माझी मद्रास ची सफर- भाग अंतिम

जमलाय हा पण लेख. अगदी मनापासून आवडला. फोटोही खूप खास! [तुझ्या या लेखामुळे गिनीज बुकात नोंद झालेल्या ४० लाखांच्या साडीचा फोटो तरी पहायला मिळाला! ] अजून असंच लिहित रहा. :) क्रान्ति ***मन मृदु नवनीत | मन अभेद्य कातळ मन भरली घागर | मन रिकामी ओंजळ*** अग्निसखा

लेखनाची ओघवती शैली नजर खिळवुन ठेवते.

कलंदरबाई, छान लिहिता हो. ओघवती आहे शैली. एकदा वाचायला सुरूवात केली तर शेवटपर्यंत वाचावेसे वाटते. काही निरिक्षणांशी पूर्ण सहमत मात्र नाही. काही काही गोष्टी वैश्विक असतात. केवळ एखाद्याच समूहाला लागू नाही पडत. अवांतर: आता पुढचा लेख कधी? कशावर? बिपिन कार्यकर्ते

मस्त! आवडलं.

बिपिनदांशी सहमत आहे. अजुन येउ दे.

सगळेच भाग मस्त झालेत. हाती नाही येणे,हाती नाही जाणे,हसत जगावे,हसत मरावे, हे तर माझे गाणे!

मस्त वर्णन.. मी ३ वर्ष चेन्नाईला राहिलो. असेच अनुभव आले. कंपनीत कामानिमित्त कोठल्या मुलीशी बोलायचा संबंध आला की ती मुलगी आणि आजुबाजूचे सर्वजण बावचळून बघायचे. मुळ कारण म्हणजे मी त्यांच्या द्रुष्टीने उत्तर भारतीय...जणू काही कोठल्या तामिळ मुलीला पळवणारच होतो. एकदा असेच गिंडीहुन लोकलने एगमोरला चाललो होतो. लोकल थोडी भरलेली होती. समोरासमोरच्या खुर्च्यांवर एक जोडपे बसले होते. त्या पुरूषाशेजारी कोणी बसले होते म्हणून मी त्या बाईशेजारी (थोडी जागा सोडून) बसलो. त्यानंतर अरे बापरे..असे काही रामायण घडले ...तो पुरूष आणि बाजूवालेतर चेकाळलेच. काय वाट्टेल ते बोलायला लागले. पहिल्यांदा तर ते काय सांगतात तेच कळत नव्हते. नंतर आमची भाषेची अडचण समजल्यावर एका सभ्य (?) ग्रुहस्थाने मला थोडे दटावूनच सांगितले की बाईच्या शेजारी कशाला बसला. मी साधा सरळ प्रश्न केला की जर त्या पुरूषाला आपल्या बायकोशेजारी कोणी बसलेले खपत नव्हते तर तो तिच्या शेजारी का नाही बसला? हे म्हणजे उघड्याने हिंडायचे आणि मग सर्व बघतात म्हणून बोंबलायचे. एका गोष्टीचे आश्चर्य वाटते की सगळी तामीळ माणसे त्यांच्या चित्रपटात असणारा बिभत्सपणा कसा काय खपवून घेतात? त्यांच्या स्वभावामुळे मी तामिळ भाषा पुर्ण शिकू शकलो नाही. काही बोलायचा प्रयत्न केला की माझ्या होणार्‍या चुकांवर हसायचे आणि मला अतिउपदेश करायचे की तामिळ कसे शिकावे. आमच्या कंपनीत मिटिंग्ज पण तामिळ मध्ये व्हायच्या. एकदा असेच तामिळ बोलायचा प्रयत्न करत असताना एका वरिष्ठाने मला "Do'nt **** our language." असे सांगितले. त्यानंतर त्या रागात तामिळ शिकणे बंद केले आणि सरळ कंपनीत तक्रार केली. त्यानंतर मी असलो की मिटिंग्ज इंग्रजीत होऊ लागल्या. खादाडमाऊ

एकदम कलंदर लेख हो, आणी त्याला फोटोंची मस्त चरचरीत फोडणी ;) ज ह ब र्‍या च ! ©º°¨¨°º© परा ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी, एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

हा भागही आवडला, साडीचा फोटो मस्तच.. आय आय टी त बागडणारी हरणे बघून 'नारा'ची आठवण झाली. स्वाती

छान सफर! चारही भाग फार आवडले..