..विश्वामित्र..
...विश्वामित्र....
नको वाळवुस तु असे..
केस ओलेचिंब उन्हात..
वणवा पेटतो गं माझ्या.
हळव्या नाजुक मनात..
लगबगीने जाशी तु..
केस ओले आवरीत..
ओला पदर सावरीत..
उतरावया दुधाचे भांडे ते उष्ण..
मी पुजेत दंग..पडे सारखा सारखा..लंगडा तो बाळकृष्ण..
हलक्यानेच पुसशी तु..
अंगावरुन ओघळते मोती..
वाटे..सारे देव देव्हार्यातले
तुला वळुन वळुन पाहती..
माझ्या नावाचे ते कुंकु..
तु लावशी ठसठशीत..
दिसशी रुपवान अप्सरा..
मी मंत्र पुटपुटे अडखळीत..
गंध..सुवासिक लावुनि..
कशी फिरशी तु घरभर..
पुजा उरे उपचार
मन माझे सैरभैर...
बांधीशी तु गाठ अशी...
बघुन पाठमोरी आरश्यात..
आरती चाले कशीबशी
माझे लक्ष लागेना कशात..
रोज रोज सकाळी..माझा तपोभंग..चालु राही हे सत्र..
तु भासशी मेनका ..कसे टाळावे रोज...मी न बनणे विश्वामित्र...
--- योगेश
आई शप्पत
केस ओले आवरीत.. ओला पदर सावरीत..
दोन नकार
धन्यवाद!
हे आवडले
च्यामारी
लय
अप्रतिम कविता
काणडाऊ
द्रुष्ट
केस ओले आवरीत.. ओला पदर सावरीत..
पाठमोरी आरश्यात..
आमच्या
दीपकजींचे फोटो कोणते.....वगैरे
चित्रगुप्
... गाठ
पुजा उरे उपचार