अंत:स्थ

बाकी अश्या कविता त्या शेतकर्‍यांपर्यंत पोहोचत असतील का हो? संघर्ष आणि कष्टमय जीवन जे जगतात त्यांना अशा कवितांचे काय आश्चर्य वाटणार ? शाळेत जाण्यासाठी पाचेक आणि येण्यासाठी तितकेच किमी अंतर कापणा-या आणि डांबरी रोडचे पायाला चटके बसू नये म्हणून तळपायाला पळसाची पाने बांधून धावत चालणार्‍या पोरा-पोरींची कथा वाचून खूप आश्चर्य वाटायचे, पण प्रत्यक्ष आम्ही ते जगलोय त्यात काय विशेष, असे म्हणनारे मला माहित आहे. अवांतर आजच मी शेतीचा धंदा मस्त असे काहीतरी ऐकत होतो काही लोकांकडून. :) प्रतिसाद हलकेच घ्याल म्हणून लिहितो, आमच्याकडे काही प्राध्यापक मित्र गमतीने म्हणतात. एखाद्याला मानसिक त्रास द्यायचा असेल तर त्याला तीन गोष्टींचा सल्ला दिला पाहिजे. १) वापरलेल्या गाड्या घ्यायचा २) शेती करण्याचा [बटाईने] ३) आणि प्राचार्य होण्याचा. वापरलेल्या गाडीचे सतत काही ना काही काम निघत असते, माणूस वैतागुन जातो. शेती बटाईने करावी की स्वत:करावी, पीक कोणते घ्यावे वगैरे,शेतीतील नफा दिसतो, मानसिक त्रास दिसत नाही. आणि प्राध्यापक, कर्मचारी, विद्यार्थी, प्रशासकीय कामे, संस्थाचालक....यात प्राचार्य नावाचा माणूस पार वेडा होऊन जातो. :) -दिलीप बिरुटे