(एकदा plane मधे एक अप्सरा आणि तिची आई जवळ येऊन बसली)

चतुरंग...?

सुंदरीच्या स्पर्शाने काटा येण्याऐवजी आईच्या दहशतीने काटा उभा करणारी तुझी रोमांचकारी सफर आवडली! तुझं अनिवार दु:ख समजू शकतो रे संदीप! ;) (खुद के साथ बातां : रंगा, मधेच बसणार्‍या मुलीच्या आईला काटेकोरांटी म्हणावे का? :B ) चतुरंग

मुख्य आयडिया जुनीच आहे. पण मांडणी आधुनिक आहे. मस्त वाटल वाचायला. मीनल.

अरेरे ! :) --अवलिया

(प्रवासी)बेसनलाडू

विस-मरणीय सफर आवडली. टाळ्या आणि शिट्ट्या! रेवती

हम्म.. संदीप..!!! अस्सं का?? मस्तच! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

घ्या चित्रे साहेब, पण कविता छान.

आवडली. आलेत असे अनुभव. नंतर फोनाफोनी, मेलामेली आणि अधुनमधुन भेटीगाठी चालु होतात.;) अजुनतरी 'काटेकोरांटी' च्या अडचणी नाही आल्या कधी. :) -संदीप. काय'द्याच बोला.

पुढच्या वेळी तिच्या आईशी गप्पा मारा. त्या वेळी नक्की यश मिळेल, आणि वेळही छान जाईल. तथास्तू. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या (- राजेंनी बहाल केलेले नाव)

हीहीही ... एक खडूस शंका: खिडकीत मुलगी, तिच्या शेजारी तिची आई आणि आईच्या शेजारी तुम्ही असताना मुलीची ओढणी तुमच्या खांद्यावर कशी पडली? का आधी ओढणी पडली आणि नंतर तुम्ही सीट देऊ केलीत??

चांगलय. काय राव, मागवून मागवून ज्युस पाजायचे ना काटेकोरांटीला, बरेच ब्रेक मिळाले असते. शिवाय डि.व्ही.टी. ची भिती घालून फेर्‍या मारायला लावायच्या... :-)

खुपच छान स्वप्निल मन पहिला श्वास घेतला तेव्हाच मृत्युला आम॑त्रण दिल॑स, जीवनाची हीच ग॑मत आहे. आपण प्रतिक्षणी मरतो आणि म्हणतो जगतोय.