हे विठ्ठला माझे मस्तक तुझ्या चरणी झुकू दे |
माझे बाबा माझ्या कन्यादानापर्यंत टिकू दे ||धृ||
त्यांच्याच आधाराने झाले लहानाची मोठी |
खंबीरपणे उभे राहिले सतत माझ्या पाठी ||
त्यांचच बोट धरुन मी चालायला ही सिकाले |
म्हणूनच तर आतापर्यंत कधिच नाही थकले ||
हे विठ्ठला त्यांच शेत मोत्यावानी पिकू दे |
माझे बाबा माझ्या कन्यादानापर्यंत टिकू दे ||1||
जुनी पुरानी कपडे त्यांनी शिवून शिवून घातली |
माझ्यासाठी प्रत्येक वेळेस नविन फ्रॉक घेतली ||
एकच जोडी चपल ते सांधुन सांधून घालायचे |
माझ्यासाठी पायघड्या ते काट्यांवरून चालायचे ||
त्यांच्याकडुन मला पण काही तरी शिकु दे |
माझे बाबा माझ्या कन्यादानापर्यंत टिकू दे ||2||
शेतक-याची मुलगी आहे मी अभिमानाने सांगते |
मिडियावरच्या बातम्या ऐकून उगीच भिती जागते ||
तसल काही करणार नाही अशी त्यांना शक्ती दे |
त्यांचीच चरण सेवा घडो अशी मला भक्ती दे ||
त्यांच्याच पायावरती मला माझे डोके टेकू दे |
माझे बाबा माझ्या कन्यादानापर्यंत टिकू दे ||3||
बी.डी.वायळ
| लेखनविषय: |
|---|
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
छान कविता....
कविता, त्या मागील भावना मनाला भिडणारी आहे.
दुर्दैवाने, माझे बाबा माझ्या कन्यादानापर्यंत टिकू दे हे वडीलांचे आयुष्य मर्यादीत करणारे वाक्य खटकले. थोडे स्वार्थी वाटले.
दीर्घायुष्य...
एक सुचवणी....
हे विठ्ठला माझे मस्तक तुझ्या चरणी झुकू दे |
माझ्या बाबांना माझ्यासाठी दीर्घायुष्य लाभू दे ।
एकदा लग्न झाले की बास...
नंतर बाप राहिला काय किंवा चचला काय काही फरक पडत नाही.
उलट त्याने फास लावून घेतला तर मिळणारी सरकारी मदत पदरात पाडून घेता येईल
पैजारबुवा,