संपले का रंग सारे
का कुंचले मोडले
दोन रंगात सारे
विश्व का रे रेखले
नीळा सावळया निर्झराचा
रंग कोठे लपवीला
काय ठावे तुझ्या मानसी
शुभ्र धवल का रे भावला
अंथरुन कालीन धवल
लपवले रंग सारे
उजळून विश्व सारे
दीप तेज मंदावले
नील गगन ,धवल तारे
वाहती उष्ण वारे
शोषून धवल रंग
हळूच फुटती धुमारे
येता ऋतुराज यौवनाचा
उघडेल मूठ त्याची
आशा हीच उद्याची
उधळून रंग सारे
उमटतील चित्रं नव पल्लवांची
(विडंबनच आहे, ह. घ्या. हे.वे.सा.न.ल.)
.
.
.
.
महापुरुष आणि तीर्थस्थाने
बाप आणि आई
डोळ्या समोर आली नसतील तर नसू देत
तसेही त्यांना तू मागच्याच कोणत्यातरी वळणावर नाकारले होतेस
*
देव नाकारले म्हणजे उघड दारचे तुणतुणे सुटतेच असे नाही
तेव्हाच मग का सखीच्या आणाभाकांची आठवण येते?
पण गुलमोहरावरची चिमणी पोपटासोबत उडून गेल्या नंतर
शहरी दिव्व्याखाली ज्या टिटवीशी आणाभाका केल्यास
तिच्या आवाजाने देह चिरुन गेला तरी आठवणीतल्या
चिमणीच्या गावाकडे कंगाल भूकेला धावतोस?
भूकेला आवर जरासा! चिमणी पोपटा सोबत मागेच उडून गेली
परतण्याची शक्यता नाहीए ती माहित असताना देखिल?
पेरनाआजकाल इंजिनीअरिंग कॉलेजात कित्येक मुलांना प्रेमदिनासाठी टंच गफ मिळणे दुरापास्त झाले आहे. कित्येक भावी विंजिनेर विशेषतः मेक्यानिकल ब्रांचमधले लास्ट इयरला आले तरी अजुन फ्रेशर बॅचमध्ये पाखरू न आल्याने दुष्काळग्रस्त आहेत. हि समस्या दिवसेंदिवस गंभीर बनत चालली आहे. अगदी प्रत्येक कॉलेजात नसले तरी ज्या ज्या कॅम्पसमध्ये मी फिरलो त्यापैकी 90% कँटीनमध्ये अश्या कितीतरी स्टोरीज सापडल्या. काहींचे ask out प्रसंग अत्यंत गमतीशीर होते तर काही अत्यंत वेदनादायक (लाल गालांसकट)..
कुबट वास दाराआडुन पडतो आहे बाहेर
किती बाहेर?
यत्र तत्र सर्वत्र , नाकाच्या आर पार
नाकातले केस जळून जात आहेत , जळत आहेत
किती वेळ ?
पोटातले ढवळतंय, येतेय बाहेर, कोण आहे तिथे आत
कुणी तरी एक बसला आहे स्तब्ध....
करत असेल का तो ही त्या भयानक वासाचा विचार?
जळत असतील का त्याचेही नाकातले केस
दरवाज्याबाहेर , दरवाज्याच्या पलीकडे?
कुणी उभाही राहू शकत नाही , त्या वासाशिवाय ...
मग मी माझे नाक घट्ट दाबून , आलेली कळही दाबून ,
डोळे आणि डोळ्यात जीव आणि पाणी घेऊन
शांतपणे उभा राहतो....
वासाला चैत्र पालवी फुटलेली असते
नाक नसलेल्या दाराआडून बहरत राहते...
बहरतच राहते....
प्रेरणा
बसण्याचा हिशोब साचा
एक ग्लास त्याचा, एक माझा!
दिसायला दोन्ही एकच
ब्रँडही सारखाच
फक्त चखण्याची रित
ज... रा निराळी
म्हणूनच.. एक ग्लास त्याचा,एक माझा!
माझा आधी संपेल, त्याचा नंतर
चालायचंच हे असं जंतरमंतर! अगदी निरंतर..
त्यातूनच घडते जादू शेवटी
टेस्टी... लज्जतदार...
आमची प्रेरणा
वरपरीक्षा
...........................
नव्हते मनांत तरीही, नाव नोंदवून आलो
कांदेपोहे जिरले सारे, नकार पचवून आलो
*
होती एक परी, स्वप्नात तिच्या फसलो
वर परीक्षेस मी, उगीच टाळत राहिलो
*
अशी नको तशी नको, कारणे शोधत राहिलो
बोहल्यावर चढले मित्र, मी एकटाच राहिलो
*
बोलण्यास मागता वेळ, सांगे ती असते व्यस्त
सकाळसायंकाळ जणू, मी पसरतो अस्ताव्यस्त
*
आवडलो ना तुला?,कितीदा तिला पुसावे
येईल का होकार,म्हणुनी किती झुरावे
*
येता होकार तिचा,मन सैरभैर व्हावे
वाघाची होऊन शेळी, पिंजऱ्यात बंद व्हावे
*
नव्हते मनात माझ्या,मग का असे
