मिसळपाव
महाराजांकडचा एक सैनिक उत्तरेला लढाईला जातो अन तो तेथे अडकून पडतो. इकडे त्याच्या घरी काय होते ते पहा:
(कोरस तसा अनावश्यक वाटतो आहे. तोडा विरस होतो आहे. पण म्हणायचा असेल तर म्हणा नाहीतर राहू द्या.)
माझा हिरवा चुडा की ग फुटला ||धृ||
धनी हे माझं मोठं सरदार
महारांजांचं आहे ते चाकर
पराक्रम त्यांचा काय सांगावा
आसंलं का ग मार्ग तयांचा खुटला?
असा ग बाई काय अपशकून घडला ||१||
कोरस: तुच सावर बाई ग आता आमचंबी काळीज तुटे तटतटा
सखे ग बाई हिरवा चुडा हिचा फुटला
उत्तरेला गेले कराया मुलूखगिरी
म्हैना झाला आलं नाही घरी
कुठं आसलं माझा शिरीहरी
दिस जावूनी अंधार की ग दाटला
असा ग बाई काय अपशकून घडला ||२||
कसलं धनी आहे माझं कसं मी सांगू
सांगता गोष्टी त्यांच्या लाज नका आनू
निरोप नाही अजूनी कसला
डोल्यात समिंदर हा साठला
असा ग बाई काय अपशकून घडला ||३||
म्हनलं व्हतं त्ये लौकर येतो
भर्जरी बनारसी शालू आणीतो
नको मला आता शालू लुगडं (तिला आता भरजरी शालूही केवळ लुगडे वाटत आहे.)
धन्याचं दर्शन घडवा मजला
असा ग बाई काय अपशकून घडला
माझा हिरवा चुडा की ग फुटला ||४||
कोरस: तुच सावर बाई ग आता आमचंबी काळीज तुटे तटतटा
सखे ग बाई हिरवा चुडा हिचा फुटला
- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
२५/०५/२०१०
| लेखनविषय: |
|---|
प्रतिक्रिया
आवडली. खरच
आवडली. खरच हळवेपण येतच असणार कितीही मन कठोर केलं तरी.
कोरस आवडला.
सवतचि भासे मला| दूती नसे ही माला||
नच एकांती सोडी नाथा| भेटू न दे हृदयाला||
छान
छान कविता. तुम्ही चित्रपटवाल्यांशी संपर्क का साधत नाही?