खीर

अप्रतिम..... सुंदरच.... मानस.... अतिशय सुरेख मांडणी.....

जगातलं सारं सुख या दोन घासातच सामावलेलं कथा खूप आवडली भानस! (तडस लागलेला) सुनील

भानस, अतिशय सुंदर , गुढ असलेल्या मानवी मनाचा एक रेशमी कंगोरा दाखवणारी कथा, केवळ अप्रतिम. कोणत्या प्रसंगी कोण कशी प्रतिक्रीया देईल ते सांगणे अशक्य असते. अशा प्रसंगात आयुष्यभर झालेले संस्कार ठळक पणे समोर येतात, तीला मनापासुन सलाम. माणसा कडे पैसा नसला तरी सुध्दा तो श्रीमंत असु शकतो, ही मनाची श्रीमंती फार मौल्यवान असते. भल्या भल्यांना जमत नाही असे वागायला.

लेखन आवडले. गरीब मुलांना शाळेत जेवायला / खायला देतात असे ऐकले होते. चुकीचे ऐकले बहुतेक.

लेखन आवडले.

लेखन आवडले.

अत्यंत हृदयस्पर्शी कथा. पुनःपुन्हा वाचावी अशी. तुझ्याप्रमाणेच मीही माणसातच रमणारा म्हणून फार फार आवडली. जियो !! अरुण दादा

श्री, अगं किती सुरेख लिहिलं आहेस!

हृदयस्पर्शी कथा, माणसातला ओलावा दाखवणारी, अर्धपोटी असताना आपल्या चतकोरातला घास देण्याची दानत दाखवणारी. फार दिवसांनी एक चांगली कथा वाचली. -रंगा

फार दिवसांनी एक चांगली कथा वाचली. रंगाशेट सारखेच म्हणते. स्वाती

मस्त लिहलं आहे, आवडेश... :)

अप्रतिम..... सुंदरच.. कथा आहे पुढे लवकर येऊ ध्यात

एकदम क्लासिक !

वा!! केवळ सुंदर! माणुसकी असणर्‍या एका कुटुंबाचं अतिशय यथार्थ वर्णन! बारा मावळातल्या एका शेंगटेवाडीत मी असं एक कुटुंब पाहिलं आहे. "उद्या काय" हा तर दररोजचा प्रश्न, पण दारी आलेला पाहुणा उपाशी जाणार नाही याची पुरेपुर काळजी घेणारे श्री. व सौ. हेबळे आणि त्यांचे दोनही चिरंजीव यांचा उल्लेख केल्याशिवाय रहावलं नाही! जगण्याची लढाई अशी पदोपदी जिंकणार्‍या या श्रीमंतापुढे आपण फक्त नशिबाचे धनी, कर्तृत्वाने शून्य! --असुर

हीच खरी श्रीमंती ! पोटापुरतं खाणं म्हणजे प्रकृती ! गरजेपेक्षा जास्त खाणं म्हणजे विकृती ! आणि आपला घास दुसर्‍याला देणे म्हणजे संस्कृती !

>> फार दिवसांनी एक चांगली कथा वाचली. रंगाशेटशी सहमत आहे! इतके दिवस नुस्ता कचरा झाल्यासारखा वाटत होता बोर्डावर! आज चिखलात हे कमळ उमललंय जणू! सुंदर कथा!

छान आहे. हे वाचून मराठीच्या पाठ्यपुस्तकातल्या लाल चिखल, स्मशानातलं सोनं वगैरे धडे (गोष्टी) आठवल्या.

स्पा, सुनिल, पैसा, ज्ञानोबाचे पैजार, सहज, अनुराग, अरुणदादा, रसराज, चतुरंग, स्वाती दिनेश, मदनबाण, मिसळभोक्ता, जगताप, मीनल, असुर, जिप्सी, मेघवेडा, Pain सगळ्यांचे मनःपूर्वक आभार. आपल्या अभिप्राय उत्साह वाढवणार्‍या आहेत. आनंद वाटला. :)

मस्त!! कथा खूप आवडली.

जगण्याची लढाई अशी पदोपदी जिंकणार्‍या या श्रीमंतापुढे आपण फक्त नशिबाचे धनी, कर्तृत्वाने शून्य!

+१ डोळे भरुन आले वाचताना.. सुंदर!

सुंदर कथा आहे गं भानस ! खूप आवडली :)

छान लिहीलीय कथा... थेट काळजाला भिडते.

खुप सुरेख कथा!

प्राजू, माजगावकर, मितान, चिगो व कुसुमिता अभिप्रायाबद्दल अनेक आभार. कथा आवडल्याचे वाचून आनंद झाला.

वाचायची राहून गेली होती एवढी सुंदर कथा.

छानच. आधी वाचायची राहून गेली होती वाटते. कथा चांगली जमलीये. ज्यांच्याकडे खूप असतात आणि ज्यांच्याकडे अजिबात नसतात तेच लोक पैशांचा विचार न करता दुसर्‍याला मदत करू शकतात.

आधी वाचायची राहून गेली होती वाटते हेच म्हणते (म्हणून हे खोदकाम), सकारात्मक कथा आणि शेवटही.

आवडली.

अतिशय सुंदर, कशी वाचायची राहू गेली माहित नाही.

सुंदर कथा, आवडली.

आवडली.

कथा लिहिलित. इतरांविषयी सहानुभुती असणे ही एक नैसर्गिक प्रव्रुत्ती आहे. ती मुळात असावी लागते. तरच आपला घास दुसर्~याला देण्यात आनंद वाटतो. अन्यथा ही भावना समजणे आणि समजावणे कठीण.

आवडली.

कथा आवडली. किती दिवसात भानसताई आल्याच नाहीत मिपावर.

सुंदर कथा. पराकोटीच्या गरीबीत, पोटच्या मुलींच्या उपाशीपणाची सततची टोचणी मनात बाळगतही कथानायिकेचे समतोल आणि परदु:ख संवेदनशिलता खरोखर वाखाणण्याजोगी आहे. कथा अ़जून फुलविता आली असती असे शेवटी वाटत राहिले पण कदाचित लेखिकेला हाच शेवट सुयोग्य वाटला असेल तर त्यातही गैर नाही.

आवडली कथा.