बळ दे !

बळ दे.....! दोन हात जोडून माझं एकंच मागणं देवा , दु:ख दूर करू नकोस , ते सोसायचं बळ दे ! कोण तसा जीवनांत सुखासीन असतो? स्व दु:खात आणि पर सुखात हसायचं बळ दे ! जीवनाच्या जुगारांत हार्-जीत असणारच ! एकदा तरी सुंदरशी खेळी फसायचं बळ दे ! दिवसा ढवळ्या भले कितीही पापं लपू देत ! पण अंधारातही स्वत:च्या चुका दिसायचं बळ दे ! कुणीतरी जीव लावलंच ना या वेड्याला? थकून कधी ते अश्रू ढाळील , तर ते पुसायचं बळ दे ! स्वप्नं ऊरी कवटाळून रमी खेळत रहाणारा मी ! सरते शेवटी "प्लस" व्हावं , इतकं पिसायचं बळ दे ! स्वप्नं पूर्तीनंतर फारसं जगावसं वाटत नाही , पण ; राहिलोच तसा , तर.....सर्वांत असूनही नसायचं बळ दे ! -----उदय गंगाधर सप्रेम, ठाणे कवितेची तारीख : २३ फेब्रुवारी २००६.....रात्री ८ वाजतां