संध्याकाळ झाली आहे नि ती येणार आहे तो वाट बघतोय तिची आतुरतेने ..चातकासारखी .!! तिन्हीसांजा झाल्यात ..... चुकून- माकून मागे राहिलेली पाखरांची भिरी घरी परततेय .... आकाशी रंगाची साडी नि कपाळवरचा घाम त्याला अजूनही आठवत असते त्याचे कासावीस होणे तिच्या नुसत्या आठवणीने तिचा हलकासा वावर तिची लगबग तिने केलेला चहा देवाजवळ लावलेला दिवा सुख सुख निव्वळ ..... कसे असते हो ..? पाखरे तर गेली उडून दूरदेशी आपल्या पोटापाण्यासाठी स्वताचे घरटे बनवून पण ती येणार आहे तो वाट बघतो आहे तिची ती गेलीय खूप दूर जेथे जाण्याचे मार्ग असतात पण येणारे मार्ग हरवून जातात गच्च काळोखात ....! तरीही त्याला वाटत असते अगदी आतून .... ती येणार आहे निळी आकाशी साडी नि प्रसन्न चेहरा तो वाट बघतोय तिची कधीची केव्हाची संध्याकाळ झाली की तो वाट बघत बसतो तिच्या येण्याची ती येते आहे ,येणार आहे तिची लागते त्याला चाहूल तिच्या अस्तित्वाची त्याला होत असते जाणीव कसे असतील खोटे हे भास येईल ना ती ... तो वाट बघतोय ...केव्हाची ..कधीची..!!!!