मुळ कवीची माफी मागून हे विडंबन सादर! आयडी नाही मिळाला तर लॉगिन होणारच कसे? प्रतिसाद नाही मिळाला तर वेळ जाणारच कसे? होईलच मिपा पूर्ण दंग्याशिवाय कसे? मग कंपू आपले अपूर्णच रंगाविना जसे संपादन- स्वोज्वळपणाचे हे सोंग त्यांना कळले नसेल नाही फुटणार ना रे बिंग आयपी ट्रॅकर लावला तर नसेल?.

फ्राक्चर बंड्याची माफी मागून..ह्या काव्याचे हे स्वैर विडंबन... बंड्या का हवाय तुला पुन्हा खोडरबर.. मागील वेळी हेच कारण सांगुनी नेले ते संपले कसे, लवकर नाही बंडा, मीच तो तुला पुरता ओळखणारा.. का हवाय तुला पुन्हा तोच कॅनवास, त्याच रंगाचा पुन्हा तसाच कोरा अन शुभ्र (!?) एकही रंग नसलेला , काय हवे आहे तुला ( ते नीट न कळलेला), कॅनवासवर ओरखडा नसलेला (!?)) पुन्हा तेच तेच मागतंय बिचारं.. रंग अन कुंचला का नवा हवा.. नव्या चित्राला जुनेही चालतेच.. बंड्या तुला का हवाय नवा कोरा आरसा अगदी नवा... (हो रे बाबा) कुणीच, कधीच (हे मात्र खूपच) कशाला स्वतला तुला न्याहाळाय

श्रावण मोडकांची माफी मागून- [मिपावर विडंबन अधिकृत साहित्य प्रकार आहे म्हणून हे धाडस; कृपया राग नसावा] बेलगाम, फुर्रर्रर्र गेला, बेभान, प्रसन्न पवार! पेठांच्या गल्लीबोळात, गर्दीच्या शनिवारातही उताराच्या भुसारीत, चढाच्या कात्रजातही ठरलेल्या वेळेत, जायची घाई नसुनही परवाच घेतलेल्या गाडीत, पुरती प्रॅक्टीस नसुनही वन्य प्राणीमात्रात, बांबूच्या दाट वनातही त्या गोंगाटाच्या रात्री, गणेश उत्सवातही ब्रेक नसलेल्या गाडीत, प्रसन्न बसतो फुकाचा कोण त्याचा मुक्तिदाता माहित असल्यास तुम्ही सांगणार!

तुम्ही कोणाकोणाची प्रेरणा ते ठरवत बसा ..

तुझा फोटो पाहून व्यवहाराचे गणित समजून घेताना तुझ्या गोतावळ्याचा हिशोब लिहू लागले तेव्हा... तेव्हा म्हणालास, "सासू, दिर, भावजय, आणि नणंद ह्यांचा हिशोब लावतेयसच कशाला? लग्न आपल्यासाठी असतं अन नातीगोती भांडणं करण्याऱ्यांसाठी. नातलग सगळे सारखेच- इथून-तिथून." स्वार्थ पाहण्याची जेव्हा वेळ आली तेव्हा हेच आठवून मी बाजूला सरले कारण त्या वेगळ्या संसारात भलं आपलंच होतं डोकं वापरुन निर्माण केलेलं! *** गेल्या दसरा-दिवाळीत आपण घर आवरत होतो आता पुन्हा सण आलाय... आता पसारा आवरुन घायचा आहे माळ्यावरची बोचकी-बाचकी फेकण्याचा मनोसंकल्प तरी तडीस न्यावाच लागेल, कारण बोहारणीकडून चांगलेसे भांडे मिळवण्याचे रंजन त्यातच!

आमची प्रेरणा ही चुचुताईंची कविता खूप खूप बेवडे जमले दर्दी तंगडी ओरपाया प्रगटले भाई रिगलची बाटली मित्रांसी द्याया चपला उडवूनी आतमधे येई चपला वाजती बाहेर भेसूर भितीने 'ती'च्या वेडा मी होई साथही दोस्तंची कशी नाही आज नशाही नाही चढलेली किंचीत बाथरुमात उभा उगाच एकाकी पडत बाहेर जरी चढलेली नाही आला नाही हा माजुरडा टार्‍या टाकूनतर कुठे गटारला नाही? अंधार्‍या रात्री हातात सिग्रेट वेळ बायकोची चुकलीका नाही? घरी बायको अवचित आली पिऊन नाही चढे मना बोच राही

नमस्कार मंडळी. काल बुधवार असल्याने प्रतिभेला बहर आला होता. त्यात आम्ही गूढ कविता मोड मधे जाऊन काही ओळी आमच्या मित्रांबद्दल त्यांच्या संमतीने खरडल्या आहेत. त्या खाली देत आहे. प्रत्येक कडवे अथवा कडव्यांचा समूह एका व्यक्तीस उद्देशून लिहीला आहे.

एके दिवशी असाच संध्याकाळी मद्यालयात निवांत मद्यानंद घेत एकटाच बसलो होतो. त्या मद्यालयातील खांबांवरती आरश्याचे तुकडे चिटकवले होते आणि त्या तुकडयां मधे माझी असंख्य प्रतीबिंबे दिसली आणि ४ओळ्या सुचल्या...... टुटी फुटी ऐनक तेरी टुटे फुटे विचार एक सत्य नित्य है दिखे तुझे हजार

यशोधरांची सुंदर गझल http://misalpav.com/node/9264 वाचून मला ही लिहावसं वाटलं :& ~X( ~X( ~X( असे चोंदले, राहिला श्वास नाही घसे शेकले, थांबला त्रास नाही उरी कोंडला, पूर बेभान सारा असो भेसुरा! कोरडा खास नाही मला धाप लागे, उरी दाटल्याने कुणा हाक देईन, आवाज नाही किती क्षोभ नाकातुनी शेंबडाचा मिळाली सर्दी साथ, आराम नाही जसे होतसे प्राण नाकात गोळा जरी पाहिजे, मोकळा श्वास नाही किती झीट झाले, तरी पार नाही उतारे ठरे फोल ईलाज नाही चेतन अवांतर: कधीपासुन ही सर्दी काही पाठ सोडत नाही आहे.

मेघांचा डफ, तडीतेची थाप गगनाच्या अधरी, मल्हारराग लय.. जलतरंग, भुई छेडीता तालास येई, लयबद्ध जाग पवनाने धरिला सुर अन नाचे गणेश धा धिन धिन धा .... धा धिन धिन धा शुभसुंदर .. अरूपाचे रूप गौरीतनय .. तो गण नृप लोभस मुर्त .. मुखगजस्वरूप आल्हादघन, सांबनंदन नाचे गणेश धा धिन धिन धा ... धा धिन धिन धा पदी पैंजणे .. झंकारती रसभाव मुखी .. साकारती तुंदील तन .. मोही मती अंगांग मीन, मुद्रेत लीन नाचे गणेश धा धिन धिन धा ... धा धिन धिन धा आकाशगंगा .. तेजाळली नक्षत्रे नभी .. उल्हासली चैतन्यगंधी .. हर्षावली विश्वाचा मंच, अपुरे अनंत नाचे गणेश धा धिन धिन धा ... धा धिन धिन धा