"पोंक्शा ~~~~ येतोस का डबा खायला ?"...

कथा आवडली ...

भयानक आहे रे सगळं पोंक्षा!
सत्यकथा असू शकेल..अश्या शाळकरी विकृती पहिल्या आहेत.

विदारक आहे. :(

https://youtu.be/sb98LOH0rVA
या प्रकारांना पायबंद बसलाच पाहिजे.

असा होता एक आमच्या बरोबर दुसऱ्या तुकडीत. गुटगुटीत, हसतमुख. रोज परीटघडीचा वेगळा शर्ट आणि चड्डी .पालीश केलेले बुट. मधल्या सुट्टीत धुलाई शर्टाची ठरलेली. त्याला तुडवायचे. आनंदाने घ्यायचा. कधीही मास्तरांकडे तक्रार केली नाही.

भारी लिहिलीयं ! आवडली ! आमच्या शाळेतले टारगटपणाचे दिवस आठवले !
(म्हणजे तो जिवंत असताना शेवटचा ..... ) हे नको होते .. कथा शेवटाचा अंदाज यायला सुरुवात झाली !

एकदम मस्त कथानक

म्हणजे पोंक्षेच्या पॉईन्टने नाही. 'त्या'च्या जागेवरून.
चौथी ते दहावी.
प्रचंड हेटाळणी, चिडवणे, सायकलची हवा सोडणे, दप्तरातल्या वस्तू लपवून ठेवणे, डबा/बाटली लपवणे, अंगावर पाणी ओतणे, मागून शर्टवर शाई उडवणे.
शारिरीक त्रास नव्हता, पण मानसिक त्रास इतका की वाटायचं, मरावं अन भूत बनून बदला घ्यावा एकेकाचा!

काही चांगले मित्र होते, जे एरवी चांगले वागायचे. पण कोणी त्रास द्यायला सुरुवात केली की ते मध्ये पडत नसत. कधी कधी ते पण सामील होत.

दोन गोष्टी मनासारख्या होत होत्या.
शिक्षकांचं वागणं खूप चांगलं होतं. अन घरात प्रचंड लाड असायचा. त्यामुळे चोवीस तासात ४-५ तास 'त्रास होऊ शकेल' अशा कालावधीचे असायचे.
त्यामुळे सात वर्षे सहन केलं.
अकरावीला गेल्यावर मग मैत्री करणं बंद केलं. ओळखी पण जास्त केल्या नाहीत. अकरावीला वर्गात असलेल्या पैकी आता फक्त ४ जण आठवतात. आणि तेच संपर्कात आहेत. त्यातले तीन शाळेपासून बरोबर होते. कॉलेजात पण तसंच. फक्त ३-४ जण संपर्कात आहेत.

त्रास देणारे काय करतात?
माहिती नाही.

भारी कथा!

ह्या गोष्टी पाहिल्यात अनुभवल्यात पण वेगळ्या बाजूने

वर्गात सुदर्शन येरवले नावाचा मुलगा होता. त्याला जाम पिडायचे सर्वजण, चिडवणं, चिमटे काढणं हे तर नेहमीच.

पण त्याला आई नव्हती हे माहिती असल्यामुळे सर्वजण त्याचे लाड पण खूप करायचे. स्वतःच्या खाऊच्या पैशातून नेहमी त्याला खाऊ घेऊन येणं, स्वतःचा डबा त्याला खायला देणं हे सगळेजण आनंदाने करायचे म्हणायचे ह्याला किती पीडा तरी हा हसतच, कधी चिडायचा नाहीच. मजा यायची.

सत्यकथा भासावी अशी कथा!

-(शाळेत असताना मवाळ असणारा) सोकाजी

सुंदर कथा. रत्नाकर मतकरींची आठवण झाली.

हा विषय पालकांना कान पिळून शिकवण्याची वेळ पूर्वीही होती आणि आजही आहे.भारतात तो इतका का दुर्लक्षिला जातो देवजाणे?
का फक्त आज काय अभ्यास दिला रे? मार्क एवढे कसे कमी? याचं जेवण बंद कर अभ्यास करत नसेल तर! हेच चालणार अजूनही??
वर नाशिकच्या सेडीओ मारी शाळेतल्या मुलांचा मारामारीचा व्हिडिओ दिला आहे.म्हणजे काळ उलटला तरी अवस्था तीच आहे. या मारामारीत त्या पोराला शारिरीक किंवा मानसिक अपंगत्व आलं तर जबाबदार कोण?

सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे शिक्षक काय करत असतात शाळेत? लठ्ठ पगार मिळावेत म्हणून आझाद मैदानात आंदोलनं करण्यासोबत निकोप मनाचा विद्यार्थी घडावा म्हणून काहीच का करत नाहीत? करत असतील तर अशा घटना वारंवार का घडतात? की शाळेच्या गेटबाहेर गेला की विद्यार्थ्याशी नातं संपतं? तसं संपत असेल तर मग एखादा विद्यार्थी नंतर काही कौतुकास्पद काम करतो त्यावेळी आमचा विद्यार्थी आमचा विद्यार्थी हे उड्या मारत का सांगितले जाते? विद्यार्थी गुणवान निघाला की शिक्षकांनी मनोभावे शिकवलं आणि बाद निघाला की आम्हाला जबाबदार धरु नका?

अशा गुंड विद्यार्थ्यांच्या पालकांना शाळेत बोलवून अन्य पालकांसमोर त्यांचा जाहिर अपमान करावा.परीक्षेत चांगले गुण मिळवण्याआधी एक चांगला नागरिक होणे गरजेचे आहे हे ठसवून सांगण्यासाठी सर्व ते प्रयत्न व्हायला हवेत.

अत्यंत छान कथा आहे. अत्यंत छान कथा आहे. भय आहे आणि करुणा सुद्धा आहे आणि एक शिकवण सुद्धा.

कथा आवडली.

जबरदस्त लेखन. सुरुवातीला शाळेतील गमतीदार आठवणींवर असलेला लेख असे भासवणारी हि कथा अचानक गंभीर स्वरुप घेते आणी गुढ / भयकथेच्या टोकावर संपते . कथेवरील प्रतिसादही तेवढेच वास्तववादी , उत्कंठावर्धक आणी विचार करायला भाग पाडणारे .

खूप सुंदर कथा आहे.

सुंदर कथा

असतात असे विद्यार्थी जे दुसऱ्यांना त्रास देण्यात मजा घेतात

bullying किंवा ragging खूप सामान्य असते आपल्याकडे . काहीच शाळा अश्या असतात हि त्या कडक नियम करून ह्या प्रकाराला थोडाफार आळा घालण्याचा प्रयत्न करतात . जर तुम्ही शारीरिक दृष्ट्या सुमार असाल, तुम्हाला चष्मा असेल तर bullying चे प्रमाण खूप असते . मग अश्या मुलांना काही तडजोड करून राहावं लागत.
मी एक वर्ष पालिकेच्या शाळेत काढले आहे. मला थोडे बरे मार्क्स पडायचे परीक्षेत मग माझा पेपर पळवून नेणे ( मी पुरवणी घेतली असताना ) , मला जबरदस्तीने उत्तरे दाखवायला लावणे , प्रार्थना चालू असताना मागून टपला मारणे असे प्रकार झालेत आहेत. शाळा बदलून मग त्यात फरक पडला.

फार भयानक असते हे .

माझ्या वर्गात एक मुलगा होता. थोडासा बायकी हावभाव करायचा. सातवीपर्यंत आठवी पर्यंत काही नाही. पण दहावी नंतर त्याला बरेच जण त्रास द्यायचे.
नंतर कुठेतरी गायब झाला.
मग एकदा आमच्या वर्गमैत्रीणीला तो पुण्यात दिसला. आर्थीक परिस्थिती यथातथाच. नोकरी नव्हती. त्याची बायको त्याला सोडून गेली होती.
एकूणातच त्याचे बरे चालले नव्हते. त्या मैत्रीणीच्या मते त्याचे वागणे फारच बायकी ढंगाचे झाले होते. काही मित्रांना विचारले की आपण त्याला काही आर्थीक मदत करुयात. त्याला गेट टुगेदरला बोलवुया.
पण त्या मित्राची गेटटुगेदरला आल्यावर पुन्हा क्रूर चेष्टा होईल अशी आम्हाला भिती वाटली

डरना मना है टाईप वाटली, भारी आहे !

आशी पलटणी मारलीत की वाचक चारोखाने चित. आवडली.

भारी लिहिली आहे कथा, आवडली.
वरती लिहिल्या प्रमाणे, डरना मना है सारख्या पिक्चर मध्ये बसु शकेल अशी स्क्रिप्ट झाली आहे.. छान.
-
वरचे बरेच रिप्लाय पण वाचले.. म्हणुन थोडेसे.

शाळेत असताना असला त्रास मी कोणाला दिलेला पाहिला नाही की मला हि नाही मिळाला..
त्यात मागे मागच्या बाकावर बसणारा पण थोडा हुशार या दोन्ही गोष्टीं असल्याने माझे हुशार आणि मागे बसणारे टगे दोन्ही मित्र असत.
मागे बसणारे टगे मित्र हिच खरी संपत्ती आहे असे मला वाटते.. वात्रट असुद्या पण जीवाला जीव देऊ शकणारी..

फक्त आपारपी खेळतांना आम्ही एक दोन जणांना टार्गेट करत असु (दरवेळेस वेगळे जण )आणि सगळी मुले मग तो कचाकड्याचा बॉल त्या एक दोन जणांना मारत बऱ्यापैकी..
आपरप्पी खेळलेल्या लोकांना माहिती असेल हे

परीक्षेत तर आजूबाजूच्या सगळ्यांना माझा पेपर मी दाखवत असे, आणि गणिताचा पेपर तर पूर्णच :-) त्यामुळे तेथे हि. बळजबरी
नाही..
आणि अजूनही आम्ही वर्गातील २०+ जण गावाला गेलो की भेटत असतो..

त्यातील काही तर जिवलग अजूनही, बालपणीचे मित्र.. काही ट्रेक ला पण एकत्र.
बीसीएस ला पण नंतर अशीच मज्जा आली...

खूप छान लिहिलंय. आवडलं. धन्यवाद.

सुंदर कथा!
कशी काय मिसली काय माहित....

जबरी कथा !

@ kvponkshe,

bullying सारखा दुर्लक्षित विषय कथेत फार छान गुंफला आहे, इम्पॅक्ट जबरदस्त !

भारी कथा, आवडली.

_/\_