बाकी त्या इतर दोन बुरखेवाल्यांमध्ये मीही होतो... मात्र आडोशाखालून मांडवात प्रवेश करताना आपली चुकामूक झाली असावी... च्यायला...म्हणूनच मला मार पडला.. कारण तिसरा बुऱखेवाला मी होतो. भडकमकर मास्तर मध्येच आम्हाला चुकवून गेले आणि मी एका बुरखेवाल्या बाईचा हात धरून (त्यांना मास्तर समजून) धनंजय यांच्याबरोबर डब्बेवाल्यांकडे गेलो. (धनंजय यांना मी त्यांच्या जोड्यामुळे आधीच ओळखले होते.) नंतर ध्वनिफीत ऐकताना मास्तरांसारखे पट्टशिष्य असे पळायचा का प्रयत्न करत आहेत हे समजत नव्हते. गुरुंचा आवाज ऐकून मास्तरांना त्यांची तीव्र आठवण झाली असा आमचा समज झाला होता. धनंजय यांच्याबरोबर आम्हीही गुरूवर्य(?) डब्बेवाल्यांचे पाय धरले आणि त्यावेळी हळूच ती ध्वनिफीत मारली. कारण आम्हाला डब्बेवाल्यांचा डाव माहित होता. एका अमेरिकन बाजारू साहित्यिकाला ती ध्वनिफीत विकायची होती. आमचा उद्देश ती ध्वनिफीत आपले सर्वांचे लाडके जालिंदरजीं यांच्या चरणी ठेवावी असा होता. नंतर बाहेर आल्यावर आम्ही ध्वनिफीत मिळाल्याच्या अति आनंदाने मास्तरांना कडकडून मिठी मारली आणि नंतर आम्हाला मार पडला. त्या बाईच्या नवरा जवळच आमचा शोध घेत होता. त्या मारहाणीत तो अमुल्य ठेवा (ध्वनिफीत ) नष्ट झाला आणि आमच्या पायाखालची जमीनच सरकली. जेव्हा आमचा झालेला गैरसमज त्या बुरखेवालीला कळला तेव्हा तिलाही खुप वाईट वाटले. अजूनही त्या ध्वनिफीतीचे तुकडे आम्ही आमच्या घरात पुजतो आहोत. ती बुरखेवाली सुद्धा आमच्याकडे ध्वनिफीतीचे दर्शन घ्यायला रात्री अपरात्री कधीकधी येते. तिच्या **** नवर्‍याला तिची ही भक्ती पसंत नाही त्यामुळे त्याच्या फिरतीवर जाण्याची तिला वाट पहावी लागते. लवकरच तिला घेऊन गुरूवर्य जालिंदर यांचे दर्शन घ्यावे म्हणतो. त्यांना कव्हर फ़ायर देणारे त्यांचे अनुयायी आजही त्या प्रसंगाचे चित्तथरारक वर्णन करतात तो प्रसंग आजही माझ्या डोळ्यासमोर आहे. कारण त्या कव्हर फ़ायर देणार्‍या अनुयायांपैकी आम्हीही एक होतो. पण कव्हरीग फ़ायर देण्याच्या भानगडीमुळे जालिंदरजींचे भाष्य पुर्ण ऐकता नव्हते आले. त्या वेळी त्यांचे पट्टशिष्य म्हणवणारे काही अनुयायी फोटो काढण्यात मग्न होते. डब्बेवाल्यांविषयी मनात कटूता जरी असली तरी त्यांच्यामुळे एकदा का होईना अध्यक्षीय भाषण ऐकायला मिळाले. खादाडमाऊ