मात्र रात्रीची गोष्ट भाग ६ स्थळ - वेळ - पात्र - नेहेमीचेच. ( दिवाळी नंतर पहिल्यांदाच बसलो , खाजवणं चालू आहे डोकं... अशी अवस्था... !) मी - या. कशी झाली दिवाळी रं तुझी ? तो - लै भारी रं... मी - तुझ्यं थोबाड काय तरी येगळंच सांगत हाय ? काय झालं ? तो - नाय रं... दिवाळी... ते काय म्हणत्यात्...सरपराईझ .. सरप्राईज गिफ्ट नाय दिलं घरात म्हणून येन दिवाळीतच एकादाशी घडवली तीनं. मी - हा हा हा. तो - हसतो काय लेका.. तुझं लग्न होऊ दे मग आम्ही हसू... रावणासारखं ! ते सोड काय हॉटेलात काय नवीन खबर.. मी - अबे ते लै बोलायला लागलं बे ? तो- कोण रं ? मी -अरे तोच रे... अनिवासी पण इथंला पडिक निवासी.. तो- अच्छा तो... जो दिवाळीला फटाके फोडत होता तो.. मी- हा तोच रे. मला वाटलं होतं ह्यावेळी पण फुटके फटाके घेउन येईल + १ वाले... पण ह्याला तर जोर चढला रे चांगलाच. मी- चांगलं आहे जोर तर चढतोच आहे.... वारंच जरा वेगळ आहे. एका फटक्यात चार हॉटेलवाले आडवे ? तो - बरोबर, मागे राहून चालणार नाय.. त्याचा ईतिहास हा विषय मजबूत बरं का... शॊलिड्ड आहे... मी - ते सोड...तुला मिळाली का रं कधी चांदणी ??? तो - नाय रं... हॊटेलचा मालिक बोलला हुता की देतो देतो पण नाय दिली.. लै वंगाळ वाटलं बघ. मी - पण मी म्हणतो.. नाय दिली तर नाय दिली च्यामायला... कुणा कुणाला चपला तर दिल्या असतील नव्हं ? तो - काय बे ? च्यामायला इकडं बसून त्याच्याच नावानं दिवाळीत शिमगा.. मग चप्पल दिलं ना तर काय फराळ घालतो काय तो तोंडात. मी - पण म्या म्हणतो कुणाला दिलं ? तो - लै नगं बोलूस.. तुलाच मिळेलं... व तुझ्याबरोबर मला पण फुकट गिफ्ट.. मी - चुकलो बॉ... बा वरुन आठवलं ते ब्लॊग काय झंझट हाय रं ? तो - स्वत:च स्वयपाक घरं रे.. तु कधी सुधरणारं रं ? मी - पण मला काय बी नाय येत रं स्वयपाक घरातलं... तो - सोड तू तो इशय आपला नाय... मला बी नाय कळतं. मी - बरं... ईलेक्शन झालं त्याचं काय ? तो - तु हुता महाराष्ट्रात ? मी - नाय.... तो - मी बी नाय... मग म्हातारा हरला काय जिंकला काय काय फरक ? मी - पण दमदार गडी हुता रं तो.. माझ्या बा च्या टाईमाला, माझ्या बाला लै आवडायचा तो.. तो - अरं त्याचा तो... महाभारतात अंधळा राजा हुता ना त्याचं नाव काय.... ह्म्म्म.. धुतुराष्ट्र झाला हाय रं... लै वंगाळ हाल. मी - अरं अरं... पोरानं लै वाईट दिवस दाखवलं रं बाला.. तो - हो यार लैच वाईट... एकदम रसातळाला.. मी- ह्म्म बाकी.... ठाण्याचा काय हाल रे ? तो - लै भारी, चालूच आहे ते. मी - ते चालू हाय ते मला माहित हाय रं पण आजकाल लै शांत शांत दिसतयं रे ते. तो- चालायचं रे, दिवाळी संपली सुस्तावला आसेल. मी - ह्म्म, बरोबर, आणी ते आलं रे हॊटेलात परत. तो - कोण रे.. तो का ? च्यामायला गचकलं नाय मोठी गोष्ट. दमदार गड्डी. पण तेज नाय राहिलं रे. मी- अबे, आताच आला आहे.. बघ तु.. घालील धिंगाणा... त्याचा वावरच लै भारी पडेल. तो - नाय रे नाही फरक पडणार.. आता गल्लीचे दादा बदला हाय.. तुला कळायचं नाय ते राजकारण. मी - त्याचं पण हॊटेल हुतं ना रे ? तो - हुतं, आधी आधी लै जोरात चाललं... पण त्याचं नव्हतं... कोण म्हणतं पार्टनर हुता त्यो.. कोण म्हणालं बाहेरुन सपोर्ट देत हुता.. काय खरं देवाला माहीत बॉ. मी - अरे तीच्याआयला... म्हणजे.. डिच्चु.. की सपोर्ट ह्यानंच काढून इकडं उडी ? तो - काय माहीत बॉ... दिला पण असेल. मी - हे लै वंगाळ बॉ.. ते तर हायच रं.. पण आजकाल तिकडं चुकून पण कुणी जात नाय म्हणे.. तो - ते तर हाय रं... लै भारी डेकोरेशन केलं म्हणजे हॊटेल चालेल असं नाय रं.. डिश पाहिजे की चांगली टेस्टी.. काय म्हणतो. मी - बरोबर हाय.... त्याचा पण जोर नाय राहिला रं आजकाल पैल्यासारखं... तो- कोण रं.... मी - अरे त्योच रं... जर्सी गायीच्या दुधाचा नाय का धंदा करत आजकाल.... दही लै भारी जमवतं फिरतो रं तो. तो- च्यामायला.. नाय रं हाय जोर लै त्या गडी मधी... पण दुधा-धयाच्यात अडक्लं हाय होईल फ्री. मी- लै दिसं झालं रं... एक मनात इच्छा हाय.. तो - बोल रे, तु नुस्तं बोल.... मी - अरं मला ते कविता करायची हाय रं... पण लै झटाकमटाक करायची हाय.. म्हणजे काय लिव्हलं ते बरमदेवाच्या बाला पण नाय कळायला पाहिजे. तो - हाततिच्या मायला... येवढंच.. नव्हं... आपल्या कडं लै नमुने हाईत रं.. मी - हो रं.. कळतच नाय हाय कसं लिव्हू... तो - लै सोपं रं गड्या... हे बघ.. दोन अकशर इकडू श्यान चार अकशर तिकडुन श्यान... उचल आनी चिटकव.. लै बेस आयडिया. मी - अरं पण, तो- हे बघ लै सोपं हाय.. मी करुन दाखवतो बघ तुला.... फुस्स फुस्स करुन कुठून तरी आवाज आला.. इकडून आला तिकडून आला बावरलो मी आवाज कुठुन आला ? रुमाल लावू नाकाशी.. की अत्तर शिंपडू आकाशी.. गंध पेरला कुणी काहीच उमजत नाही, पळून जाऊ की चार वाजवू त्याच्या कानाशी... फुस्स फुस्स करुन कुठून तरी आवाज आला.. मी - थांब थांब.. च्यामायला तिच्या.. पब्लिक माझ्या कानाखाली आवाज काढलं रं... तो - अरे तुला कविताच शिकायची हाय ना.. मी - अरं जरा लय काव्य वाली रं... अशी नाय.. तो - ह्म्म्म... मोदकाचा हंगामपण संपला रं... परवाच त्याचं पण इडिंबन पाडलं कार्ट्यांनी... दिनाची पण रात्र झाली.. सरळ ईचारलं असतं... कोड्यात उत्तर आलं असतं व आपण बसलो असतो बोंबलत... तिकडं अनिवासी पण संपावर हाईत... कोण बी नाय मदत करणार.. एक तायडी हाय.. पण ते परेम कविता लैहिते रं... काय बी नाय कळत.. उष:काल निशाकाल.. डोक्याचा भुतकाळ हुतो रं... मी - च्यामायला राहू दे रं.. गड्या कविता नाय आपला एरिया उतारली तु सगळी... जातु आता मी. तो - मग काय झालं बे...थांब... अजून एक रिपीट बोल... मी - च्यामायला... रिपीट तर रिपीट ! आम्हीबी कविता करणं शिकतो हाय.. हून जाऊ दे रिपीट. तो - अता कसं गड्यावाणी बोल्लासं... मी - मंडळ कट्टा करु म्हणतयं रं.. तो - रिपीटचा कट्टा ? मी - हो. तो - होऊन जाऊ दे... घमाश्यानं ! मी - ह्म्म्म्म्म्म रिपीट एके रिपीट. (भाग ७ समाप्त)