२८ मे २००९ ला एका अल्ट्रामॅरेथॉनरला प्रत्यक्ष भेटण्याचा योग आला. सराव रहावा म्हणून आख्खा विकांत धावण्यात जातो असे कळले एकंदर १०० ते १५० किमी पळतात, सलग नाही पण दोन मॅरेथॉन किंवा जास्त एका दमात पळू शकतात ऐकून माझे डोळे खोबणीतुन बाहेर आले होते, कपाळाला २ टेंगूळ! हॅट्स ऑफ!! तो दिवस व पुढचा विकांत नैराश्य आले होते पण विस्मरण व काळ हेच औषध खरे!
डायॅनचे उदाहरण वाचून 'फॉरेस्ट गम्प' आठवला. बाकी दूरचे अंतर नियमितपणे धावणार्यांना 'सेकंड ब्रेथ्' नावाच्या एका अवस्थेचा अनुभव येतो (असं ऐकून आहे), ज्यात एकदा शरीराला धावण्याची लय सापडली की न थकता/श्रम न जाणवता मैलोनगणती माणूस सहज धावू शकतो. पुणे मॅरॅथॉनसाठी हार्दिक शुभेच्छा.
'सेकंड ब्रेथ्' बद्दल माहीती नाही... पण जर रेगुलर पळणारे असाल तर पहिले काही कि.मी. अंतर पळताना थोडा दम लागतो, पण तरी पळत राहिलो तर विषेश दम लागत नाही... मस्त rhythm मधे चालू असतं... मग शरीराच्या ऐवजी मनावर असतं सगळं....
साधारण १५ मिनिटे झाल्यावरती एक वेगळाच रिदम येतो, श्वास धापा टाकल्यासारखा न येता सुरळित घेतला जातो. आणि मग तासभरही धावत राहाता येते, असा माझा अनुभव आहे. माझ्या मते, यालाच सेकंड ब्रेथ म्हणतात.
अल्ट्रामॅरॅथॉनर म्हणजे मनुष्यप्राण्यांची वेगळीच जात होय!
लेख छान लिहिला आहे.
छान माहिती,
मॅरेथॉन पूर्ण धावणारा ६५ वर्षीय विडंमान, (त्याला आम्ही प्रेमाने मॅरेथॉन मान म्हणतो ) दरवर्षी एक मॅरेथॉन धावतो आणि गेले काही वर्ष तो आणि त्याचा जावई मॅरेथॉन धावतात. आमचा ख्रिसही दरवर्षी एक पूर्ण मॅरेथॉन आणि एक हाफ मॅरेथॉन धावतात. फ्राफु मॅरेथॉनमध्ये हे लोकं धावले तर चीअर अप करायला सगळे मित्र आमच्याकडे जमतात आणि नंतर संध्याकाळी मैफल जमते आणि रात्री कधीतरी मंडळी घरला जातात.
स्वाती
अगदी वेगळी माणस आहेत ही सगळी. वाचून आपण किती पाण्यात आहोत ते समजले.
-----------------------------------
"मिपा खेळून घरी जावू नका. घरी आपली कोणीतरी वाट पाहत आहे."
"ऑफिसातल्या कंटाळ्याला उध्वस्त करी मिपा... मिपा मिपा खेळत बसा."
- पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या
भन्नाट किस्से आहेत.
यावरुन आठवलेला एक किस्सा:-
एकदा मी मराठिच्या तासाला माझ्या लिखाणात काही शाब्दिक चूक केल्याचं सर म्हणाले.
मी म्हटलं "कुठली बुवा? आणि वापरला एकाच्या ऐवजी दुसरा शब्द तर बिघडलं कुठं?"
त्यांनी लागलिच उत्तर न देता दुसर्या दिवशी शाळेत मिनि मॅरेथॉन होती, चक्क तिथच मला स्पर्धक म्हणुन उभं केलं!
चकित होउन म्हटलं " हे काय??"
स्पर्धा सुरु झाली. लोकांनी धाव घेतली आणि(मी माझ्या आळशी स्वभावाला जागुन) आहे तिथच बसकण मारली.
सर म्हणाले "हा आहे फरक!
धाव घेणे आणि पळ काढणे ह्यात अंतर आहे. नक्कीच आहे. निदान वीसेक मैलांच!!"
मी पळ काढला होता,
विजेत्यानं धाव घेतली होती.
दिसायला क्रिया थोड्याशा सारख्या पण सिम्यांटिक्स अगदि टोकाचं!
बाकी,
धावकांना,त्यांच्या जिद्दिला सलाम!
आपलाच,
मनोबा
लेख वाचून होईतो मला सेकंड ब्रेथचा अनुभव यायला सुरुवात झाली होती! ;)
डायने वॉन अफलातूनच व्यक्ती आहे! तिच्याबद्दल पहिल्यांदाच माहिती समजली. आपल्याला काय येत नाही ह्यापेक्षा आपल्याला काय येतं ह्यावर केंद्रित व्हा असाच संदेश जणू डायने देते आहे!
मानवी शरीर हे किती अचाट प्रकार करु शकतं असं वाटत रहातं. आपण आपल्याला फारच जपून आणी फारच नाजूक करून ठेवतो की काय असंही वाटत रहातं.
एका वेगळ्याच लेखाबद्दल धन्यवाद! तुमच्या पुणे मॅरॅथॉनला शुभेच्छा!!
(ट्रेडमिलरनर)चतुरंग
अगदी खरं... आपण जरा जास्तच जपून जगतो... पुढचा-मागचा खूपच विचार करतो... आणि risk नको, risk नको करत आयुष्य न जगण्याची केवढी मोठ्ठी risk घेतो... सारखं मन मारलं तर नंतर मन काही बोलतच नाही... बिंधास्त जगलं पाहीजे...
प्रतिक्रिया
पळा पळा कोण पुढे तो!
अल्ट्रा मॅरेथॉनर
हे सगळे
मस्त
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी
'सेकंड
हाच सेकंड ब्रेथ
अरे वा..
छान
छान माहीती
अगदी वेगळी
ओह्हो!
आपण सुद्धा
अबब!
अगदी खरं...
भन्नाट