तेव्हा मुकीच होते आता मुकीच आहे
आता मुकेपणाचा झाला सराव आहे
जातीच्या प्रेमानं मी चिंब चिंब झाले
आता धगीत माझे उद्ध्वस्त गाव आहे
बोललेच नाही माझ्या व्यथा कुणाला
सोसून सर्व घेणे माझा स्वभाव आहे
आम्ही येथे भुकेले तेही तिथे उपाशी
प्रत्येक माणसाला आमचीच हाव आहे
गावात आम्ही हरलोच बाजी
सजा न द्यावी त्यांना ऐसा ठराव आहे
पाचोळाच जीवनाचा झाला अखेर माझ्या
सांगा मित्रहो, माझा दोष काय आहे
Taxonomy upgrade extras
वाचने
7386
प्रतिक्रिया
19
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
अरे वा!
अरे वा! +१
In reply to अरे वा! by प्रमोद देव
कविता की गझल
देवसाहेब, धनंजय,
प्रतिक्रियेबद्दल आभारी !!!
'एका असाहाय तरुणीची जातीय कारणातून झालेली होरपळ' अशा आशयाची रचना गझलेत बांधता येते का ? एक प्रयत्न केला !!!
पण ही गझल नसावी असे वाटते. गझलेचे स्वतःची काही वैशिष्टे आहेत. एकतर गझलकार उत्तम कवी असला पाहिजे आणि दुसरी अट की त्याला वृत्तांच ज्ञान असलं पाहिजे.
या दोन्हीही अटीत आम्ही बसत नाही !!! :)
प्रत्येक शेर एक स्वतंत्र कविता असते तेच आम्हाला जमले नसावे असे वाटते. अर्थात गझलप्रेमींची यावर मते येतील, बेहराची साधक-बाधक चर्चा येथील वजनदार गझलकार करतीलच. त्याचीच आम्हीही वाट पाहत आहोत.
जात !
In reply to कविता की गझल by प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
सुंदर..
असेच म्हणतो
In reply to सुंदर.. by विसोबा खेचर
मतला?? मक्ता ???
बोललेच नाही माझ्या व्यथा कुणाला !!!!!
लगे रहो.
काव्यरचना-
संवेदनशील
स्तुत्य प्रयत्न
गझलप्रेमी.
डॉ. साहेब आतून आलेले काव्य!
असेच
In reply to डॉ. साहेब आतून आलेले काव्य! by चतुरंग
धन्यवाद यार हो !!!
वा वा..
बिरुटे सर गझल करतात हे माहित
धन्यवाद निखिलजी. यानिमित्ताने