्रेक्षकांना हसवत ठेवण्यात मात्र नक्कीच यशस्वी ठरतो. चित्रपटभर प्रेक्षक मनमुराद हसत असतात. सचिन-महेश यांचे पहिलेच एकत्र दर्शन हे ही एक वैशिष्ट्य आहेच. काहीच करण्यासारखे नसेल, थोडा टाईम-पास करायचा असेल आणि विशेष म्हणजे मूड चांगला असेल तर 'आयडियाची कल्पना' बघण्यास हरकत नाही. नाही पाहिला तर खूप काही मिस कराल असेही नाही...