वीररस

मिपा ने सर्व साहित्यिकांसाठी खुला मंच उभा करून या युगातील एक महत्कार्य केले आहे. खुला मंच, फुकटात प्रकाशन आणि फुकटात श्रोते. हे म्हणजे नवकवींच्या हाती लेखणी दिल्यासारखेच झाले. आम्ही या सर्व नवकवींचे खंदे समर्थक आहोत.

आपल्याबरोबर नेहमी पार्टी करणाऱ्या आपल्या साथीदाराने आता फक्त घास फुस अशी प्रतिज्ञा केल्यावर त्याच्या साथीदारांना धक्का बसला. त्याला परत आपल्या गोटात सामील करून घेण्यासाठी ते म्हणतात. उठ मावळ्या फोडू चल नळ्या कुकुटाची सर ना कधी पाचोळ्या चल मदिरालयी तु घुस ये सोडूनि घास फूस कोंबड्यासम केस रंगविसी कोंबडीस मग का तू वर्जिशी ६५, lolly-pop वर लिंबू टाकुनी चुस ये सोडूनि घास फूस वय का आपुले असे मोजिले चार पेग जर रिते तू केले यौवन भासेल तूस ये सोडूनि घास फूस

अरे बोला बोला जय महाराष्ट्र बोला कुणाच्या बापाची भीती नाय बोला दणकूण बोला तुम्ही जय महाराष्ट्र बोला अरे बोला बोला जय महाराष्ट्र तुम्ही बोला आता नाही तर कधीच नाही हे ठेवा ध्यानी सीमाभाग आमच्यात घेवू लक्षात घ्या तुम्ही उगा पिरपिर करू नका नाहीतर एकच ठेवून देवू टोला बोला बोला जय महाराष्ट्र बोला बापजादे खपले आमचे सीमालढा देवून लाठ्या काठ्या खाल्या लई हाल सोसून खोटे गुन्हे नका दाखल करू कन्नडीगांनो, झाले मराठी आता गोळा बोला बोला जय महाराष्ट्र बोला मराठी शाळा तुम्ही संपवल्या की हो कानडीची सक्ती तुम्ही राबवली हो सोईचे नियम केले हो केले दमनशास्त्र तुम्ही राबवले हो राबवले खेळी केली अन गावं खिशात घा

पुनः एक दंगल झाली, रक्त खुप वाहिले भगवे, हिरवे, निळे सारे रंग त्याचे पाहिले सीमेवरचे युद्ध आठवे, रक्त ज्यात सांडले रंग नव्हता त्याला, आश्र्चर्य याचे वाटले शहीदरंगी कफन, ज्यांच्या शवांवर टाकले रंग रक्ताचे त्यांच्या, त्या कफनांवर माखले दंगलीच्या रंगांचे कफन शहिदांना घातले तिरंग्यावरील पांढ-याचे मर्म काही उमगले

आमची प्रेरणा वरपरीक्षा ........................... नव्हते मनांत तरीही, नाव नोंदवून आलो कांदेपोहे जिरले सारे, नकार पचवून आलो * होती एक परी, स्वप्नात तिच्या फसलो वर परीक्षेस मी, उगीच टाळत राहिलो * अशी नको तशी नको, कारणे शोधत राहिलो बोहल्यावर चढले मित्र, मी एकटाच राहिलो * बोलण्यास मागता वेळ, सांगे ती असते व्यस्त सकाळसायंकाळ जणू, मी पसरतो अस्ताव्यस्त * आवडलो ना तुला?,कितीदा तिला पुसावे येईल का होकार,म्हणुनी किती झुरावे * येता होकार तिचा,मन सैरभैर व्हावे वाघाची होऊन शेळी, पिंजऱ्यात बंद व्हावे * नव्हते मनात माझ्या,मग का असे

यान झेपावले, त्याने धरा सोडली ते पाहण्या, जगाने मान उंचावली शत विसुक्ष्म ग्रह, स्थिरावले कक्षी ना उसंत, त्यांनीही मान उंचावली डॉलर घेउनी, सेवा जगाला दिली आज रुपयानेही मान उंचावली अद्भुत अजब किमया पाहून ही डोळे पाणावले नी मान उंचावली

अडखळत अडखळत चालताना फार पारा चढतो असं वाटतं जो तो येऊन माझ्याच पुढ्यात अडतो ट्रॅफिकमधे गाडी स्कूटर, गर्दीमधे माणसं हॉर्न वाजवून, ओरडून बिरडून बदलत नाही फारसं वाटतं एकेकाला कुदवावं, किंवा सरळ साला उडवावं काय म्हणजे मला चायला ज्याने त्याने अडवावं? पण कुदवताही येत नाही, उडवताही येत नाही मनाला जे हवं ते घडवताही येत नाही आता आम्ही सलमान खान नाही, की कुणी लोकल डॉन नाही आणि बघताच जगाने बाजू व्हावं, अशी आमची शान नाही बरं उडत बिडत जाऊ शकू तर आम्ही ब्याट म्यान नाही मग आहेच आपली चरफड, शिव्या-शाप नि खळखळ यंत्रवत गर्दीमधे आम्हीच होतोय अडगळ मग कुणीतरी म्हणून जातं, इथे असंच असतं जखमेवरती मीठ टाकावं, तसं हे व

(डोलकरांचे मनोगत) पेरणा अर्थातच शतदा भरला एक प्याला शेवटचा मी तृप्त पाहुनी खंबा हा टिचर्सचा रिचवले हजारो पेग मी उदरात सदैव राहो, दरवळ हा गोल्ड फ्लेकचा चखण्याची देउन आहुती पोटाला मी किंचित पिळले अलगद त्या लिंबाला नसता जेवण व्यर्थ मानले असते मज आहे कारण आज घरी जाण्याला धडपडत लटपटत रिक्षात पाय ठेवियले कुठे जायचे ते अडखळत सांगितले जरी घरी आल्यावर पडली उपेक्षा पदरी निळकंठा सम ते अमृत मानूनी प्राशीयले !! हे विजय मल्या थोर तुझे उपकार तू दिली आम्हाला रम व्हिस्की बीयर गायबला जरी तू बँकांना देउन तुरी सदैव राहिल तुझी

ब्लॉग दुवा शिवरुद्र ढोल ताशा पथक फेसबुक पान ढोल-ताशे हा विषय जरी मिपावर ज्वलंत मानला गेला असला तरी काव्य, संगीत या विषयांचं तसं नाही :) या भावनेतून हा धागाप्रपंच. आपल्या शब्दांनी सुरांचा अंगरखा आणि स्वरांचा मुकुट घातलेला बघून अतिशय आनंद होतो.