तुम्ही वाचलं आहे का हे पुस्तक?

कोणीही यावे आणि टपली मारून जावे अशी भारताची गत झाली आहे. तो नालायक हुसेन सुद्धा भारत मातेचा आणि संस्कृतीचा अपमान करून गेला, तरी सगळे ढिम्म शानबा आम्ही तुमच्या बरोबरीला आहोत. खांद्याला खांदा लाऊन. ( तुम्ही व्हा पुढे , आम्ही तुमचे कपडे सांभाळतो, हि असली भाषा आम्हाला जमत नाय ) जग काय नावे ठेवायचे ते ठेऊ दे, पुण्यात काय आम्ही हे पुस्तक विकू देणार नाय बाकी पुण्यात कुठे कुठे विकले जाण्याची शक्यता आहे ते कळवा, म्हणजे आमचे काम जरा सोपे होईल crossword , आप्पा बळवंत चौक, कॅम्प, आणि अजून कुठे कुठे मनसे प्रमुखाला गाठतो आता. फिल्डिंग लावतो आता जमेल तिथे, अर्धवटराव रावांनी जे सुचविलेले आहे ते सुद्धा अंमलबजावणी करायचा प्रयत्न करू .

महागाईच्या प्रश्णा वरुन लोकांचे लक्ष दुसरी कडे वलवन्या साठी तर हे टायमिंग साधले नसेल

पुस्तक विक्रेत्यांना 'योग्य' शब्दात 'समजावून' सांगावे लागेल! नाहीतर.................. ============ (वाघाची मावशी)माउ

=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) काल अशाच एका धाग्यावर एका 'महात्म्याने' दिलेला हा प्रतिसाद वाचनात आला होत :-

अस इंटरनेटवर लेखात लिहुन एखाद्या नदीकाठचा दगडही हलणार नाही.तेव्हा फक्त हे होइल नी ते होइल अशी स्वप्न पहात रहा तुम्ही सर्वजण. [मी काय करतोय? असा प्रश्न आला तर 'मी स्वप्नच बघतोय/बघत आलोय व स्वःताच्या स्वार्थासाठी स्वता: कष्ट(?) करतोय] उगाच हे अस व ते बेळगाव वगैरे लिहुन फक्त टाइम पास होतो अजुन काही नाही.आपण काहीतरी समाजपयोगी कार्य करतोय अशा भ्रमात राहु नका कींवा खुप माहीती पुरवतोय असाही समज करुन घेउ नका.एखादा सरदार जोक वाचुन पुर्ण झाला की आपल्या क्रुतीत काही बदल होतो का..........मग हे पण तसच आहे. 'मी आपल्याबरोबर आहे,'माझा पाठींबा आहे','काही करावस वाटतय','खुप माहीती मिळाली','मन अस्वस्थ झाल' अशी नाटकं बंद करा व प्रॅक्टीकली काही तरी करा.

ह्यालाच लोका सांगे ब्रम्हज्ञान असे म्हणत असावेत काय ? ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© आमचे राज्य

असे बोलुन तू लोकाना 'कृती' करायला उचकवतोयस! हे चिथावणीखोर कृत्य आहे! ................ खरे तर काम करणारे आणी बोलणारे असे २ पंथ प्रत्येक ठिकाणी असतातच. असुदेत बापडे! मीमात्र मघाचपासूनच माझ्या नख्यांना धार लावायला सुरुवात केली आहे. हा बघा चुरा पड्तोय, ............. ============ माउ

खरंतर ह्या विषयावर काय बोलावं हा प्रश्न पडतो. ज्या गोष्टी केवळ आणी केवळ विश्वासावरच चालतात तीथे आपल्या मताची पिंक टाकत अभिव्यक्ती स्वातंत्र्याचे कुल्ले बडवण्यात काय अर्थ आहे, आणी ही माहिती आपल्याच लोकांनी दिली असा दावा करत क्षुद्र राजकीय हिशोब पुरे करणे तरी कुठे शहाणपणाचे आहे? या गोष्टीचा गाजावाजा केलाच नसता तर ते टीन्पाट पुस्तक कधीच गायब झाले असते. पण असा शहाणपणा हल्ली दुर्मीळ आहे. आमच्या बाल-पौंगंडावस्थेत जी शंकाही आम्हाला शिवली नाही ती आजच्या मुलांच्या मनात येणार. दीड दमडीचे भैय्ये/ मद्रासी महाराजांबद्दल बोलताना गालात हसणार. सुर्याला ग्रहण लागुच शकत नाही, तो फक्त आभास असतो... आपण मात्र फुकट आंघोळी करत सुटलोय..

हे पहा काय अकलेचे तारे तोडले आहेत... http://dannyreviews.com/h/Shivaji.html Shivaji: Hindu King in Islamic India James W. Laine Oxford University Press 2003 A book review by Danny Yee © 2004 http://dannyreviews.com/ In the second half of the 17th century, Shivaji rose from a minor chieftain to an independent king, founding the Maratha kingdom. In this study Laine looks not at Shivaji directly, but at the stories that have been told about him and their development over the last three and a half centuries. These have become entwined with the construction of Maharahstrian, Hindu, and Indian identities, and Laine begins with these, and with the risks of attributing anachronistic self-identifications to Shivaji. The earliest stories of Shivaji's life, from the 17th century, present him as an epic hero. Along with stories of his birth and boyhood, key episodes include the killing of Afzal Khan, the encounter with Shaista Khan, the escape from Agra, and his coronation. "when [Shivaji] could, he attempted to rule as an independent Hindu monarch, to be a patron of his religious traditions, and to challenge the hegemony of the Islamicate world around him. His predecessors and successors were more accommodationist, less heroic, and less well remembered. Moreover, the stories of their bravery were nowhere near as good." In the 18th century Shivaji became linked with the saints Ramdas and Tukaram, though "stories of the saints' role in Shivaji's life have more to do with eighteenth-century concerns than with actual events from a century before". The complex intertwining of the religious and political in the present encouraged the construction of a simpler past, as "part of a general tendency to oppose a single universalistic Hinduism to a single monolithic Islam". In the last hundred and fifty years, biographies of Shivaji have expressed "a host of different political and cultural interests". Jatirao Phule used Shivaji's story as "a way of advancing an antibrahmin reading of Maratha history", emphasising his low-caste status, but "virtually every Maharashtrian writer after Phule saw Shivaji as the father of a nation, a liberationist". K.A. Keluskar downplayed his connection with the saints and emphasized his appeal to followers of every caste, Lokmanya Tilak used him to support opposition to British rule, and M.G. Ranade wedded his story to bhakti ("devotion"). Laine also looks at the presentation of Shivaji in school texts, in the fictional works of Babasaheb Purandare, and on web sites. Looking at "cracks in the narrative", Laine explores the things left out of traditional stories — and what these absences show about the concerns of those who produced them. Shivaji came from a "broken family", with separated parents, he probably had a harem, he showed no interest in the bhakti saints, his ambition was to build a kingdom, not liberate a nation, and he did little to change the "cosmopolitan Islamicate world" he lived in. The Shivaji stories have played a key role in the construction of "Islam" and "Hinduism" in Maharashtra. "The narrative of Shivaji's life, already reshaped by bhakti writers by 1800, was thoroughly overtaken by the nationalist narrative in 1900 and has been sustained as a grand narrative of Hindu nationalist identity, despite all the inner inconsistencies, anachronisms, and communalism that imaginative enterprise has entailed." It is hard to approach Shivaji without being influenced by the political furor the book has inspired. It has been withdrawn from the Indian market and banned in Maharashtra, while a scholar was assaulted and the Bhandarkar Oriental Research Institute in Pune ransacked just because of mentions in Laine's acknowledgements. This thuggery is a depressing illustration of the extent of communalism in Indian politics, but also demonstrates the continuing significance of the Shivaji stories — and the need to understand their evolution and history. Laine's openness may explain some of the animosity: his introduction, for example, explicitly states his hope to "rescue [Shivaji's] biography from the grasp of those who see India as a Hindu nation at war with its Muslim neighbors". Shivaji is undeniably a scholarly work, however, and few of Laine's critics have engaged with its actual content. Though too slender to be entirely self-contained, it includes enough background to be accessible to anyone with a basic knowledge of modern Indian history. March 2004 आणी मुख्य म्हणजे सुप्रिम कोर्टत जाऊन बंदि उठवणारा कोणी एक रुपवते नामक मराठी महाभाग आहे म्हणे.... रामदासांच्या चरित्र्यचे हनन करणार्या पुस्तकांचे काय करायचं???

माझ्यामते आक्षेपार्ह मजकुर वगळुन पुस्तक प्रकाशित करण्याची परवानगी दिली गेली आहे त्यामुळे पुस्तकाच्या नव्या आवृत्तीत तो मजकुर असण्याची शक्यता नाही. पण हे पुस्तक तसेही मी वाचले नसतेच.शिवाजी महाराजांवर मराठीतच इतके साहीत्य उपलब्ध असताना उगाच एखादे इंग्लिश पुस्तक घेऊन घरातील रद्दी का वाढवावी? --------------------------------------------------- लोकांच्या खरडवहीत लिहिण्याची सुविधा नसणे म्हणजे तोंड दाबुन बुक्क्यांचा मार खाणे.लोक तुम्हाला भलत्यासलत्या खरडी लिहुन जातात आणि तुम्ही काहीही करु शकत नाहीत.

गरीब, बेराजगार, अल्पशिक्षित, अपरिपक्व जनतेला हाताशी धरुन त्यांच्यात द्वेषाच्या आधारावर एखादी अस्मितेची नशा निर्माण करायची त्याला 'स्वाभिमान` हे नाव द्यायचं व त्याचा झुंडशाहीसाठी कुशलतेने वापर करायचा. या नशेत ती जनता आपले मूलभूत प्रश्न विसरते. एखाद्या दारुडयाला भूक लागली की त्याला अन्नाऐवजी दारुच द्यायची. हळूहळू त्याचे शरीर भूक लागल्यानंतर अन्नाऐवजी दारुचीच मागणी करु लागते. जो ती मागणी पूर्ण करतो तो त्याला आपला हितचिंतक वाटतो. जो त्याला अन्न द्यायचा प्रयत्न करतो तो त्याला शत्रू वाटतो. आज देशासमोरील प्रश्न काय आहेत याचे संकलन केले तर प्राधान्यकमावर असलेले अन्न वस्त्र निवारा हे प्रत्येक भारतीयाला मिळणे हा मुलभुत हक्क आहे त्या बद्दल कोणी बोलत नाही. आरोग्य, स्वच्छ पिण्याचे पाणी,स्वच्छतागृहे,वाहतुकीसाठी रस्ते, इतर दळण वळणाच्या सुविधा,शिक्षण,रोजगार असे कितीतरी एकमेकांशी गुंतलेले प्रश्न समस्या सोडवायला, त्याचा पाठपुरावा करायला, त्यासाठी जनआंदोलने उभारायला काय इतिहासातल्या वा पुराणातल्या व्यक्ति येणार आहेत का? मान्य आहे कि ती स्फुर्ती स्थाने आहेत. पण त्याच नशेत किती काळ अडकून पडायचे आता? प्रकाश घाटपांडे आमच्या जालनिशीत जरुर डोकवा.

सर्व राजकीय नेते मनांतून 'जेम्स लेन'ला धन्यवाद देत असतील. प्रत्येकाला फक्त पेटवून द्यायचे आहे. 'कानाखाली आवाज' काढणार्‍यांना मानसिक परिपक्वता यायला अजून १०० वर्षे लागतील. तोपर्यंत चालू देत. हर शख्सको अपना बनाके देख लिया मिलेंगे ना किसीसे ये दिलमें ठानी है|