अब्दुल खान - २

पहिल्या भागाची लींक वर शेवटी द्यायचा प्रयत्न केला होता पण मला अजून ते येत नाहीये असं दिसतंय!!:) http://www.misalpav.com/node/1582 संपादकांनी प्लीज मदत केली तर चांगलं होईल!

छान झालाय हाही भाग पण जरा रंगत येते आहे की नाही तोवर संपला;( अंमळ घसघशीत लिखाण येऊद्यात की राव, भरभरुन येऊद्या!:) वाटल्यास थोडा वेळ घ्या पण असा चटका लावू नका! चतुरंग

चलो कुछ इंडियन मूव्ही देखते है!! उस एरियामें तुम इंडियनोंका जवाब नही!! क्या एक-एक हिरॉईन है तुम्हारी, वल्ला!!" हाताची चारी बोटे ओठांना लावून हवेतल्या हवेत मुका घेत म्हणाला. >> मी पण हेच म्हणतो..... वल्ला क्या एक-एक हिरॉईन है सब माल दिखती !!!!! पण हे काय काका पुन्हा (क्रमशः) म्हणजे तुम भाग ३ लिखती तब तक हम को राह देखनी पडती..... :) (वल्ला बहुत मजा आती ) असे म्हणणारा..... मदनबाण

धर्म, राजकारण, भारताची प्रगती आले. क्रिकेट, युद्ध, अणूबॉम्ब, जिहाद, अफगणिस्तान बहुदा पुढच्या भागात. पुढचा भाग लवकर येऊ द्या.

एकदा काय झालं....

क्रमशः लिहायच्या आधीच्या वाक्याची स्टाईल पण आवडली बरंका डांबिसकाका. हा पण भाग खूपच छान.

डांबिसकाका! उत्तम आहे हा भाग देखिल्.मात्र ते क्रमशः बघितल की थोडा हिरमोड होतो. इतकच. पण सुंदर जमली आहे या भागाची भट्टी. तुम्ही फारच उत्कंठा वाढवता बुवा!!!!!!!!!!!!!!!!! :) एका दमात वाचुन काढला नविन भाग ,पण पटकन संपला.आता दिवसभर अब्दुलखान मनात घर करुन राहिल. पुढचा भाग जरा जास्त मोठा आणि लवकर लिहाल या प्रतिक्षेत .............. "अनामिका" ;;)

खान साबचे अंतरंग हळूहळू उलगडते आहे,हा भागही तितकाच छान! स्टिरिओटाईप मते आपली त्यांच्याबद्दल आणि वायसीवर्सा! हं.. हे खरंच आहे मात्र! 'एकदा काय झालं.. ' ते वाचायला उत्सुक,सुलेशबाबू फार वाट पहायला लावू नका :) अवांतर-आमच्या इथे एक पाकिस्तानी ढाबा आहे, आहे लहानसाच आणि चकचकाट नाही,डेकोरेशन नाही काही नाही,पण तिथली बिर्याणी.. आणि मोगलाई पदार्थ..अम्म्म.. क्लासच! तिथे जायला आम्हीही आधी खूप बिचकायचो,सावधपणे बोलायचो, हाय हॅलो च्या वर संभाषण न्यायचो नाही,पण मग कालांतराने व्यावहारिक पातळीवरून मैत्रीच्या रेषेवर कधी आणि कसे आलो ते कळले नाही. स्वाती

त्या बिर्याणीच्या तुलनेत त्याच्या पेशावर मध्ये रेल्वे स्टेशनवर मिळणारी बिर्याणीसुद्धा किती चांगली असते ते सांगत होता!! क्या बात है... पाकिस्तानातील निरनिराळ्या प्रांतात मिळणार्‍या बिर्याण्यांची खासियत वर्णन करत होता. वा वा वा! डांबिसा, सुंदर लेखन रे! औरभी आने दो... आपला, (गोश्तबिर्याणी प्रेमी) तात्या.

हा भागदेखील पहिल्या भागाप्रमाणेच रंजक झाला आहे. इंडस बासमती वरच्या अब्दुल खानच्या (आणि तुमच्या) मताशी सहमत

मी मस्कत मध्ये, इंडस व्हॅली राईस, हाच भात खायचो. बिर्याणी-पुलावसाठी बेष्ट... पण हा तांदूळ भारतातून हिन्दूस्थान लिव्हर एक्स्पोर्ट करीत असे. तो डेहराडून इथे पिकायचा अशी माझी माहिती आहे. सप्लायर दिल्लीचा होता. पुण्या - मुंबईत मिळत नाही. कदाचीत अफगाणी बियाणे असावे. पाकिस्तान बासमती तांदूळ स्वस्त आणि बेचव आहे.

'डांबिस' आहेस झालं. किती छान लिहिलंयस.

मजा आ गया... .अवांतर : .... तात्यानेसुद्धा अन्तिम भाग म्हणून कलम १८५ चा लेख ( क्रमशः न करता) लगेच संपवला....आणि तुम्ही आपले "एकदा काय झालं...., अशी गम्मत झाली" वगैरे करत क्रमशः वर जात आहात...पुढचा अन्तिम करा प्लीज.......

डांबिसकाका! मस्त जमलाय हा भाग पण पहील्या भागा सारखा. अब्दुल खाना बद्दलची उत्सुकता वाढतच चालली आहे. तात्यांसारख हव तर ४८ तास घ्या पण एकत्र (अंतीमभाग) येउदे पुढचा भाग. -गणपा

डांबीस काका, काय मस्त लिहीलंय राव. च्यामारी आजपर्यंत खान म्हटले की एकतर अफजल्या नाही तर जंजीर मधला शेरखान आठवायचा आता तर हा अब्दूल खानच आठवायला लागलाय. एकदा काय झालं....(क्रमशः) ~X( कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे

....असेच म्हणतो !

डांबीसकाका.... मस्त जमली आहे भट्टी! अब्दुल खान आम्हीही अनुभवतो आहे...

त्याच्या चेहर्‍यावर समाधान पसरलं..... मित्राची काळजी घेतल्याचं समाधान!!

च्यायला, ही पठाणं असतात खरी येडपटच....एखाद्यावर जीव लावला की पार त्याला गुदमरुन टाकतात... बाकी तुमचा अब्दुल्ला आमच्या गुलाम अलीसाहेबांचा, अबिदा परवेझचा दिवाना होता की नाही? आणि हो मेहंदी हसन राहिलंच....नक्की ठेवणीतल्या खास खास गज़ला ऐकवल्या असतील ना खानसाब ने? अवांतरः च्यामारी, हे जो उठतो तो पाकिस्तानी ढाब्यांचं भरभरुन कौतूक करत असतो....एकदा बघायलाच पाहिजे काय लफडं आहे.... साला तिथं दगडाच्या खापरांवर भाजलेलं 'पहाडी गोश्त' खिलवतात का? - मुर्तज़ा अर्जाई धमालखान

हा भाग सुद्धा फार मस्त ! खरेतर क्रमशः वाचून मला बरे वाटले..चांगले लिखाण अजून वाचत रहायला मिळणार म्हणून. भाग संपवण्याची पद्धत फार आवडली :) पुढच्या भागाची वाट पाहत आहे. -- लिखाळ.

गोष्त, बिर्याणी वगैरे चर्चा जरा बेताने! च्यायला, मला नागपाडा आठवायला लागतो, हैदराबाद आठवायला लागते. भाजलेल्या सिख कबाबचा वास नाकात दरवळायला लागला. हैदराबादची पॅराडाईजच्या बिर्याणीची आठवण अस्वस्थ करते. बा़की तुमची लेखन शैली ओघवती आहे! लगे रहो! संजय अभ्यंकर http://smabhyan.blogspot.com/

बिर्याणीच॑ वर्णन.. त्वाड्डा ज्वाब नहि॑ सरदारा..खुष रहो बाषा मधुबालासुद्धा जातीने पठाणच होती ना?नॉर्थची लोक॑च देखणी तिच्यायला..चेहर्‍यावर एक वेगळाच नूर असतो (आणि कधी कधी अ॑गात माजही..:) (हरयाणवी-प॑जाबी लोका॑त आठ वर्षे राहिलेला) प्रसाद

आरामात्....खूप मस्त लिहीलाय्.... नुकतच घडलय समोर असं वाट्टंय्...पुढच्या भागाची वाट पहातेय...

डांबिसकाका, लेख फार आवडला.(दोन्हि भाग) फारच छान आणि ओघवत्या शैलीत लिहिलाय. अभिनंदन. बाकि,अजुनहि गोष्त वगैरे खाणे चालु आहे का? जरा जपुन हो ,नाहितर इथल्यासारखे तिकडचे ओरडायला लागतिल "-" लोकांनि खायला लागल्यापासून गोष्तचे भाव वाढले हो...... :) ह.घ्या. अबब.

जिवंत आणि चित्रदर्शी लेखन. हिंदू आणि बीफ खाणे यावरुन 'आपल्या हिंदुत्वात काटछाट करणं आवश्यक आहे' म्हणून बीफ खाणारा पांडुरंग सांगवीकर (की चांगदेव पाटील?) आठवला. पाकिस्तानी तांदळाबद्दल माझे मत अब्दुल खानासारखेच - आणि मस्कतमध्ये राहूनही श्री. पेठकरांच्या बरोबर उलटे - पण तो तांत्रिक भाग झाला. हिमवादळात शराब पिणारा अब्दुल खान आणि बाहेर पंचेचाळीस अंश तापमान असताना माझ्या फ्रीजमधली बीअर पिणारा माझा मस्कतमधला ड्रायव्हर हामद हे बीफ खाणार्‍या हिंदुइतकेच 'आम आदमी' - 'इन्सान' नव्हे - आहेत हे पटते. 'आधा मुसलमान हूं - शराब पीता हूं, सुवर नही खाता ' म्हणणारा गालिब या बाबतीत आपला गुरु ठरावा. देशादेशांमधल्या सीमा या काल्पनिक आहेत हे परदेशी लोकांशी संपर्क आला की पटते. मस्कतमध्ये एका पाकिस्तानी माणसाने 'इंडियन - माय फ्रेंड! गेल्या युद्धात मी तुमच्याविरुद्ध जोरात लढलो ' असे म्हणून माझ्या पाठीवर थाप मारली आणि हातातले सिगारेटचे पाकीट पुढे केले! सन्जोप राव