माणसे पक्षांना सहवासासाठी कोंडून ठेवतात,
हे बहुदा त्या लहानग्या जीवाला माहीत असावे!
खरय..... पंख हे उडण्याकरताच असतात हे माहित असुन देखील माणुस हा पक्ष्यांबरोबर असा का वागतो हे उजुन तरी मला कळलेले नाही.....
ही कुठल्या प्रकारची करमणुक? आपल्यासाठी त्या पक्षाने आजन्म बंदिस्त राहाव.....छ्या.....
(नभात दुर उड पाखरा) असे म्हणणारा.....
मदनबाण.....
आनंदयात्रीजी माफी नका मागू भॉऊ. मी गद्य कविता म्हणूनच ती लिहीली होती. पण म्ह्टले कविता म्ह्टले की दूर पळणारी काही वाचके असतील तर ती कथेला तरी जवळ करतील. इसलिये ये ट्रीक.
आवडलं असं आधीच लिहिलं होतं...
असो...
आता अजून लिहायलाच हवे म्हणून ही पद्यकविता...
गद्यकवितेचे पद्यकथात्मक परीक्षण...
आला असेल... असाही एखादा फ़ॊर्म... गद्यकविता नावाचा...किंवा असेलही प्राचीन काळापासून .पद्यकथा अस्तित्त्वात
कविता न आवडणार्यांना गंडवता गंडवता , टाकून जाईल संकट माझ्यावरती... ओळीओळींचं ....
आमच्या नशिबी कसली प्रेमपक्ष्यांची भावुक लगबग?
इकडे तर खिडकीत घरटी बनवून खालच्यांच्या गॆलरीत शिटून घाण करणारी , अत्यंत प्रजननक्षम कबूतरांची जोडी...
एकामागोमाग अंडी घालणारी कबुतरी आमच्या नशिबी...आणि जोडीला रोज खालच्यांच्या शिव्या...
बा पक्ष्या ....नाही, प्रेमपक्ष्या....तूच तो... पण कोण? कोण असशील तू?
तू म्हणजे एखादे स्वप्न तर नाहीस? पहाटेच्या थंडीत मऊमऊ दुलईसारखे... किंवा तुझ्या स्वेटर सारखेच असेल..छान छान, मृदू मुलायम...
तू आशा लावणार... गुंगवणार... कोणी शिकवलं तुला हे ? अं..अं.... लब्बाड...माणसांनीच ना??
या विचित्र दुनियेत माणसांजवळ फ़ार राहू नकोस हं... असलं काय काय शिकवतील तुला...
आणि फ़सवायलाही शिकवतील... का तू तिच्याकडूनच आला आहेस ? मला अजून दुख द्यायला...??
पाहिलंस? फ़सवणूक म्हटलं की तीच आठवते.... हस , हस रे तू हस... अजून दु:ख दे मला...
चालेल ..हरकत नाही... हरकत तरी का असावी? तिने दिलेले सारेकाही मनाच्या एक हळव्या आणि हवेशीर कोपयात अलगद लटकवून ठेवले आहे....
ख्रिसमस ट्री वरती लटकवलेल्या चमचमत्या खेळण्यांसारखे...
तसेच हे ही.... दे रे..दे .....तू मला दु:ख देच... कोळीष्टकांकडे जसे तटस्थपणे पाहतो ना मी, तसेच पाहत राहीन त्यांच्याकडे......
किंवा तू असशील विश्वास...कधीतरी मी घर बांधेनच,
जमवून आणून काडी काडी , तुमच्या आणि सार्या जगाच्या नाकावर टिच्चून..असा... .
असतं रे घर बांधायचं स्वप्न प्रत्येकाचंच... पण भेटतो प्रत्येकालाच कोणी एक तावदानावर टिचकी वाजवून पक्षी पळवून लावणारा...
...खोसल्याचा घोसला गेल्यावर तो जसा दु:खी झाला तसा तूही होशील का?
मी खुराणा नाही रे.. नाही.... मी नाही रे खुराणा...
का असा वागलास? इतका का मी वाईट आहे? ....ती खुणेची शीळ वाजवत पक्षिणींना बोलावणारा तूच ना?
तुला माझा टाहो का बरं ऐकू येत नाही ?
का गेलास असा सोडून?.. की उडून गेलास चित्रबलाकासारखा भलत्याच देशी?
गुलामा, आणि जायचंच होतं तर आलास का?.... की घाबरलास खिडकीवर झालेल्या आवाजाला ?
पुन्हा नाही रे आलास परत तो ? का एखाद्याला आशा लावतोस रे ?
हळहळतं..हृदय पिळवटून निघतं...आक्रंदतं माझं मन....
मी इतका वाईट नाही रे...मी तुला कोंडणार नाही रे....आवडत नाही मला असला जुलमाचा सहवास...
बोलवा रे त्याला कोणीतरी बोलवा...ढसाढसा रडतोय मी....
मीच असा भावुक, तडफ़डतोय जगाची पर्वा न करता तुझ्यासाठी ...
येशील ना रे ?
बा पक्ष्या...
लेखकाने उभारलेल्या एकतर्फी प्रेमाचे शब्दचित्र अप्रतिम आहे.
पक्ष्यांचे गगन विहाराचे स्वातंत्र्य मनुष्य प्राण्याने हिरावून घेऊ नये. माझेही असेच मत आहे.
सुंदर शब्दचित्र, हार्दीक अभिनंदन.
मला वाटते लव बर्ड पक्षी हा सदैव त्याच्या जोडीदारा बरोबर असतो, म्हणजे ते सर्वदा एकत्रच असतात. अजुन माहिती घेतली पाहिजे, कारण आमच्या शेजारी एका मुलाने ही दोन लवबर्ड जोड्या त्याच्या रुम मध्ये ठेवल्या होत्या, आणि एक दिवस एका मा॑जराने त्यातील एका पक्षाला खाल्ले तर दुसरा पक्षी दोन दिवसात मरून गेला कदाचित त्याचा साथिदार गेला म्हणुन त्याने काही खाल्ले नाही. कदाचित म्हणुन त्या॑ना लवबर्ड म्हणत असतील.
तुमचा लेख छान आहे.
प्रतिक्रिया
व्वा
माणसे ?
छान
छान आहे
छान
धन्यवाद.
कथेचे कडवे?
चुकले बॉ
आनंदयात्र
बोला भडकमकर
परीक्षण...
खरच
डोक्यालीटी...
खुपच सुंदर
सुंदर
सुंदर शब्दचित्र....
छान
सुरेख...
अरुण, लेखन आवडले.
सुंदर..
मस्तच.....
अतिशय गोड!!!!
वा! अतिशय हृद्य!
भारीच!!!