का रे ऐसी माया.. भाग एक.

ओह गॉड, कशी असतात माणसं.. मग, तुम्ही आणलं का त्याला घरी? भाग एक आहे, म्हण्जे दुसरा पण येतोय.. लवकर येऊदे.. तुम्ही सुंदर लिहीता!

रामदास, तुमचे कथा लेखन मिपाचं वैभव आहे, आणि वाचक म्हणुन आमची संवेदनांची परिक्षा. क्रमश नका करु हो !!! :) एकाच बैठकीत वाचन झालं पाहिजे. आता पुढील भाग येईपर्यंत काय काय कल्पना करायच्या ? त्या लेकराचं पुढं काय झालं ? उगाच रविवारची सकाळ डिस्टर्ब केली राव तुम्ही आमची !!! प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

रामदासजी, लवकर पुढचा भाग टाका!! तुमचे कथा लेखन मिपाचं वैभव आहे, आणि वाचक म्हणुन आमची संवेदनांची परिक्षा. क्रमश नका करु हो !!! एकाच बैठकीत वाचन झालं पाहिजे. आता पुढील भाग येईपर्यंत काय काय कल्पना करायच्या ? त्या लेकराचं पुढं काय झालं ? उगाच रविवारची सकाळ डिस्टर्ब केली राव तुम्ही आमची !!! अगदी, अगदी!!

क्रमश: बाबतीत पिडा काकांचा आदर्श ठेवला पाहीजे. क्रमश: अतिशय योग्य जागी.. वाचकांची उत्सुकता वाढवणारा.( या बाबत रामदासजी आपणही योग्यच आहात.) आणी २ दिवसात पुढचा भाग. तेंव्हा पुढचा भाग लगेच येउ द्या. विद्याधर

रामदासजी, तुमचि कथा मी एकटा असताना वाचतो, चार जनात रडायची लाज वाट्ते अजुनही...

वा! रामदासबुवांचा अजून एक फर्मास लेख. लेखनशैली जबरा. पुढचा भाग हि लवकर येउ द्यात.

पी सी,जेसी नंतर ही एकदम वेगळीच कथा! किती बहुपेडी लिहिता ! अभिनंदन! आता पुढील भाग येईपर्यंत काय काय कल्पना करायच्या ? त्या लेकराचं पुढं काय झालं ? उगाच रविवारची सकाळ डिस्टर्ब केली राव तुम्ही आमची !!! हेच म्हणते. स्वाती

काका फारच सुरेख्,,वाचताना कुठेही लिंक तुटली नाही.. मदनबाण..... "First, believe in the world-that there is meaning behind everything." -- Swami Vivekananda

गत आयुश्यात अश्या किति तरि टोपल्या डोक्यावर वाहिल्या. बद करुन समुद्रात फेकल्या. पुन्हा परत चक्र सुरु केलेस रे रामदासा. विनायक प्रभु

रामदासजी, तुम्ही फारच जीवघेणे लिहिता हो! अफाट प्रतिभा लाभली आहे तुम्हा॑ला. सर्वच क्षेत्रात तुमचा स॑चार दिसतो. हॉस्पिटल, ऑपरेशन थिएटर इ गोष्टी॑ एकदम परफेक्ट लिहिल्या आहेत. मागे पिसी-जेसीच्या वेळा मी अ॑दाज केला होता की तुम्ही बॅ॑केत कि॑वा पोलिसात असाल. आता वाटते आहे डॉक्टर असाल. पित्याच्या मनातले वात्सल्याचे भाव अगदी अचूक आहेत. किरणची अगतिकताही सुरेख मा॑डली आहेत. शासकीय- निमशासकीय रूग्णालयात असेच अनुभव येतात. डॉक्टरला ड्युटी म्हणून माणूसकीला काळिमा फासणारी कृत्य उघड्या डोळ्या॑नी पाहावी लागतात पण तो अगतिक असतो..

आपण दोघेही इतके सुंदर लेखन करता. मिपा वर प्रकाशित झालेल्या कथा व लेखन, आपण पुस्तक रुपाने प्रकाशित कराव्यात हा आमचा आग्रह आहे. तात्यांनु, कॉपीराईटचे तेवढे सांभाळा! संजय अभ्यंकर http://smabhyan.blogspot.com/

पाझरते आहे. त्या बाळाला एक गोष्ट देता आली नाही खरे आहे, पण वत्सल्याचा झरा वाहातो आहे.

अगदी अचूक पकडता बुवा तुम्ही मनातल्या दुखर्‍या कोपर्‍याला. वर सगळ्यांनी म्हंटलेच आहे तेंव्हा 'तेच'! आपला गुंडोपंत

मी सरकून जागा करून देतो.माझ्या दंडावर डोकं टेकून तो शांत झोपतो.माझं मन अशावेळी वात्सल्याच्या पूरात वाहून जातं. खिडकीच्या काचेतून चंद्राचा प्रकाश झिरपत त्यच्या चेहेर्‍यावर पडलेला असतो. मधेच तो झोपेत हसतो.मी त्याच्या चेहेर्‍याकडे टक लावून बघत राहतो.वात्सल्याच्या या उमाळ्याला मी घाबरत होतो.आत्ता या घडीस मी पुरुष पण नसतो आणि स्त्री पण.पोटच्या पोराची लागलेली माया अलैंगीक असते.मी त्याचं एक संरक्षक कवच असतो. माझी पालकत्वाची आस तो पूर्ण करत असतो. एका पूर्णत्वाच्या भावनेनी मी नाहून निघतो. प्रत्येक पित्याला येणारा हा वात्सल्याचा अनुभव!! पुरुषत्वातून पालकत्वात होणारं ते संक्रमण तुम्ही सुरेख चित्रित केलंय!! जियो!! काही नाही आतापर्यंत तुझ्या मैत्रीणींवर गस्त घालत होते, आता तुझ्या मित्रांवर पाळत ठेवावी लागणार का काय ? परत एक हसण्यची उबळ.मला ज्याम बावळटासारखं वाटायला लागलं. =)) सहाजिक आहे!!!! बाकी आमच्या वहिनी सॉलिड स्मार्ट आहेत हो!!!! ;)

मी सरकून जागा करून देतो.माझ्या दंडावर डोकं टेकून तो शांत झोपतो.माझं मन अशावेळी वात्सल्याच्या पूरात वाहून जातं. खिडकीच्या काचेतून चंद्राचा प्रकाश झिरपत त्यच्या चेहेर्‍यावर पडलेला असतो. मधेच तो झोपेत हसतो.मी त्याच्या चेहेर्‍याकडे टक लावून बघत राहतो.वात्सल्याच्या या उमाळ्याला मी घाबरत होतो.आत्ता या घडीस मी पुरुष पण नसतो आणि स्त्री पण.पोटच्या पोराची लागलेली माया अलैंगीक असते.मी त्याचं एक संरक्षक कवच असतो. माझी पालकत्वाची आस तो पूर्ण करत असतो. एका पूर्णत्वाच्या भावनेनी मी नाहून निघतो. -- 'बाप' वाक्ये! चंद्रू म्हटलं की डोळे उघडायची -- यासारखी छोटी पण पॉवरफुल, जीवघेणी वाक्यं हे तुमच्या लेखनाच्या अनेक वैशिष्ट्यापैकी एक म्हणावं लागेल. पुढील भागांच्या प्रतीक्षेत.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

बाकी प्रतिक्रिया भाग २ मधे!;) - (क्रमशः प्रतिक्रिया लिहून सूड उगवणारा आसुरी) मनिष :) ह. घ्या! :)

रामदास, तुमची प्रतिभा बघून थक्क झालोय! टोटल सरंडर!! चतुरंग

अफाट प्रतिभा लाभली आहे तुम्हा॑ला. सर सलाम त्रिवार सलाम =रघू सावंत

छान कथा पण उद्गारवाचक चिन्हांच्या अभावामुळे वाचताना थोडा गोंधळ उडाला.

रामदासजी, तुम्ही फारच जीवघेणे लिहिता हो! अफाट प्रतिभा लाभली आहे तुम्हा॑ला. सर्वच क्षेत्रात तुमचा स॑चार दिसतो. हॉस्पिटल, ऑपरेशन थिएटर इ गोष्टी॑ एकदम परफेक्ट लिहिल्या आहेत. मागे पिसी-जेसीच्या वेळा मी अ॑दाज केला होता की तुम्ही बॅ॑केत कि॑वा पोलिसात असाल. आता वाटते आहे डॉक्टर असाल. पित्याच्या मनातले वात्सल्याचे भाव अगदी अचूक आहेत. किरणची अगतिकताही सुरेख मा॑डली आहेत. शासकीय- निमशासकीय रूग्णालयात असेच अनुभव येतात. डॉक्टरला ड्युटी म्हणून माणूसकीला काळिमा फासणारी कृत्य उघड्या डोळ्या॑नी पाहावी लागतात पण तो अगतिक असतो..