रंगाकाका मस्त लिहलयं आवडलं
मला दोरी वर नाही चढता येत मल्लखांब खुप दुरच गोष्ट. पण पाचवी सहावित असताना एकदा स्पर्धा पहायला गेलो होतो. भिती होती साला एक पाय घसरला तरं...
चेतन
अवांतरः कारभारी शब्द पाहून पहिलांदा वाटलं काय विडंबन लिहलं की काय ;)
सुरेख आठवणी लिहिल्या आहेत.
शाळेतील शिक्षक जसे आठवतात, भावतात तसे कॉलेजचे नाही. कारण ठाऊक नाही.
Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.
चतुरंग,
अप्रतिम लेख! आमचे काही ध्येयवादी शिक्षक आठवले. आजकाल अशा शिक्षकांची वानवा आहे आणि इतर शिक्ष़क, समाज, विद्यार्थी त्यांची कदर करतातच असे नाही. शाळांमधले वातावरणच इतके बदलले आहे की अशा शिक्षकांची जात नामशेष होण्यास आता जास्त अवधी उरलेला नाही. काल/परवा 'छडी लागे छम छम' हा एक बरा चित्रपट झी टॉकीजवर पाहिला. मोहन जोशी, शरद पोंक्षे, स्मिता तळवलकर, उदय सबनीस आदी कलाकारांनी समरसून शिक्षकांच्या व्यक्तिरेखा रंगवल्या आहेत. शाळेतले राजकारण, एकमेकांवर कुरघोडी करण्याचे प्रयत्न, विद्यार्थ्यांच्या अपेक्षा, शिक्षकांच्या अपेक्षा, असूया, हेवे-दावे इत्यादी गोष्टींवर मार्मिक भाष्य करणारा असा हा चित्रपट वाटला.
सध्या वातावरण ही बदलले आहे. सगळं फायद्याच्या रुपात तोलून बघतांना खरी कळकळ, काहीतरी चांगलं करून दाखविण्याची वृत्ती, निस्वार्थ भाव वगैरेंची किंमत शून्य होत चाललेली आहे.
--समीर
अतिशय सुंदर आठवणी तुम्ही अतिशय सहजपणे, उत्कटतेने मांडल्या आहेत. खेळाच्या, कसरतीच्या शिक्षकांचे आपल्या जडणघडणीतले योगदान वेगळेच असते. त्याची तुलना कोणाशीच व कशाशीच होऊ शकत नाही. आमच्या शाळेत क्रीडा शिक्षक असलेल्या मुंगसे सरांची आठवण झाली त्या निमित्तानं! धन्यवाद!! :-)
अरुंधती
http://iravatik.blogspot.com/
मस्त रंगाशेठ,
आमच्या शाळेत मल्लखांब नव्हता पण आम्ही गणपतीच्या मिरवणूकीसाठी १ महिना आधीपासून मनोरे करायचो. त्याची आठवण झाली.
--प्रभो
-----------------------------------------------------------------------
काय सांगावे स्वतः विषयी,आहात तुम्ही सूज्ञ !! एका सारखे एकच आम्ही,बाकी सगळे शून्य !!
प्रभोवाणी
कथा ओघवती झाली आहे. गोपाळे मास्तरांचं चित्र डोळ्यासमोर उभं होतं. मिपावर बऱ्याच चित्रण / कथां विषयी अजून मोठं असायला हवं होतं असं वाटतं. तेच या चित्रणाविषयी वाटल्यावाचून राह्यलं नाही.
राजेश
क्या बात है! गोपाळे सरांची मस्त आठवण आली. आम्ही नेहमी ग्राउंडवरच असल्याने आम्हाला खेळाचे शिक्षक सगळ्यात जास्त प्रिय होते. ह्या खेळाच्या प्रत्येक शि़क्षकाची पोरांना मारायची एक खास 'स्टाईल' होती. गोपाळे सर आमच्या (इवल्याश्या) मानेला धरुन, कंबरेत वाकवुन, आम्हाला गरागरा गोल फिरवायचे!
सगळ्यात जास्त धमाल म्हणजे, शाळा सुटल्यावर आम्ही नेहमीच फुटबॉल, हॉकी, क्रीकेट आणि काही नसले तर 'खेळाच्या मेळाव्याची' तयारी म्हणुन, खोखो इ. साठी जमत असुच. कधी कधी ही शिक्षक मंडळी सुद्धा आमच्यात सामील होउन खेळत असे, तेव्हा काय जोशाने खेळायचो आम्ही! नगरला गेलो की शाळेच्या ग्राउंडवर जातोच, दोन्ही बाजुला बांधलेल्या इमारतींमुळे ग्राउंड पार भकास दिसतं!
>>> म्हणजे सर मारत वगैरे नसत पण त्यांच्या तळमळीनं शिकवण्याचाच धाक पुरेसा असे.
रंगाशेठ, असले शिक्षक आज मिळणे नाही.
डायबेटीस विरुद्ध लढा
महाराष्ट्र भाषा असे मराठी | घालीतसे लाथ नडणार्यांच्या कटी||
महाराष्ट्र संतकवी पाषाणभेद
शके १५६३
दादरच्या समर्थ व्यायाम मंदिराचे दत्ताराम दुदम सर म्हणजे जबरदस्त मल्लखांबपटू. त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली मी थोडाफार मल्लखांब शिकलो. पुढे घर बदलल्यामुळे त्यात खंड पडला. या लेखाने सरांची आठवण परत जागी झाली. त्याबद्दल विशेष धन्यवाद!
दत्ताराम दुदम सरांचे विद्यार्थी आहात हे ऐकून छान वाटले. जालावर सहज शोध घेतला आणि दुदम सर चेपूवरती आहेत हे दिसले. आम्ही त्यांचा जो सुप्रसिद्ध हँडस्टँड बघितला त्याचा फोटू देखील तिथे मिळाला.
काही काळ मिरजेला रहात असताना भानू तालमीत जात असे. तिथल्या वस्तादान्च्या आठवणी जाग्या झाल्या. मुलान्ना फुकट शिकवायला रोज अगदी नियमाने वेळेवर येणारे असे लोक आता जिमच्या जमान्यात दुर्मिळच...
जोर घुमवलेत, टेटे खेळलोय, त्यांच्या त्यावेळी नव्या असलेल्या बॅडमिंटन कोर्टावर भरपूर खेळलोय.
वासू जोगळेकर पैलवान, तिथल्या जोर बैठका आणि मुद्गल सगळ्या गोष्टी अजूनही आठवताहेत! :)
गोपाळे सरांच्या अजून काही खुमासदार आठवणी आहेत पण त्या इथे नकोत. त्याचा एक स्वतंत्र लेखच लिहायला हवा, त्यांच्या भूगोलाच्या वहीसारखा. त्यांचे शिकवणं म्हणजे फक्त एकच वाक्य "लिहून घ्या". त्यामुळे भूगोल म्हणजे "घोका आणि ओका". म्हणून मैदानातले गोपाळे किती जरी हवेहवेसे वाटले तरी वर्गात नकोसे होत.
खेर मास्तर, एस डी आणि जी डी हे कुलकर्णी, बोरुडेसर, व्ही पी कुलकर्णी, किती नावे घेऊ. या मास्तरांची खरी आणि "ठेवलेली" नावे, nostalagic केलत राव तुम्ही आज.
आतिशय सुंदर काळजाला भिडणारा लेख. सन १९८४च्या आधी जनकपुरीतल्या पार्कांमध्ये पंजाबी, सरदार आणि इतर सर्व हॉकी खेळायचे, ब्लॉक मध्ये प्रतिस्पर्धा व्हायचा. मस्त मजा यायची. त्या काळात दिल्लीत मुले भरपूर हॉकी खेळायची. नंतर दिल्लीत परिस्थिती खराब झाली, खेळ बंद पडले . १९९० नंतर त्या नंतर पोरे क्रिकेट खेळताना दिसू लागली. पण आज पार्क सुनसान पडलेले असतात.
या लेखात उल्लेख केलेलं गुलटेकडीचं विद्यालय म्हणजे माझी शाळा - महाराष्ट्र मंडळ. मैदानावर सतत कोणते ना कोणते खेळ चालू असायचे. एक तरणतलाव सोडला, तर बाकी काय वाट्टेल ते होतं. अगदी पोलव्हॉल्टही होता.
शिसवीच्या लाकडासारख्या टणक आणि गोटीबंद शरीराचा बुटकेलासा दत्ताराम येऊन उभा राहिला. टाचा उंच करुन त्यानं हात उंचावला आणि विजेच्या वेगानं पळत येऊन खांबावर झेप घेतली थेट पायात खांब पकडला.
कम्प्लीट व्हिज्युअलाईझ झाले. खूप वेळा मल्लखांब पाहिल्याने असेल कदाचित. पण ते शरीर खरे शरीर. तोच खरा शरीराचा चिवटपणा अन स्टेमिना. ती खरी साधना. सप्लीमेंट्स घेऊन जिममध्ये फुगवलेल्या कटसपेक्षा ही अॅथलीट बॉडी शेवटपर्यंत साथ देते.
सुरेख वर्णन रंगाकाका. मस्त मस्त. मिरजेतल्या भानू तालीम मंडळाकडून माझे भाऊ खेळायचे. त्यामुळे जास्तच आपलेपणा.
सुरेख लिहिलंय.
गोपाळे सर आम्हालाही भूगोळ शिकवायचे. मी असताना मल्लखांब मात्र दुसरे सर शिकवत होते, आणि गोपाळे सर खोखो.
मध्ये शाळेच्या आणखी एका माजी विद्यार्थ्याने गोपाळे सरांबद्दल लिहिले होते. हा त्या लेखाचा दुवा.
प्रतिक्रिया
सही...
छान
छान लेख.
सहमत..!
व्वा..
भारी
पर्फेक्ट
खूप छान!!
अत्तिशय
सुन्दर!
मस्त लिहिले आहे
मस्त
सुंदर आठवणी
मस्त
सुंदर
सहजसुंदर लेखन
क्या बात
सुंदर लेख...
>>> म्हणजे
छानच
वा! डोळ्यात पाणी आलं.
वा
वा मस्त!
अरे वा बोका तुम्ही
अरे वा! मस्तच!
सुरेखच... धन्यवाद!!
चतुरंग मस्त लेख.
छान
अतिशय सुंदर लिहिलंय. फार छान
सुर्रेख!!!!!
काही काळ मिरजेला रहात असताना
हो भानू तालमीत आम्ही देखील
सुरेख व्याक्तीचित्रण
गोपाळे सरांच्या अजून काही
गोपाळे सर आठवले . आम्हाला
आतिशय सुंदर काळजाला भिडणारा
वाह, नॉस्टॅल्जिक लिखाण!!
या लेखात उल्लेख केलेलं
शिसवीच्या लाकडासारख्या टणक
अॅथलीट बॉडी शेवटपर्यंत साथ
सुरेख लिहिलंय.