आत्ममग्न

अनाकलनीय कवितेचे अनाकलनीय अर्थ लावण्याची गणेशाची अप्रतिम हतोटी वादातीत आहे ! पांढरे गज म्हणजे पावसाच्या सरी हे तर मला बापजन्मात सुचले नसते =))))

आपल्या मनातील कुठल्या भावना जागृत करते यातच त्या कवितेचा अर्थ दडलेला असतो

हे मात्र एकदम भारी लिहिलंय गणेशाने. मला ही कविता वाचुन एकदम ही एखाद्या फेमीनिस्ट मुलीवर लिहिलेली आहे की काय असे वाटले. एखादी फेमीनिस्ट जी की तारुण्यात , कोवळ्यावयात एकदम उच्छृंखल पणे वागत आहे , वाट्टेल ते करत आहे , बेदरकारर्पणे एकदम योलो लाईफ जगत आहे , कोणासोबतही जात आहे , नुसता बॉडी काऊंट वाढवत आहे , सावरण्याची शुध्द सोडा, साधा सावरण्याचा विचारही जिच्या मनाला स्पर्श करत नाहीये तिचावर पहिलं कडवं लिहिलं आहे . अन दुसर्‍या कडव्यात जवानी सरुन गेल्यावर , ३५-४० मधील एकाकी फेमीनिस्ट रेखाटली आहे असे वाटले. पांढरे गज म्हणजे स्वकृर्तृत्वावर घेतलेल्या घराच्या खिडक्या असाव्यात , पण त्या घरात सोबत कोणीच नाही, प्रेम करणारा नवरा नाही, जीव लावणारी पोरं बाळं नाहीत , दोन डझन शुज आहेत , कपाटभरुन कपडे आहेत , पण कितीही रिव्हीलिंग कपडे घातले तरी त्यामागे वय सरुन गेलेलं एकाकी शरीर , त्याचं काळंकुट्टं वास्तव लपवता येण्यासारखं नाहीये , आधीही त्या देहाची शुध्द नव्हती अन आता शुध्द आली तरी काही उपयोग नाहीये . असा अर्थ मला जाणवला . असो. जुनी सुंदर कविता परत एकदा मेन पेज वर आणल्या बद्दल धन्यवाद !.

अगदी बरोबर. पण अर्थात गल्लत केली नव्हती. उषा पहाटेचीच. म्हणून ती कल्पना संधिकाळापर्यंत खेचली. अर्थात बाकी अर्थ नव्हते असे नाही. 'आधुनिकोत्तर' तरुणीही कुठेतरी मनात होती. :)

खुलासा आल्यावर व ती प्रकाशचित्रे पाहील्यावर अजुन आवडली. फोटो व त्याखाली कविता असे लिहायला हवे होते.