धन्यवाद पाभे ! तुमच्या दोन्ही कविता वाचल्या ! मस्तच ! आपला अनुभव सार्वत्रिक असणे किंव्वा काही तरी मोजक्या लोकांनी अत्यंत जवळुन अनुभवलेला असणे हा विचार खुप सुखद आहे ! भवभूतीने "समानधर्म:" असा जो काही अफलातुन शब्द वापरलाय त्याचा प्रत्यय येऊन जातो ! बाकी ही कविता मला मे महिन्यात सुचली , आईबाबा आज्जी आजोबा ज्या वाड्यात रहायचे तिथे जाण्याचा योग आलेला , तो वाडाही आता अंतिम घटका मोजत आहे , त्याचे फोटो इथे द्यायचे मोह झालेला पण हे उगाचच स्वतःचं स्वतःला त्रास दिल्यासारखं आहे ! म्हणजे माझं वाड्याशी इतकं काही भावनिक नातं नाही पण बांबांच्या किंवा अन्य कोणाच्या ज्याने अख्खे आयुष्य तिथे काढले आहे त्याच्या नजरेतुन पहताना काहीतरी न सांगता येण्यासारखं दुखंत मनात कोठे तरी ! आणि आजच्या जगात आपल्याला इतकं हळवं व्ह्यायला वेळ नाही ! आपण आपले लेखन शेयर केल्याबद्दल पुनः एकदा मनःपुर्वक धन्यवाद !

नमस्कार काका ! वाडा अगदीच काही चौसोपी वगैरे नव्हता , आवर्जुन फोटो काढुन दाखवावेत असा तर मुळीच नाही , साधासाच होता , चारी बाजुंनी छोटी छोटी घरे , त्यात बिर्‍हाडकरु रहायचे , मध्यवर्ती रिकामा चौक , आणि मुख्य वास्तुत एक प्राचीन पादुकांचे मंदीर! वरील मजल्यावर मुख्य बिर्‍हाडाकरु ! वाड्याचे मुख्य मालक केव्हाच गेले होते , पादुकामंदिराचा ट्रस्ट होता , पण योगायोगाने त्याचे पाचही ट्रस्टी संपुर्ण कुटुंबासोबत निजधामी गेले, बाकी बहुतांश भाडेकरुंची मुले अमेरिकेत ! आता वाडा जवळपास बेवारस ! एका भाडेकरुने मोडकळीस आलेल्या वास्तुत हातपाय पसरायला सुरुवात केलीय पण त्याला कोण काय बोलणार ! सगळ्यांनीच जबाबदार्‍या झटकल्या म्हणल्यावर असेच होणार :( बाबांना म्हणालो - बाबा , अगदी आजोबांच्या काळापासुन तुम्ही रहाताय तिथं , आपण आपली जागा घेऊन टाकु की , मी बघतो कसा जुगाड करायचा , तर बाबा म्हणाले - अरे असं कसं , महाराजांची जागा आपण हडपायची ? ह्यॅ . हे काही शक्य नाही मला. मग म्हणालो - बरं मग जाऊन दे सोडून तरी द्या, तर म्हणे - असं कसं , इतके वर्ष राहिलो आहे मी तिथे , कित्ती आठवणी आहेत असं कसं सोडून देणार ? आणि आपण सोडलं तर महाराजांच्या पादुकांची पुजा कोण करेल ? हे असं आहे , आता काय बोलणार ! असो. फोटो मात्र टाकवत नाहीत , मला सर्ब दुरावस्था पाहुन खुप खंत वाटते . फेसबुक वर तुम्हाला रिक्वेस्ट टाकली आहे , तिथे शेयर करतो ! धन्यवाद !