मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

राहणी

स्मृतीगंध-१ "व्हेळातले दिवस"

वामनसुत ·

भडकमकर मास्तर 13/03/2009 - 00:09
वामनसुत , लेखन आवडले. खूप जुन्या काळातल्या कोकणातले वर्णन छान,.. अजून लेख येउद्यात.. पुलेशु .. व्हेळा म्हणजे काय? ______________________________ पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम.... ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

प्राजु 13/03/2009 - 00:10
व्हेळा.. व्हेळे.. बहुतेक हे गावाचं नाव असावं. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

व्यंकु 13/03/2009 - 00:53
गावाचे नाव व्हेळ आहे हे गाव रत्नागिरी जिल्ह्यात आहे लांजा तालुक्याच्या जवळ

बिपिन कार्यकर्ते 13/03/2009 - 01:02
दमदार सुरूवात. खूप सराईतपणे लिहिलं आहे तुम्ही. जुना काळ तंतोतंत उभा केलात डोळ्यासमोर. काळाच्या ओघात एकेकाळी अगदी सर्वसामान्य असणार्‍या गोष्टी कशा नाहीश्या होतात... बोरू, लेखणी, मोडी. आणि शाई घरच्या घरी बनवायची पद्धत... भारीच. पुढचे भाग पटापट लिहा. वेळ नका घालवू अजिबात. बिपिन कार्यकर्ते

पक्या 13/03/2009 - 01:35
मस्त लेखन. कोकणातील जुना काळ डोळ्यासमोर छान उभा केलात. पुढचे ही भाग येऊ द्यात लवकर.

वैशाली हसमनीस 14/03/2009 - 14:32
तुम्ही आणि लेख------! अरे बाप रे !मी धक्क्यातून अजून सावरले नाही.पण मनातून खूप बरेही वाटले.तुमच्या आठवणी अशाच शब्दबध्द करुन ठेवल्यात तर पुढील पिढ्यांना त्या वाचायला खूप आवडतील. तेरी माकासे !(धन्यवाद)

घाशीराम कोतवाल १.२ 13/03/2009 - 13:02
आम्हाला म्हनजे माझ्या पिढीला माहित नसलेल्या काहि गोष्टी समजल्या जसे पावकि निमकि बोरु किवा शाई कशी बनवायची हे अजुन येउ द्यात खुप वाचयला मिळेल पु ले शु ************************************************************** कोणी पाजली तरच पिण्यात अर्थ आहे , कोणी पाजली तरच पिण्यात अर्थ आहे , स्वताच्या पैशाने प्यायला मी काय मुर्ख आहे ??

मदनबाण 13/03/2009 - 15:15
वामनराव एकदम मस्त लिहले आहे...अजुनही वाचावयास आवडेल...:) मदनबाण..... "If debugging is the process of removing software bugs, then programming must be the process of putting them in." --- Unknown.

वामनसुत 13/03/2009 - 16:04
व्हेळ हे लांजा तालुक्यातले छोटेसे खेडे आहे, तिथल्या दिवसांच्या ह्या आठवणी! माझ्या पहिल्याच प्रयत्नाला तुम्हा सर्वांची मिळालेली दाद वाचून बरे वाटले. धन्यवाद.

प्रमोद देव 13/03/2009 - 20:14
वामनसुतराव लेखन अगदी सहजसुंदर झालंय. येऊ द्या अजून. आम्ही कोणत्याही कंपूत नाही. कारण आमचा स्वतःचाच एक कंपू आहे. ;)

चतुरंग 13/03/2009 - 21:38
कोकणातला जुना काळ ऐकूनही फारसा माहिती नाही तो डोळ्यांसमोर उभा केलात. आजच्या शहरीकरणाच्या काळात अशा आठवणी आपल्या मुळांशी असलेलं नातं पुन्हा जागं करतात. बोरु, घरगुती शाई, पुस्ती हे स्गळे मनोरंजक वाटते! पुढे वाचायची खूप उत्सुकता आहे लिहिते रहा. (पुस्ती जोडणे हा वाक्प्रचार ह्या पुस्तीवरूनच आला असावा का?) चतुरंग

सुक्या 14/03/2009 - 06:49
मस्त हो वामनसुत . . छान सुरुवात झाली. पुढचे भाग येउदेत लवकर. बाकी मी लहान असताना आजोबांनी अक्षर सुधारण्यासाठी बोरुने बरेच लिहुन घेतले होते. माझे आजोबा म्हणजे हाडाचे शिक्षक. तुमचा लेख वाचुन त्यांची आठवण आली. सुक्या (बोंबील) चंद्रावर जायला आम्ही केव्हाही तयार असतो.

विसोबा खेचर 14/03/2009 - 09:15
वामनसुतराव, वरील सर्वांशी सहमत. उत्तम, सहजसुंदर लेखन! कृपया आमचीही दाद स्विकारा.. अजूनही खूप खूप लिहा आणि स्मृतीगंध असाच दरवळू द्या, ही विनंती... तात्या.

शक्तिमान 14/03/2009 - 14:17
छान आहे... पुस्ती म्हणजे काय ते नक्की समजले नाही. कृपया खुलासा करावा... (अंदाजे मी "लिहीण्याचा सराव करणे" असा अर्थ लावला आहे...)

संदीप चित्रे 17/03/2009 - 00:46
आधीच तुम्ही वर्णन केलेला काळ जुना, त्यात सगळं गावाकडचं आयुष्य. आमच्यासारख्या शहरात वाढलेल्या आणि 'मोडी' लिपीबद्दल फक्त ऐकून असलेल्या पिढीला ही लेखमाला खूप उपयोगी होईल.

भडकमकर मास्तर 13/03/2009 - 00:09
वामनसुत , लेखन आवडले. खूप जुन्या काळातल्या कोकणातले वर्णन छान,.. अजून लेख येउद्यात.. पुलेशु .. व्हेळा म्हणजे काय? ______________________________ पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम.... ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

प्राजु 13/03/2009 - 00:10
व्हेळा.. व्हेळे.. बहुतेक हे गावाचं नाव असावं. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

व्यंकु 13/03/2009 - 00:53
गावाचे नाव व्हेळ आहे हे गाव रत्नागिरी जिल्ह्यात आहे लांजा तालुक्याच्या जवळ

बिपिन कार्यकर्ते 13/03/2009 - 01:02
दमदार सुरूवात. खूप सराईतपणे लिहिलं आहे तुम्ही. जुना काळ तंतोतंत उभा केलात डोळ्यासमोर. काळाच्या ओघात एकेकाळी अगदी सर्वसामान्य असणार्‍या गोष्टी कशा नाहीश्या होतात... बोरू, लेखणी, मोडी. आणि शाई घरच्या घरी बनवायची पद्धत... भारीच. पुढचे भाग पटापट लिहा. वेळ नका घालवू अजिबात. बिपिन कार्यकर्ते

पक्या 13/03/2009 - 01:35
मस्त लेखन. कोकणातील जुना काळ डोळ्यासमोर छान उभा केलात. पुढचे ही भाग येऊ द्यात लवकर.

वैशाली हसमनीस 14/03/2009 - 14:32
तुम्ही आणि लेख------! अरे बाप रे !मी धक्क्यातून अजून सावरले नाही.पण मनातून खूप बरेही वाटले.तुमच्या आठवणी अशाच शब्दबध्द करुन ठेवल्यात तर पुढील पिढ्यांना त्या वाचायला खूप आवडतील. तेरी माकासे !(धन्यवाद)

घाशीराम कोतवाल १.२ 13/03/2009 - 13:02
आम्हाला म्हनजे माझ्या पिढीला माहित नसलेल्या काहि गोष्टी समजल्या जसे पावकि निमकि बोरु किवा शाई कशी बनवायची हे अजुन येउ द्यात खुप वाचयला मिळेल पु ले शु ************************************************************** कोणी पाजली तरच पिण्यात अर्थ आहे , कोणी पाजली तरच पिण्यात अर्थ आहे , स्वताच्या पैशाने प्यायला मी काय मुर्ख आहे ??

मदनबाण 13/03/2009 - 15:15
वामनराव एकदम मस्त लिहले आहे...अजुनही वाचावयास आवडेल...:) मदनबाण..... "If debugging is the process of removing software bugs, then programming must be the process of putting them in." --- Unknown.

वामनसुत 13/03/2009 - 16:04
व्हेळ हे लांजा तालुक्यातले छोटेसे खेडे आहे, तिथल्या दिवसांच्या ह्या आठवणी! माझ्या पहिल्याच प्रयत्नाला तुम्हा सर्वांची मिळालेली दाद वाचून बरे वाटले. धन्यवाद.

प्रमोद देव 13/03/2009 - 20:14
वामनसुतराव लेखन अगदी सहजसुंदर झालंय. येऊ द्या अजून. आम्ही कोणत्याही कंपूत नाही. कारण आमचा स्वतःचाच एक कंपू आहे. ;)

चतुरंग 13/03/2009 - 21:38
कोकणातला जुना काळ ऐकूनही फारसा माहिती नाही तो डोळ्यांसमोर उभा केलात. आजच्या शहरीकरणाच्या काळात अशा आठवणी आपल्या मुळांशी असलेलं नातं पुन्हा जागं करतात. बोरु, घरगुती शाई, पुस्ती हे स्गळे मनोरंजक वाटते! पुढे वाचायची खूप उत्सुकता आहे लिहिते रहा. (पुस्ती जोडणे हा वाक्प्रचार ह्या पुस्तीवरूनच आला असावा का?) चतुरंग

सुक्या 14/03/2009 - 06:49
मस्त हो वामनसुत . . छान सुरुवात झाली. पुढचे भाग येउदेत लवकर. बाकी मी लहान असताना आजोबांनी अक्षर सुधारण्यासाठी बोरुने बरेच लिहुन घेतले होते. माझे आजोबा म्हणजे हाडाचे शिक्षक. तुमचा लेख वाचुन त्यांची आठवण आली. सुक्या (बोंबील) चंद्रावर जायला आम्ही केव्हाही तयार असतो.

विसोबा खेचर 14/03/2009 - 09:15
वामनसुतराव, वरील सर्वांशी सहमत. उत्तम, सहजसुंदर लेखन! कृपया आमचीही दाद स्विकारा.. अजूनही खूप खूप लिहा आणि स्मृतीगंध असाच दरवळू द्या, ही विनंती... तात्या.

शक्तिमान 14/03/2009 - 14:17
छान आहे... पुस्ती म्हणजे काय ते नक्की समजले नाही. कृपया खुलासा करावा... (अंदाजे मी "लिहीण्याचा सराव करणे" असा अर्थ लावला आहे...)

संदीप चित्रे 17/03/2009 - 00:46
आधीच तुम्ही वर्णन केलेला काळ जुना, त्यात सगळं गावाकडचं आयुष्य. आमच्यासारख्या शहरात वाढलेल्या आणि 'मोडी' लिपीबद्दल फक्त ऐकून असलेल्या पिढीला ही लेखमाला खूप उपयोगी होईल.
3
राहणी
अनुभव

सुसंवाद

सुचेता ·

सहज 10/03/2009 - 13:03
वा वा! चांगला प्रयत्न.
घुसमटत्या क्षणी घालावी तुलाच साद आपणा दोघात तरी असावा सुसंवाद !!
आवडले!

अवलिया 10/03/2009 - 13:05
घुसमटत्या क्षणी घालावी तुलाच साद आपणा दोघात तरी असावा सुसंवाद !! क्या बात है !!! मस्त प्रयत्न !! --अवलिया

सूहास 10/03/2009 - 14:53
"मित्र मंडळीतही मन, नाही येत उघडता" "हळवेपण चारचोघात नाही येत दखवता" सत्य आहे .अनेक वेळा हे असच॑ होत. सुहास.. "व्यथा असो आनंद असू दे, प्रकाश किंवा तिमिर असू दे," "वाट दिसो अथवा न दिसू दे, गांत पुढे मज जाणे, माझे जीवनगाणे। "

शरदिनी 10/03/2009 - 14:59
हे व्यसनाचं उदात्तीकरण असलं तरी कविता आवडली....

सहज 10/03/2009 - 13:03
वा वा! चांगला प्रयत्न.
घुसमटत्या क्षणी घालावी तुलाच साद आपणा दोघात तरी असावा सुसंवाद !!
आवडले!

अवलिया 10/03/2009 - 13:05
घुसमटत्या क्षणी घालावी तुलाच साद आपणा दोघात तरी असावा सुसंवाद !! क्या बात है !!! मस्त प्रयत्न !! --अवलिया

सूहास 10/03/2009 - 14:53
"मित्र मंडळीतही मन, नाही येत उघडता" "हळवेपण चारचोघात नाही येत दखवता" सत्य आहे .अनेक वेळा हे असच॑ होत. सुहास.. "व्यथा असो आनंद असू दे, प्रकाश किंवा तिमिर असू दे," "वाट दिसो अथवा न दिसू दे, गांत पुढे मज जाणे, माझे जीवनगाणे। "

शरदिनी 10/03/2009 - 14:59
हे व्यसनाचं उदात्तीकरण असलं तरी कविता आवडली....
आजपर्यंत खुपदा असे पहावयास मिळ्ते कि एखाद्या कल्पनेवर एखादी स्त्री काय लिहु शकेल ? असा विचार करुन लेखकांनी लिहलेले आहे, म्ह्नणुन सहज च असा विचार आला कि पुरुषांच्या जिव्हाळ्याच्या या विषयावर मी त्यांच्या नजरेतुन काही वेगळे लिहु शकेन का? जिव्हाळ्याचा विषय म्हणले तर सहजच आठ्वते ती मदीरा किंवा चेतन्यनलिका... खुप सहज पणे या सवयीवर येता जाता ताशेरे मारले जातात... तर या विषयावर पुरुषांना काय वाटत असावे... जर घरात सुसंवाद असेल तर कदचीत या प्रकारचे नेराश्य कमी होउ शकेल...या अर्थाची ही १ मुक्त कविता... अशाप्रकारचे लिह्ण्याचा पहिलाच प्रयत्न चु.भु.दे.घे.
राहणी
विचार

(बोल)

बेसनलाडू ·

धमाल नावाचा बैल 07/03/2009 - 05:46
बेला राग मानू नये पण हे विडंबन तितके आवडले नाही. मध्ये तो केशवटूकार करायचा तसल्या दर्जाचे वाटले. केशवसुमार टच नाही :(

धमाल नावाचा बैल 07/03/2009 - 05:46
बेला राग मानू नये पण हे विडंबन तितके आवडले नाही. मध्ये तो केशवटूकार करायचा तसल्या दर्जाचे वाटले. केशवसुमार टच नाही :(
काहीच का गं कळत नाही तुला माझ्या पोटातलं? नेहमीच तो मोबाइल घेऊन तासन् तास बसायचं! मैत्रिणींना सांगायची ती दुसर्‍यांची लफडी नी कथा जाणशील तरी कधी तु माझ्या पोटातली व्यथा? मला म्हणे फोनवर बोलता येत नाही कधी केला असाच लाडाने तर एक 'हॅलो' पण येत नाही? म्हणे सांगायला कशाला हवं? समजायचं असत ते! काय समजू मी की मेली तुझी भुक आहे? अकलेचे तारे तोडायचं नको बोलू ते सर्व माहीतच आहे पण 'लगेच ठेवुन पोळ्या करते' हे वाक्य काय अवघड आहे ? प्रेरणा: जागुताईंचे बोल
प्रकटन
विचार
प्रतिसाद
प्रतिभा
विरंगुळा
कविता
विडंबन
जीवनमान
राहणी
मौजमजा

(पाहिजे वीकांत मोठा)

बेसनलाडू ·

नाटक्या 07/03/2009 - 00:41
पेटला आहात!! एका मागोमाग एक विडंबने करता आहात आणि ती पण व्होडका वगैरे घेऊन? तात्या हाणतील एकटेच प्यालात तर!!! - नाटक्या

नंदन 07/03/2009 - 00:49
भर शुक्रवार दुपारी, पुढचा मोठा वीकांत अडीच-तीन महिने दूर असताना हे विडंबन वाचायला मिळाले :). पापड, टकीला, श्रिम्प, वोडका आणि पोकर - उत्तम कॉम्बो :)

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

बबलु 07/03/2009 - 04:48
अरे बेला... जरा धीर धर. शनिवारी (उद्याच) माझ्या घरी आपली पार्टी आहेच. नाटक्या काही innovative कॉकटेल्स करणार आहे. ....बबलु

अवलिया 07/03/2009 - 09:20
आजकाल भलतेच जोरात आहात बेलाशेट ... :) --अवलिया

नाटक्या 07/03/2009 - 00:41
पेटला आहात!! एका मागोमाग एक विडंबने करता आहात आणि ती पण व्होडका वगैरे घेऊन? तात्या हाणतील एकटेच प्यालात तर!!! - नाटक्या

नंदन 07/03/2009 - 00:49
भर शुक्रवार दुपारी, पुढचा मोठा वीकांत अडीच-तीन महिने दूर असताना हे विडंबन वाचायला मिळाले :). पापड, टकीला, श्रिम्प, वोडका आणि पोकर - उत्तम कॉम्बो :)

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

बबलु 07/03/2009 - 04:48
अरे बेला... जरा धीर धर. शनिवारी (उद्याच) माझ्या घरी आपली पार्टी आहेच. नाटक्या काही innovative कॉकटेल्स करणार आहे. ....बबलु

अवलिया 07/03/2009 - 09:20
आजकाल भलतेच जोरात आहात बेलाशेट ... :) --अवलिया
पाहिजे वीकांत मोठा पाहिजे सोडा, टकीला पाहिजे वोडका थोडी पाहिजे पोकर, पसारा होउ दे मग रात्र कितिहि डाव हा खेळून जाउ विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ मिटुनि तू डोळे तुझे रे पापडी भरपूर खाशी सोबतीला श्रिम्प थोडे तू बशा घेऊन बससी छेडुनी कोणा सखीला हास्यकल्लोळात बुडवु विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ तृप्तता नरड्यात थोडी तृप्तता लीवर् मधेही शांतता विश्वात सार्‍या शांतता खोलीमधेही सटकताना रामप्रहरी काहिशी चलबिचल व्हावी झोपलेल्या बांधवांची थोडिशी चुळबूळ व्हावी सोमवारी ब्याद परते शुक्रवारी चाट देउ विसरुनी त्या सायबाला उद्विग्नता उधळून देउ प्रेरणा: मित्रमंडळींचे शुक्रवार-शनिवार-रवि
प्रकटन
विचार
प्रतिसाद
प्रतिभा
विरंगुळा
कविता
विडंबन
जीवनमान
राहणी
मौजमजा

ग्वाल्हेरी मराठीचा लहेजा

भोचक ·

दशानन 27/02/2009 - 17:02
>>दिल्लीला जवळजवळ खेटलेल्या ग्वाल्हेरमध्ये नाही हो दुर आहे खुप .... ग्वाल्हेर मध्य प्रदेश मध्ये.... कमीत कमी ३००-३५० किलोमिटर दुर दिल्ली पासून. Brains x Beauty x Availability = Constant. This constant is always zero. सत्य वचन :D

विसोबा खेचर 27/02/2009 - 17:07
भोचकगुरुजी, आपले असे लेख मला नेहमीच आवडतात. आपला इंदुरी हिंदीचा लेखही असाच खूप आवडला होता! हाही आवडला... बाय द वे, माझ्या माहितीप्रमाणे 'एखाद् दुसरा' या शब्दाकरता 'एक्का-दुक्का' हा शब्द ही हिंदी भाषेला बनारसची देन आहे. एक्का-दुक्का हा मूळ शब्द बनारसचा! :) असो... आपला, (हिंदी भाषेचा लहेजा, त्याचा गोडवा यावर मनापासून प्रेम करणारा) तात्या.

प्राजु 27/02/2009 - 20:37
छान लिहिले आहे ग्वाल्हेरच्या मराठी बद्दल. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

दशानन 27/02/2009 - 17:02
>>दिल्लीला जवळजवळ खेटलेल्या ग्वाल्हेरमध्ये नाही हो दुर आहे खुप .... ग्वाल्हेर मध्य प्रदेश मध्ये.... कमीत कमी ३००-३५० किलोमिटर दुर दिल्ली पासून. Brains x Beauty x Availability = Constant. This constant is always zero. सत्य वचन :D

विसोबा खेचर 27/02/2009 - 17:07
भोचकगुरुजी, आपले असे लेख मला नेहमीच आवडतात. आपला इंदुरी हिंदीचा लेखही असाच खूप आवडला होता! हाही आवडला... बाय द वे, माझ्या माहितीप्रमाणे 'एखाद् दुसरा' या शब्दाकरता 'एक्का-दुक्का' हा शब्द ही हिंदी भाषेला बनारसची देन आहे. एक्का-दुक्का हा मूळ शब्द बनारसचा! :) असो... आपला, (हिंदी भाषेचा लहेजा, त्याचा गोडवा यावर मनापासून प्रेम करणारा) तात्या.

प्राजु 27/02/2009 - 20:37
छान लिहिले आहे ग्वाल्हेरच्या मराठी बद्दल. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/
माझ्याच कार्यालयात काम करणार्‍या ग्वाल्हेरच्या अरूंधती आमडेकर या मराठी मुलीने लिहिलेला हा लेख. दिल्लीला जवळजवळ खेटलेल्या ग्वाल्हेरमध्ये मराठी कोणत्या रूपात नांदतेय ते आपल्याला कळेल. भाषाचा संपूर्ण लहेजा तिथलाच आहे. फक्त वाक्यरचना वाचण्यास सोपी जावी म्हणून तेवढी संपादीत केलीय. बाकी शब्द वगैरे तेच ठेवलेत. 'अरे, यार दादा तूने आज फि‍र मेरा पेन ले लि‍या. आई देख ना इसको. बाबा आपके लि‍ए चाय बनाऊ? माझं एवढं बोलण झालं की बाबांचा चेहरा बघायसारखा असतो. "हुम्म, हे काय चालू ए अरुंधती‍ तुझं. कि‍ती वेळा सांगायचं की‍ घरात तरी मराठीत बोलत जा. आता कॉलेज झालं ना तुझं.
संस्कृती
देशांतर
समाज
जीवनमान
राहणी
विचार
संदर्भ
अनुभव
माहिती
आस्वाद

तो व मी - लफडा अनलिमिटेड.

दशानन ·

परिकथेतील राजकुमार 17/02/2009 - 08:29
झकासच लिहिलय राजे, एकदम राजे स्पेशल ;) ©º°¨¨°º© प्रसाद ©º°¨¨°º© निश्चयाचा महामेरु, बहुत जनांसी आधारु अखंडस्थितीचा निर्धारु, श्रीमंत योगी... आमचे राज्य

अनिल हटेला 17/02/2009 - 07:26
>पुढील पंधरा मिनिटात काचेचे ग्लास व कप बश्या सगळ्या फुटल्या >>जळलेला परठा व आंबट दही दिले.. लोंणचं पण नाही दिले यार >>>मग काय मी खांदा दिला त्याने खंबा दिला.. माझाच आवडता ब्रन्डचा. >>>>आत जाऊन एक खराटा व लाटणं घेऊन आली.... काली मातेच्या अवतारामध्येच सरळ एन्ट्रीं. >>>>>अर्धा तास धुतल्यानंतर मला विचारले ही "राधिका कोण" म्हणून. >>>>>>अजून एकाला खांदा देणे आहे, वाट बघत आहे बिचारा. =)) =)) अवांतर - राजे ,हे अनुभव आहेत की कल्पनाविलास ? ;-) बैलोबा चायनीजकर !!! माणसात आणी गाढवात फरक काय ? माणुस गाढव पणा करतो,गाढव कधीच माणुस पणा करत नाही..

ब्रिटिश 17/02/2009 - 12:23
>>>राजे ,हे अनुभव आहेत की कल्पनाविलास ? वैच पुछता मय मिथुन काशिनाथ भोईर अच्छी पीओ खराब पीओ, जब भी पीओ शराब पीओ

सहज 17/02/2009 - 07:58
अरेरे राजे तुमच्या कथेतल्या मित्रांनी भारतीय नारी/आर्य स्त्रीशी लग्न केले असते तर हे घडले नसते हो. ;-) अवांतर - सीतेने रामाला सुवर्णमृग आणायला धाडले त्या दिवशी १४ फेब्रुवारी होती का ?

दशानन 17/02/2009 - 08:00
>>सीतेने रामाला सुवर्णमृग आणायला धाडले त्या दिवशी १४ फेब्रुवारी होती का ? =)) असावा असा माझा ही अंदाज !

सहज 17/02/2009 - 08:01
असा समज पसरवायला हरकत नाही, बरेचजण इमानदारीत जातील गिफ्ट आणायला की घरी येइस्तोवार संकट नाहीसे झाले असेल म्हणुन ;-)

पिवळा डांबिस 17/02/2009 - 08:40
मी- ह्म्म्म एक काम कर, एखादं नेकलेस गिफ्ट कर... जरा तीला खुष कर... मग हळुच सांग तु ते बुके कुठून आणलं होतंस ते व का ! तो- म्हणजे एका बुक्याची किंमत कमीत कमी पस्त्तीस हजार आम्ही आधीच सांगितल होतं कि जुवेलरी घ्या पण खड्यांची!!!!! नुसत्या सोन्याच्या वाटेला जाउ नकात.... पन आमचं ऐकलं नाहीत..... आता भोगा आपल्या कर्माची फळं!!!!! :)

झेल्या 17/02/2009 - 08:41
राजे, फारच जोरदार...! -झेल्या थांबला असाल तर चालायला लागा, चालत असाल तर पळायला लागा, पळत असाल तर थांबा.

सुक्या 17/02/2009 - 08:42
काय लिवलयं राजे. मजा आली. असले दिवस आयुष्यभर लक्षात रहावे असे वाटत असेल तर फक्त एकदाच विसरा. जन्माची अद्द्ल घडते. =)) सुक्या (बोंबील) मु. पो. डोंबलेवाडी ( आमच्या गावात पोस्ट हापीस नाय. लिवायचं म्हुन लिवलं.)

दशानन 17/02/2009 - 11:01
>>>असले दिवस आयुष्यभर लक्षात रहावे असे वाटत असेल तर फक्त एकदाच विसरा. जन्माची अद्द्ल घडते. =)) भले भले गारद होतात बायको / प्रियसी समोर !

अवलिया 17/02/2009 - 12:44
लै भारी रे ..... च्यायला, तु आणि मी भेटल्याची कथा लिहायला बसशील तर तुझ्या सफरीपेक्षा जास्त भाग लिहावे लागतील तुला ... --अवलिया भेटण्यासाठी तुला तैयार होतो पण तुझे फर्मान आले, साद नाही

दशानन 17/02/2009 - 12:50
+१ १०००००% सहमत. >>भेटण्यासाठी तुला तैयार होतो पण तुझे फर्मान आले, साद नाही हम तो बाहे फैलाए खडे है राह में ! मिलना नसीब में है हमारे !

अभिष्टा 17/02/2009 - 13:09
मस्तच जमलीय. :-) --------------------------------- जे जे मजसाठी उचित, तेचि तू देशील खचित हे मात्र मी नक्की जाणित, नाही तकरार राघवा

विनायक प्रभू 17/02/2009 - 16:25
३६४ दिवस व्यवस्थित प्रेम केल्यास वीडेचे असे प्रॉब्लेम येत नाहीत. नको तीकडे खांदे दीले की वांधे होणारच. वि.प्र. भर दुपारी 'डार्क नाईट ' चा अनुभव घेण्याकरता खिडक्यांवर 'डार्क' रंगाचे पडदे बसवावेत.

सर्वसाक्षी 17/02/2009 - 18:59
नवरा म्हणजे यंत्रातल बॉलबेरींग, व्यवस्थित चालले तर पावती मिळत नाही जरा चुकल तर शिव्या मिळतात. खायच्या गपचुप.

दशानन 18/02/2009 - 07:30
सहमत. त्यामुळेच म्हणतो शहाण्याने लग्न करु नये .. गप्प पडून राहावे मजेत ! ना वाढ दिवस ... ना व्हि-डे लफडा !

प्राजु 17/02/2009 - 19:12
मस्त लिहिलं आहे. (बरं यावेळी तुमच्या मित्राचा किस्सा होता.. नाहीतर ........ ) ;) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

दशानन 18/02/2009 - 07:30
>>>बरं यावेळी तुमच्या मित्राचा किस्सा होता.. नाहीतर ........ ह्म्म्म्म ;) पुढील वर्षी माझा लिहीन हां ! =))

परिकथेतील राजकुमार 17/02/2009 - 08:29
झकासच लिहिलय राजे, एकदम राजे स्पेशल ;) ©º°¨¨°º© प्रसाद ©º°¨¨°º© निश्चयाचा महामेरु, बहुत जनांसी आधारु अखंडस्थितीचा निर्धारु, श्रीमंत योगी... आमचे राज्य

अनिल हटेला 17/02/2009 - 07:26
>पुढील पंधरा मिनिटात काचेचे ग्लास व कप बश्या सगळ्या फुटल्या >>जळलेला परठा व आंबट दही दिले.. लोंणचं पण नाही दिले यार >>>मग काय मी खांदा दिला त्याने खंबा दिला.. माझाच आवडता ब्रन्डचा. >>>>आत जाऊन एक खराटा व लाटणं घेऊन आली.... काली मातेच्या अवतारामध्येच सरळ एन्ट्रीं. >>>>>अर्धा तास धुतल्यानंतर मला विचारले ही "राधिका कोण" म्हणून. >>>>>>अजून एकाला खांदा देणे आहे, वाट बघत आहे बिचारा. =)) =)) अवांतर - राजे ,हे अनुभव आहेत की कल्पनाविलास ? ;-) बैलोबा चायनीजकर !!! माणसात आणी गाढवात फरक काय ? माणुस गाढव पणा करतो,गाढव कधीच माणुस पणा करत नाही..

ब्रिटिश 17/02/2009 - 12:23
>>>राजे ,हे अनुभव आहेत की कल्पनाविलास ? वैच पुछता मय मिथुन काशिनाथ भोईर अच्छी पीओ खराब पीओ, जब भी पीओ शराब पीओ

सहज 17/02/2009 - 07:58
अरेरे राजे तुमच्या कथेतल्या मित्रांनी भारतीय नारी/आर्य स्त्रीशी लग्न केले असते तर हे घडले नसते हो. ;-) अवांतर - सीतेने रामाला सुवर्णमृग आणायला धाडले त्या दिवशी १४ फेब्रुवारी होती का ?

दशानन 17/02/2009 - 08:00
>>सीतेने रामाला सुवर्णमृग आणायला धाडले त्या दिवशी १४ फेब्रुवारी होती का ? =)) असावा असा माझा ही अंदाज !

सहज 17/02/2009 - 08:01
असा समज पसरवायला हरकत नाही, बरेचजण इमानदारीत जातील गिफ्ट आणायला की घरी येइस्तोवार संकट नाहीसे झाले असेल म्हणुन ;-)

पिवळा डांबिस 17/02/2009 - 08:40
मी- ह्म्म्म एक काम कर, एखादं नेकलेस गिफ्ट कर... जरा तीला खुष कर... मग हळुच सांग तु ते बुके कुठून आणलं होतंस ते व का ! तो- म्हणजे एका बुक्याची किंमत कमीत कमी पस्त्तीस हजार आम्ही आधीच सांगितल होतं कि जुवेलरी घ्या पण खड्यांची!!!!! नुसत्या सोन्याच्या वाटेला जाउ नकात.... पन आमचं ऐकलं नाहीत..... आता भोगा आपल्या कर्माची फळं!!!!! :)

झेल्या 17/02/2009 - 08:41
राजे, फारच जोरदार...! -झेल्या थांबला असाल तर चालायला लागा, चालत असाल तर पळायला लागा, पळत असाल तर थांबा.

सुक्या 17/02/2009 - 08:42
काय लिवलयं राजे. मजा आली. असले दिवस आयुष्यभर लक्षात रहावे असे वाटत असेल तर फक्त एकदाच विसरा. जन्माची अद्द्ल घडते. =)) सुक्या (बोंबील) मु. पो. डोंबलेवाडी ( आमच्या गावात पोस्ट हापीस नाय. लिवायचं म्हुन लिवलं.)

दशानन 17/02/2009 - 11:01
>>>असले दिवस आयुष्यभर लक्षात रहावे असे वाटत असेल तर फक्त एकदाच विसरा. जन्माची अद्द्ल घडते. =)) भले भले गारद होतात बायको / प्रियसी समोर !

अवलिया 17/02/2009 - 12:44
लै भारी रे ..... च्यायला, तु आणि मी भेटल्याची कथा लिहायला बसशील तर तुझ्या सफरीपेक्षा जास्त भाग लिहावे लागतील तुला ... --अवलिया भेटण्यासाठी तुला तैयार होतो पण तुझे फर्मान आले, साद नाही

दशानन 17/02/2009 - 12:50
+१ १०००००% सहमत. >>भेटण्यासाठी तुला तैयार होतो पण तुझे फर्मान आले, साद नाही हम तो बाहे फैलाए खडे है राह में ! मिलना नसीब में है हमारे !

अभिष्टा 17/02/2009 - 13:09
मस्तच जमलीय. :-) --------------------------------- जे जे मजसाठी उचित, तेचि तू देशील खचित हे मात्र मी नक्की जाणित, नाही तकरार राघवा

विनायक प्रभू 17/02/2009 - 16:25
३६४ दिवस व्यवस्थित प्रेम केल्यास वीडेचे असे प्रॉब्लेम येत नाहीत. नको तीकडे खांदे दीले की वांधे होणारच. वि.प्र. भर दुपारी 'डार्क नाईट ' चा अनुभव घेण्याकरता खिडक्यांवर 'डार्क' रंगाचे पडदे बसवावेत.

सर्वसाक्षी 17/02/2009 - 18:59
नवरा म्हणजे यंत्रातल बॉलबेरींग, व्यवस्थित चालले तर पावती मिळत नाही जरा चुकल तर शिव्या मिळतात. खायच्या गपचुप.

दशानन 18/02/2009 - 07:30
सहमत. त्यामुळेच म्हणतो शहाण्याने लग्न करु नये .. गप्प पडून राहावे मजेत ! ना वाढ दिवस ... ना व्हि-डे लफडा !

प्राजु 17/02/2009 - 19:12
मस्त लिहिलं आहे. (बरं यावेळी तुमच्या मित्राचा किस्सा होता.. नाहीतर ........ ) ;) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

दशानन 18/02/2009 - 07:30
>>>बरं यावेळी तुमच्या मित्राचा किस्सा होता.. नाहीतर ........ ह्म्म्म्म ;) पुढील वर्षी माझा लिहीन हां ! =))
तो- अरे बाबा खुप सुखी आहेस रे. मी- कारे असं का वाटलं तुला ? तो- तुझं लग्न झाले नाही ना त्यामुळे. मी- अच्छा.. म्हणजे ज्याचे लग्न नाय झालं तो सुखी ? तो- नाय तर काय.. परवाची गोष्ट तो व्ही-डे काय विसरलो घरात महाभारत चालू आहे, तीने मला धुतला. मी- तु व्ही- डे विसरलास लेका ? चांगले केले धुतला ते. तो- अरे कामाच्या रगाड्यात विसरलो त्यात काय येवढे..३६४ दिवस प्रेम व्यक्त करतोच ना मी काही ना काही तरी करुन. मी- काय झालं व्यवस्थीत सांग. तो- शनिवारी सकाळी तीने मला हसून चहा दिला बेड वरच. मी- मग, तु काय केलं. तो- नेहमी पेक्षा त्यात साखर जास्त होती, म्हणून मी म्हणालो साखरेचे भाव खुप वाढले आहेत..
समाज
जीवनमान
राहणी
प्रकटन
सल्ला
विरंगुळा

मैने प्यार किया

बेसनलाडू ·

शंकरराव 06/02/2009 - 23:39
मतप्रदर्शन आवडले, लेख मस्तच आहे.... माराठी अंतर्जालावर प्रेमाचा प्रवाह स्वागतार्ह्य आहे. 'मी मराठी' ला शुभेच्छा ! शंकरराव.

मदनबाण 07/02/2009 - 13:44
मस्त लेख... (१४ तारीख जवळ येत आहे.. :X ) मदनबाण..... :) ...रत तेये ताचवा ही टेलउ लाम्हातु व्वा.

दशानन 07/02/2009 - 15:51
सुंदर ! *******
शब्दांच्या पलिकडे सुध्दा जग असतं, काही गोष्टी नजरेने बोलल्या जातात ! फक्त होकार च नाही तर, प्रेमाला नकारांची सुध्दा झालर असते !

एक 09/02/2009 - 08:57
झकास जमला आहे. प्रत्येकालाच आपलं प्रेम इतरांपेक्षा वेगळं वाटतं. स्वःताचं घर सदाशिव पेठेत असलं तरी तिला सोडायला मिळेल म्हणून युनिव्हर्सिटी रोड पर्यंत स्कुटर ने जायचं (आणि त्या साठी घरातच रहाणार्‍या आजीला थोड्यावेळासाठी औंधला स्थलांतरीत करायचं) ह्या गोष्टीपण करायला लागतात. कालच सारसबागेत फिरत होतो तेव्हा बरीच अशी दृष्य बघितली. तो/ती एका विशीष्ट बाकड्याजवळ किंवा मंदिरातल्या एका खांबाजवळ आधीच येवुन बसलीये. मग थोड्यावेळाने इकडून तिकडून मोबाईल होतात. बर्‍याच प्रतिक्षेनंतर (म्हणजे या मर्त्य जगातले फक्त ५ मिनिटं) तो/ती येते. थोडीशी चिडचिड. मग दोघेही जोडीने पटकन दर्शन घेतात (दर्शन = उजवा हात एकदा नाकाला आणि छातीला लावणे, १ मिलीसेकंद डोळे मिटणे) आणि मार्गस्थ होतात. फार फार मजा वाटली आणि जुने दिवस आठवले. पण आमच्यावेली मोबाईल नव्हते हो. काय चिडचिड व्ह्यायची. या नवीन पिढीत पेशन्सच नाहीत. म्हणून आमचं तत्यांचं अजिबात सेम नाही. गेले ते दिवस :( एकेकाळी "नाथा कामत", "होशवालों को मधला आमिर" स्वःता अनुभवला होता. त्याच्याच आठवणी काढायच्या आणि "सुखान्तिके" नंतरचा वर्तमान काळातला "डेलिसोप" अनुभवायचा :( लेखाने खपली काढली.. (अवांतर: लेखाचं शिर्षक वाचून वाटलं की ही अनाऊन्समेंट आहे कि काय? ;))

सुनील 09/02/2009 - 10:59
वॅलेंटाईन दिवसाच्या सुरुवातीलाच आलेला हा समयोचित लेख! एक्-दोन नव्हे, अनेक आठवणी जाग्या झाल्या. पण ते असो!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

शंकरराव 06/02/2009 - 23:39
मतप्रदर्शन आवडले, लेख मस्तच आहे.... माराठी अंतर्जालावर प्रेमाचा प्रवाह स्वागतार्ह्य आहे. 'मी मराठी' ला शुभेच्छा ! शंकरराव.

मदनबाण 07/02/2009 - 13:44
मस्त लेख... (१४ तारीख जवळ येत आहे.. :X ) मदनबाण..... :) ...रत तेये ताचवा ही टेलउ लाम्हातु व्वा.

दशानन 07/02/2009 - 15:51
सुंदर ! *******
शब्दांच्या पलिकडे सुध्दा जग असतं, काही गोष्टी नजरेने बोलल्या जातात ! फक्त होकार च नाही तर, प्रेमाला नकारांची सुध्दा झालर असते !

एक 09/02/2009 - 08:57
झकास जमला आहे. प्रत्येकालाच आपलं प्रेम इतरांपेक्षा वेगळं वाटतं. स्वःताचं घर सदाशिव पेठेत असलं तरी तिला सोडायला मिळेल म्हणून युनिव्हर्सिटी रोड पर्यंत स्कुटर ने जायचं (आणि त्या साठी घरातच रहाणार्‍या आजीला थोड्यावेळासाठी औंधला स्थलांतरीत करायचं) ह्या गोष्टीपण करायला लागतात. कालच सारसबागेत फिरत होतो तेव्हा बरीच अशी दृष्य बघितली. तो/ती एका विशीष्ट बाकड्याजवळ किंवा मंदिरातल्या एका खांबाजवळ आधीच येवुन बसलीये. मग थोड्यावेळाने इकडून तिकडून मोबाईल होतात. बर्‍याच प्रतिक्षेनंतर (म्हणजे या मर्त्य जगातले फक्त ५ मिनिटं) तो/ती येते. थोडीशी चिडचिड. मग दोघेही जोडीने पटकन दर्शन घेतात (दर्शन = उजवा हात एकदा नाकाला आणि छातीला लावणे, १ मिलीसेकंद डोळे मिटणे) आणि मार्गस्थ होतात. फार फार मजा वाटली आणि जुने दिवस आठवले. पण आमच्यावेली मोबाईल नव्हते हो. काय चिडचिड व्ह्यायची. या नवीन पिढीत पेशन्सच नाहीत. म्हणून आमचं तत्यांचं अजिबात सेम नाही. गेले ते दिवस :( एकेकाळी "नाथा कामत", "होशवालों को मधला आमिर" स्वःता अनुभवला होता. त्याच्याच आठवणी काढायच्या आणि "सुखान्तिके" नंतरचा वर्तमान काळातला "डेलिसोप" अनुभवायचा :( लेखाने खपली काढली.. (अवांतर: लेखाचं शिर्षक वाचून वाटलं की ही अनाऊन्समेंट आहे कि काय? ;))

सुनील 09/02/2009 - 10:59
वॅलेंटाईन दिवसाच्या सुरुवातीलाच आलेला हा समयोचित लेख! एक्-दोन नव्हे, अनेक आठवणी जाग्या झाल्या. पण ते असो!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.
प्रेमाच्या बाबतीत तर मला पाडगावकरांचं 'तुमचं आमचं अगदी सेम असतं', हे मुळीच पटत नाही. म्हणजे प्रत्येकाचं प्रेम त्याच्या किंवा तिच्यासाठी इतकं जिवलग आणि खास असतं की ते इतर कुणासारखं होऊच शकत नाही. मग त्यात फोनवरचं तासन् तास बोलणं असो; समुद्रकिनार्‍यावर एकत्र हिंडणं, एकत्र खाल्लेली भेळ किंवा भुट्टा किंवा 'कच्ची कैरी'चा गोला असो; की क्लासला ज़ातो/ते आहे सांगून बागेत भेटणं असो. सगळं अगदी स्पेशल आणि इतरांपेक्षा वेगळंच असतं.
वावर
समाज
जीवनमान
राहणी
मौजमजा
प्रकटन
विचार
मत

(फुकट सकाळ)

बेसनलाडू ·

धनंजय 03/02/2009 - 00:59
मस्तच! (नसत्या धुराच्या लोटांना बघून घाबरा झालात की धुराच्या लोटांमुळे जीव कासावीस झाला?)

चतुरंग 03/02/2009 - 01:03
(खुद के साथ बातां : रंग्या, द्राक्षासवाच्या उल्लेखाने कसं अगदी ओळखीचं वाटतंय ना विडंबन? ;) ) चतुरंग

सुनील 03/02/2009 - 08:40
बर्‍याच आठवणी जाग्या झाल्या. ;) Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

झेल्या 03/02/2009 - 11:34
अवांतरः राजकारण समाजकारण क्रीडाविश्व 'घडा''घडा' व्यक्त केलेले विचार राशीभविष्य दिनविशेष चिंटू बालमित्र सप्तरंग (चतुरंग यांची आठवण झाली) मुक्तपीठ फ्यामिली डॉक्टर 'सकाळ' फुकट कधीच येत नाही साडेतीन रुपये पडतात :) -झेल्या मी लिहिलेलं.. (वाचा आणि कळवा आणि इतरांना वाचवा (वाचायला सांगा..)! )

प्राजु 03/02/2009 - 23:19
बेला... खूप दिसांनी दिसलात. खूप बरं वाटलं. मस्त विडंबन.. आवडलं. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

धनंजय 03/02/2009 - 00:59
मस्तच! (नसत्या धुराच्या लोटांना बघून घाबरा झालात की धुराच्या लोटांमुळे जीव कासावीस झाला?)

चतुरंग 03/02/2009 - 01:03
(खुद के साथ बातां : रंग्या, द्राक्षासवाच्या उल्लेखाने कसं अगदी ओळखीचं वाटतंय ना विडंबन? ;) ) चतुरंग

सुनील 03/02/2009 - 08:40
बर्‍याच आठवणी जाग्या झाल्या. ;) Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

झेल्या 03/02/2009 - 11:34
अवांतरः राजकारण समाजकारण क्रीडाविश्व 'घडा''घडा' व्यक्त केलेले विचार राशीभविष्य दिनविशेष चिंटू बालमित्र सप्तरंग (चतुरंग यांची आठवण झाली) मुक्तपीठ फ्यामिली डॉक्टर 'सकाळ' फुकट कधीच येत नाही साडेतीन रुपये पडतात :) -झेल्या मी लिहिलेलं.. (वाचा आणि कळवा आणि इतरांना वाचवा (वाचायला सांगा..)! )

प्राजु 03/02/2009 - 23:19
बेला... खूप दिसांनी दिसलात. खूप बरं वाटलं. मस्त विडंबन.. आवडलं. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/
(आमच्या घरात दर शुक्रवारच्या मित्रमंडळी आयोजित 'पोकर नाईट' नंतर शनिवारी सकाळी सगळे काही/सगळे जण ठप्प होते/होतात. अशा एका शनिवार सकाळचे हे चित्र) फुकट सकाळ *** कुठे कोण पडले पहाटे बघितले कि वातावरण स्तब्ध नि:शब्द होते सुटीच्या सकाळी असावे तसे हे पहा फक्त पेले रिकामे रिकामे *** नि ओट्यावरी आकृत्या बाटल्यांच्या (नि सोफ्यावरी मित्रही सांडलेले!) अकल्पित जशी गूढ पिशाच्चे असावीत निघाले धुराचे किती लोट होते फुप्फुसातुनी? घाबरा जाहलो मी *** आधारीतः धुकट सकाळ
प्रकटन
प्रतिसाद
अनुभव
कविता
विडंबन
जीवनमान
राहणी
मौजमजा

आमच बी क्वाश्चुम डिजाइन

प्रकाश घाटपांडे ·

अवलिया 31/01/2009 - 14:28
हुच्च....लै भारी तिच्यामारी धरुन फटाक... चाबुक.... तुम्ही लेखमालाच का लिहित नाही हो... सनातन प्रभात मधे... अहंकार निर्मुलनावर बरेच लोक लिहित असतात तिथे... हॅ हॅ हॅ --अवलिया काय तुम्ही संपर्कासाठी व्यनी वापरता? खव नाही? अरेरे!!! मग मिपाच्या गुढ इतिहासात कशी भर टाकणार? व्यनी सोडा खव वापरा.

दशानन 31/01/2009 - 14:30
आम्ही लवकर वाळावी म्हनुन गरम गरम विस्त्री मारली. आन घालायला गेलो त प्यांट गळायला लागली आन त्यासोबत आमचा अहंकार ही. :) छान वाक्य ! *******
वाटते खरडावे इतके की कंटाळा तुला यावा वाचता वाचता एकाएकी तोल तुझा जावा धुमसत संतापाने लाखोली तू मला वहावी त्या शिव्यांची ती खरड मी जणू स्मृतीचिन्हांपरी जपावी -

आनंदयात्री 31/01/2009 - 14:32
=)) =)) =)) =)) काका !!! लै लै भारी !! हसुन हसुन गालांना वात आला =)) फारच अनपेक्षित उतरला अहंकार !!

विजुभाऊ 01/02/2009 - 19:47
सदशिव पेठेत कुठेतरी "येथेदुखणारे गाल चेपून मिळतील" अशी पाटी आहे बहुतेक. गालांना वात येणे हा नवा प्रादुर्भाव दिसतोय. माधव ज्युलीयनांच्या कवीतेत रमणींचे गाल लाजून लाल गुलाबी वगरे व्हायचे......त्याना कुणी वात आला असे म्हणत न्हवते

बिपिन कार्यकर्ते 31/01/2009 - 15:01
काका!!!!!!!!!!!!! खत्तरनाक लिवलंय. हसून हसून बेजार झालो. प्रचंड मोठ्या गॅप नंतर खास घाटपांडी बोलीभाषेत वाचायला मिळालं. लैच्च मज्जा आली. :) आसं कायतरी लिवत जा की न्हेमी!!! बिपिन कार्यकर्ते

विसुनाना 31/01/2009 - 15:50
पोलिसमामा, लई दिसांनी लई भारी लिवलंया. त्येच्या बाहीव मिलचा शिक्का बी दिसायचा. नंतर तो बी शेंबुड पुसु पुसु घालवायचा. - आटवान हून नाकातून धारा लागल्या. प्यांटीला विल्याश्टिक लाउन दे ट्राउजरवानी . - तेला सस्पेन्डरं म्हनत्यात, त्येच का?.

इनोबा म्हणे 31/01/2009 - 16:37
सॉल्लीड लिवलंस रे पक्या काका... अहंकार गळुन पडल्यावर कसं येकदम रिल्याक्स वाटलं असेल नै ;) कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

चापलूस 31/01/2009 - 17:39
सॉल्लीड लिवलंस रे पक्या काका... अहंकार गळुन पडल्यावर कसं येकदम रिल्याक्स वाटलं असेल नै :)
ठ्ठो! काकांचा व्यंग्यप्रहार वाचून आपण तरी रिलॅक्स झालो. इतरांचे माहीत नाही.

छोटा डॉन 31/01/2009 - 17:51
पकाकाका, एकदम शॉल्लेट आणि रापचीक झाला आहे हा लेख, क्लासच ...! हसुन हसुन बेडवरुन पडायची वेळ आली, हामाला आमच्या बेडचा लै अहंकार आहे पघा, आज तो बी गळुन पडायची वेळ आली होती. बाकी इनोबाशी सहमत ... काका, आता येक करायच, आठवड्याला एक का होईना असला अफाट लेख टाकायचाच. आम्ही वाट पहातो आहोत. ------ ( लैच अहंकारी ) छोटा डॉन

घाशीराम कोतवाल १.२ 02/02/2009 - 18:03
हुच्च....लै भारी तिच्यामारी धरुन फटाक... चाबुक.... तुम्ही लेखमालाच का लिहित नाही हो... काय आहे दर शुक्र्वारी तुम्ही लिहा आपण हि एका पेपर मधे छापु आणी ईथे मिपा वर देउ कि अमुक अमुक पेप्रात तुमचे लेख म्हनुन आणी लिन्क पण देउ ईकडे कस बरो बर ना =D> ;) :P पटल तर हलकेच घ्या ___________________________________________________ ___________________________________________________ मुख्यकार्यकारी अधिकारी भुर्जीपाव डॉट कॉम. मंडळ आपले आभारी आहे.......

चतुरंग 31/01/2009 - 22:15
एकदम बिनतारी पंचनामाच केलाय की!! एकसो एक सिक्सर! वा वा सक्काळी सक्काळी मज्जा आली!! वय झाल्याव शिंव्ह कटीव बी वळ्या दिसत्यात. हे एकदम ज ह ब ह रा हा!! =)) =)) =)) =)) =)) चतुरंग

पक्या 01/02/2009 - 00:24
अहो फॅशन आणि कॉस्चुम डिझाईन ह्यात फार फरक आहे. कॉस्चुम डिझाईन म्हणजे सिनेमात, नाटकात भूमिकांचा अभ्यास करून कलाकाराचा पेहराव ठरविणे आणि त्यानुसार त्यांचे कपडे डिझाईन करणे. मग हे कपडे रोजच्या वापरातील असू ही शकतात आणि रोजच्या वापरातील नसूही शकतात. बहुधा हा फरक न कळल्याने लेखाचे नाव चुकले असावे. 'आमची बी फ्याशन' असे दिले असते तर ठीक वाटले असते. फरक समजून न घेताच तुम्ही असा उपहासात्मक लेख लिहील्याने तेवढा भावला नाही.

चंबा मुतनाळ 01/02/2009 - 02:31
प्रकाशकाका, अहंकार गळून पडल्यावर गार गार वाटत असेल ना वार्‍याच्या झुळुकेबरोबर! मस्त लेख झाला आहे. -चंबा

प्रकाश घाटपांडे 01/02/2009 - 09:23
मिपाकर मनमोकळे आहेत. प्रगल्भ आहेत.मिपा तांत्रिक कारणाने खुप दिवस उघडत नव्हते. उघडले तरी लिहिता येत नव्हते. विडंबन म्हणजे विकृतीकरण नव्हे. पण ते आकलन व्यक्तिसापेक्ष आहे. व्यक्ती तितक्या प्रकृती / प्रवृत्ती. शुक्र तारा मंद वारा.... या गाण्यातील ओळीवर एखाद्या गंभीर प्रकृतीच्या विज्ञानवादी माणसाने शुक्र हा 'ग्रह' आहे 'तारा' नाही असा वाद घालत बसला तर त्या गाण्याचा रसास्वाद घेता येणार नाही. वरील लेखन खर तर वेगवेगळ्या काळातील खरोखर घडलेल्या गोष्टींचे तुकडे आहेत. पुण्यात लक्ष्मी रोडला पटवर्धन टेलर्स , एलोरा टेलर्स, अरिस्टोक्रॅट टेलर्स अशी सुप्रसिद्ध दुकाने आहेत. तिथे मी कपडे शिवायला टाकत असे. विडंबनाची खरी मजा नामसदृष्यात असते. केशवसुत व केशवकुमार यांच्या आम्ही कोण? या कवितेचा रसास्वाद घेताना आमच्या देव गुरुजींनी विडंबनाचा रसास्वाद कसा घ्यायचा हे देखील शिकवले होते. सर्जन व कसाई यांची तुलना फक्त विडंबनातुन होउ शकते. असो. स्वतःला पुढे आणण्याचे काही नाविन्य पुर्ण मार्ग हे आमचे मित्र गुंडोपंत यांनी आमच्यावर लिहिलेल्या कलाकृतीने आम्ही जाम खुश झालो. असो काळाच्या प्रवाहात कोण तुम्ही? कोण आम्ही ? सारेच क्षुद्र. प्रकाश घाटपांडे

विसोबा खेचर 01/02/2009 - 10:31
उत्तम विडंबनात्मक लेखन! फक्त काही कंप्लेन्टीवरून 'नी पटवर्धन' ह्या उल्लेखाऐवजी नुसता 'पटवर्धन' हा उल्लेख ठेवत आहे. पुण्यातील पटवर्धन टेलरकडे आपण कपडे शिवायला टाकत होता ही वस्तुस्थिती आपण नमूद केलेली आहे त्यामुळे 'पटवर्धन' ह्या उल्लेखात कुणाला काही आक्षेप असण्याचे काहीच कारणं नाही! असो.. उत्तम लेखन. अजूनही येऊ द्या! :) तात्या.

लिखाळ 01/02/2009 - 16:46
लेख मजेदार... बरेच दिवसांनी तुमचे लिखाण वाचले. बरे वाटले. -- लिखाळ.

कपिल काळे 01/02/2009 - 17:04
मस्त.. तरीच हल्ली सगळे पोलिस कापड वर करुन बघ्त्यात कोन हाय त्ये. लायसनमध्ला फोटु आन चैरा जुळतोय का त्ये बघाय लागत, त्यासाठी एखादा क्वास्चुम करा की डिजाइन, म्ह्ंजे कापडं वर करुन बघाय नाय लागणार.

कलंत्री 01/02/2009 - 20:10
प्रकाशकाकांनी एका आगळ्या आणि वेगळ्याच समस्येची मस्तपैकी तोंडओळख करुन दिली आहे. मागे एकदा असेच आमच्या ज्येष्ठ मित्राची ( वय ७५) भेट झाली. त्यांनी राजेंद्रनाथ घालत अशी पँट ( पँटीला मागुन पट्टा असतो आणि तो खांद्यावरुन पुढे लावलेला असतो.) मी विचारले, कि, तुमची ही पँट पाहुन मला जुन्या चित्रपटाची आठवण झाली. बढिया है, तर त्यांनी सांगितले की ही फॅशन म्हणून घालत नाही. वृद्धावास्थेत पट्टा घातला की पोट आवळले जाते आणि पोट दुखते, पँट सैल असली तर घरंगळत जाते. त्यासाठी मागुन / खांद्यावरुन असा पट्टा घ्यावा लागतो. म्हणजे पोटाला आवळलेही जात नाही आणि पँटही घरंगळत नाही. समस्याही कश्या आणि किती विचित्र असतात ना?

विशाल कुलकर्णी 18/02/2009 - 12:53
तुमी तं भल्ले फ्याशनेबल निगाले ना बप्पा ! कसलं रापचिक लिहुन राहीले. ते शेवटाचं वाक्य तं यकदम डोल्यात अंजान घालुन गेलं ना भौ ! सस्नेह विशाल ************************************************************* इतक्या वर्षानंतर तिला पाहिली तेव्हा कशी भासली सांगु.... कल्पनेतला "ताजमहाल" हिणकस ठरला !!! :-) :-)

पाषाणभेद 21/04/2009 - 17:05
लय भारी क्वाश्चुम डिजायन हाय ह्ये. च्या मारी हासून हासून दमलो. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या (- राजेंनी बहाल केलेले नाव)

अवलिया 31/01/2009 - 14:28
हुच्च....लै भारी तिच्यामारी धरुन फटाक... चाबुक.... तुम्ही लेखमालाच का लिहित नाही हो... सनातन प्रभात मधे... अहंकार निर्मुलनावर बरेच लोक लिहित असतात तिथे... हॅ हॅ हॅ --अवलिया काय तुम्ही संपर्कासाठी व्यनी वापरता? खव नाही? अरेरे!!! मग मिपाच्या गुढ इतिहासात कशी भर टाकणार? व्यनी सोडा खव वापरा.

दशानन 31/01/2009 - 14:30
आम्ही लवकर वाळावी म्हनुन गरम गरम विस्त्री मारली. आन घालायला गेलो त प्यांट गळायला लागली आन त्यासोबत आमचा अहंकार ही. :) छान वाक्य ! *******
वाटते खरडावे इतके की कंटाळा तुला यावा वाचता वाचता एकाएकी तोल तुझा जावा धुमसत संतापाने लाखोली तू मला वहावी त्या शिव्यांची ती खरड मी जणू स्मृतीचिन्हांपरी जपावी -

आनंदयात्री 31/01/2009 - 14:32
=)) =)) =)) =)) काका !!! लै लै भारी !! हसुन हसुन गालांना वात आला =)) फारच अनपेक्षित उतरला अहंकार !!

विजुभाऊ 01/02/2009 - 19:47
सदशिव पेठेत कुठेतरी "येथेदुखणारे गाल चेपून मिळतील" अशी पाटी आहे बहुतेक. गालांना वात येणे हा नवा प्रादुर्भाव दिसतोय. माधव ज्युलीयनांच्या कवीतेत रमणींचे गाल लाजून लाल गुलाबी वगरे व्हायचे......त्याना कुणी वात आला असे म्हणत न्हवते

बिपिन कार्यकर्ते 31/01/2009 - 15:01
काका!!!!!!!!!!!!! खत्तरनाक लिवलंय. हसून हसून बेजार झालो. प्रचंड मोठ्या गॅप नंतर खास घाटपांडी बोलीभाषेत वाचायला मिळालं. लैच्च मज्जा आली. :) आसं कायतरी लिवत जा की न्हेमी!!! बिपिन कार्यकर्ते

विसुनाना 31/01/2009 - 15:50
पोलिसमामा, लई दिसांनी लई भारी लिवलंया. त्येच्या बाहीव मिलचा शिक्का बी दिसायचा. नंतर तो बी शेंबुड पुसु पुसु घालवायचा. - आटवान हून नाकातून धारा लागल्या. प्यांटीला विल्याश्टिक लाउन दे ट्राउजरवानी . - तेला सस्पेन्डरं म्हनत्यात, त्येच का?.

इनोबा म्हणे 31/01/2009 - 16:37
सॉल्लीड लिवलंस रे पक्या काका... अहंकार गळुन पडल्यावर कसं येकदम रिल्याक्स वाटलं असेल नै ;) कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

चापलूस 31/01/2009 - 17:39
सॉल्लीड लिवलंस रे पक्या काका... अहंकार गळुन पडल्यावर कसं येकदम रिल्याक्स वाटलं असेल नै :)
ठ्ठो! काकांचा व्यंग्यप्रहार वाचून आपण तरी रिलॅक्स झालो. इतरांचे माहीत नाही.

छोटा डॉन 31/01/2009 - 17:51
पकाकाका, एकदम शॉल्लेट आणि रापचीक झाला आहे हा लेख, क्लासच ...! हसुन हसुन बेडवरुन पडायची वेळ आली, हामाला आमच्या बेडचा लै अहंकार आहे पघा, आज तो बी गळुन पडायची वेळ आली होती. बाकी इनोबाशी सहमत ... काका, आता येक करायच, आठवड्याला एक का होईना असला अफाट लेख टाकायचाच. आम्ही वाट पहातो आहोत. ------ ( लैच अहंकारी ) छोटा डॉन

घाशीराम कोतवाल १.२ 02/02/2009 - 18:03
हुच्च....लै भारी तिच्यामारी धरुन फटाक... चाबुक.... तुम्ही लेखमालाच का लिहित नाही हो... काय आहे दर शुक्र्वारी तुम्ही लिहा आपण हि एका पेपर मधे छापु आणी ईथे मिपा वर देउ कि अमुक अमुक पेप्रात तुमचे लेख म्हनुन आणी लिन्क पण देउ ईकडे कस बरो बर ना =D> ;) :P पटल तर हलकेच घ्या ___________________________________________________ ___________________________________________________ मुख्यकार्यकारी अधिकारी भुर्जीपाव डॉट कॉम. मंडळ आपले आभारी आहे.......

चतुरंग 31/01/2009 - 22:15
एकदम बिनतारी पंचनामाच केलाय की!! एकसो एक सिक्सर! वा वा सक्काळी सक्काळी मज्जा आली!! वय झाल्याव शिंव्ह कटीव बी वळ्या दिसत्यात. हे एकदम ज ह ब ह रा हा!! =)) =)) =)) =)) =)) चतुरंग

पक्या 01/02/2009 - 00:24
अहो फॅशन आणि कॉस्चुम डिझाईन ह्यात फार फरक आहे. कॉस्चुम डिझाईन म्हणजे सिनेमात, नाटकात भूमिकांचा अभ्यास करून कलाकाराचा पेहराव ठरविणे आणि त्यानुसार त्यांचे कपडे डिझाईन करणे. मग हे कपडे रोजच्या वापरातील असू ही शकतात आणि रोजच्या वापरातील नसूही शकतात. बहुधा हा फरक न कळल्याने लेखाचे नाव चुकले असावे. 'आमची बी फ्याशन' असे दिले असते तर ठीक वाटले असते. फरक समजून न घेताच तुम्ही असा उपहासात्मक लेख लिहील्याने तेवढा भावला नाही.

चंबा मुतनाळ 01/02/2009 - 02:31
प्रकाशकाका, अहंकार गळून पडल्यावर गार गार वाटत असेल ना वार्‍याच्या झुळुकेबरोबर! मस्त लेख झाला आहे. -चंबा

प्रकाश घाटपांडे 01/02/2009 - 09:23
मिपाकर मनमोकळे आहेत. प्रगल्भ आहेत.मिपा तांत्रिक कारणाने खुप दिवस उघडत नव्हते. उघडले तरी लिहिता येत नव्हते. विडंबन म्हणजे विकृतीकरण नव्हे. पण ते आकलन व्यक्तिसापेक्ष आहे. व्यक्ती तितक्या प्रकृती / प्रवृत्ती. शुक्र तारा मंद वारा.... या गाण्यातील ओळीवर एखाद्या गंभीर प्रकृतीच्या विज्ञानवादी माणसाने शुक्र हा 'ग्रह' आहे 'तारा' नाही असा वाद घालत बसला तर त्या गाण्याचा रसास्वाद घेता येणार नाही. वरील लेखन खर तर वेगवेगळ्या काळातील खरोखर घडलेल्या गोष्टींचे तुकडे आहेत. पुण्यात लक्ष्मी रोडला पटवर्धन टेलर्स , एलोरा टेलर्स, अरिस्टोक्रॅट टेलर्स अशी सुप्रसिद्ध दुकाने आहेत. तिथे मी कपडे शिवायला टाकत असे. विडंबनाची खरी मजा नामसदृष्यात असते. केशवसुत व केशवकुमार यांच्या आम्ही कोण? या कवितेचा रसास्वाद घेताना आमच्या देव गुरुजींनी विडंबनाचा रसास्वाद कसा घ्यायचा हे देखील शिकवले होते. सर्जन व कसाई यांची तुलना फक्त विडंबनातुन होउ शकते. असो. स्वतःला पुढे आणण्याचे काही नाविन्य पुर्ण मार्ग हे आमचे मित्र गुंडोपंत यांनी आमच्यावर लिहिलेल्या कलाकृतीने आम्ही जाम खुश झालो. असो काळाच्या प्रवाहात कोण तुम्ही? कोण आम्ही ? सारेच क्षुद्र. प्रकाश घाटपांडे

विसोबा खेचर 01/02/2009 - 10:31
उत्तम विडंबनात्मक लेखन! फक्त काही कंप्लेन्टीवरून 'नी पटवर्धन' ह्या उल्लेखाऐवजी नुसता 'पटवर्धन' हा उल्लेख ठेवत आहे. पुण्यातील पटवर्धन टेलरकडे आपण कपडे शिवायला टाकत होता ही वस्तुस्थिती आपण नमूद केलेली आहे त्यामुळे 'पटवर्धन' ह्या उल्लेखात कुणाला काही आक्षेप असण्याचे काहीच कारणं नाही! असो.. उत्तम लेखन. अजूनही येऊ द्या! :) तात्या.

लिखाळ 01/02/2009 - 16:46
लेख मजेदार... बरेच दिवसांनी तुमचे लिखाण वाचले. बरे वाटले. -- लिखाळ.

कपिल काळे 01/02/2009 - 17:04
मस्त.. तरीच हल्ली सगळे पोलिस कापड वर करुन बघ्त्यात कोन हाय त्ये. लायसनमध्ला फोटु आन चैरा जुळतोय का त्ये बघाय लागत, त्यासाठी एखादा क्वास्चुम करा की डिजाइन, म्ह्ंजे कापडं वर करुन बघाय नाय लागणार.

कलंत्री 01/02/2009 - 20:10
प्रकाशकाकांनी एका आगळ्या आणि वेगळ्याच समस्येची मस्तपैकी तोंडओळख करुन दिली आहे. मागे एकदा असेच आमच्या ज्येष्ठ मित्राची ( वय ७५) भेट झाली. त्यांनी राजेंद्रनाथ घालत अशी पँट ( पँटीला मागुन पट्टा असतो आणि तो खांद्यावरुन पुढे लावलेला असतो.) मी विचारले, कि, तुमची ही पँट पाहुन मला जुन्या चित्रपटाची आठवण झाली. बढिया है, तर त्यांनी सांगितले की ही फॅशन म्हणून घालत नाही. वृद्धावास्थेत पट्टा घातला की पोट आवळले जाते आणि पोट दुखते, पँट सैल असली तर घरंगळत जाते. त्यासाठी मागुन / खांद्यावरुन असा पट्टा घ्यावा लागतो. म्हणजे पोटाला आवळलेही जात नाही आणि पँटही घरंगळत नाही. समस्याही कश्या आणि किती विचित्र असतात ना?

विशाल कुलकर्णी 18/02/2009 - 12:53
तुमी तं भल्ले फ्याशनेबल निगाले ना बप्पा ! कसलं रापचिक लिहुन राहीले. ते शेवटाचं वाक्य तं यकदम डोल्यात अंजान घालुन गेलं ना भौ ! सस्नेह विशाल ************************************************************* इतक्या वर्षानंतर तिला पाहिली तेव्हा कशी भासली सांगु.... कल्पनेतला "ताजमहाल" हिणकस ठरला !!! :-) :-)

पाषाणभेद 21/04/2009 - 17:05
लय भारी क्वाश्चुम डिजायन हाय ह्ये. च्या मारी हासून हासून दमलो. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या (- राजेंनी बहाल केलेले नाव)
आमच बी क्वास्चुम डिझाईन
 तर काय सांगत व्हतो मी. हां आमी कापड घाल्तो ती सोताच उन थंडी वारा पाउस या पासुन सौरक्षन व ल्वॊकांच लज्जा रक्षन याच्यासाटी. आता कापडाच्या आत समदीच मान्स भोंगळी असत्यात म्हनून काय भोंगळ फिरायच? आता यकदा आमची प्यांट लाग्ली गळायला. पट्टा घालायला लागला. लै़च वैताग यायला लागला. मंग आमी ती प्यांट घालन सोडुन दिल. दुसरी प्यांट घालायला लाग्लो. तसे आमी कंच्या बी प्यांटवर कंचा बी शर्ट घालतोय. कापडं घालतोय ह्य काय थोडयं का? काही दिवसांनी ही प्यांट टाईट व्हायला लाग्ली.
विडंबन
राहणी
अनुभव
विरंगुळा

एक सकाळ - मुंबईतली आणि अमेरिकेतली

आनंद घारे ·

मऊमाऊ 27/01/2009 - 14:59
अगदी सहज वर्णन वाटले..पण अजूनही येऊ दे पुढे, तुलनात्मक.

मीनल 27/01/2009 - 17:34
अगदी भारतात नेऊन सोडलत आज सकाळी. खूप खूप छान लेख आहे. काही चिमटे आहेत तसेच सत्यता आहे.त्यामुळे आवडला. भारतातली सकाळ म्हणजे सक्तीने उठवणारी सकाळ वाटते.म्हणजे दुस-याची सक्ती. अमेरिकेत म्हणजे आपण उठू तेव्हा सकाळ.आपणच आपल्यावर केली तर सक्ती. नाहीतर पडून रहा की उबदार अंथरूणात कितीही वेळ. मज्जा आली वाचताना लेख. मीनल.

ब्रिटिश टिंग्या 27/01/2009 - 17:48
माझ्या बाबतीत उलटं आहे बॉ..... भारतातली सकाळ म्हणजे आरामात ९ वाजता उठायचे.....चहा,नाष्ता सगळं रेडी मिळायचं.... :) आरामात आवरुन ११ वाजेपर्यंत हपिसात चकाट्या पिटायला :) इथे मात्र सक्तीने पहाटे ७ वाजता उठावं लागत :( चहा नाष्ता स्वत: बनवावा लागतो......सक्तीने हपिसात जावं लागतं :( अन् मुख्य म्हणजे हपिसात कामसुद्धा करावं लागतं :( - टिंग्या अंगात 'दम' असणं चांगलं.....पण तो सारखा लागणं वाईट!

दशानन 27/01/2009 - 17:51
ह्याच एकमेव चारपाच कारणामुळे मला आपला भारत देश प्रीय आहे.. ;) ******* सध्या आम्ही ... ह्यावर लिहतो आहोत !!! गाणी-न्युज्-सॉफ्टवेयर-गेम्स ! सगळे एकाच जागी

आनंद घारे 27/01/2009 - 18:41
भारतात असो की अमेरिकेत, आपल्या मनासारखे कुठे आणि किती प्रमाणात वागायला मिळते ही गोष्ट प्रत्येकाच्या बाबतीत वेगवेगळी असते. मीनलताई अमेरिकेतल्या घरी स्वतंत्र आहेत , भारतात आल्यावर घरात वडीलधारी माणसे असतात. आपण अमेरिकेत नोकरी वा व्यवसायात गुंतलेले असता, भारतात सुटीवर येत असणार, त्यामुळे इकडे अधिक मोकळेपणा वाटणार. आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

मिसळपाव 27/01/2009 - 17:39
काका, वृत्तपत्र मिळतं की इथ. आपल्याइथल्यासारखा 'पोरया' टाकून जातो - गाडितनं मात्र! आणि दुध तापवायच्या भानगडित पडत नाहीत हाही मोठ्ठा फरक. अजुन अनुभव जरूर लिहा.

आनंद घारे 27/01/2009 - 18:15
मी अमेरिकेतल्या जॉर्जियामधल्या अल्फारेटा नांवाच्या लहानशा गांवात राहिलो होतो. तो भाग अफाट पसरलेल्या अमेरिकेचा प्रातिनिधिक नाहीच. त्या भागात मोटारीतून येऊन सरसकट सगळ्या पोस्टबॉक्सच्याजवळ स्थानिक लंगोटीपत्रांची चिटोरी टाकलेली पाहिली, पण जाडजूड प्रतिष्ठित वर्तमानपत्र मात्र पाहिले नाही. आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

सहज 27/01/2009 - 18:28
पूर्वी उघडपणे आचरणात येणारा वर्णद्वेष पाहून अमेरिकेतल्या मूळच्या कावळ्यांनी तेथून पळ काढला असावा आणि कांही गौरवर्णीय लोकांच्या मनात तो अजून असल्याच्या शंकेमुळे भारतातील कावळ्यांनी अमेरिकेच्या ग्रीन कार्डसाठी अद्याप अर्ज केले नसावेत. जीवंत कोंबडा माझ्या वास्तव्यात माझ्या नजरेला कधीच पडला नाही. दोन्ही दुधे सारखीच बेचव लागली. त्यामुळे तिकडे असेपर्यंत मला दूध पिण्याची इच्छा कधी झाली नाही. धारोष्ण दुधाची चंव.., भटक्या कुत्र्यांना बिस्किटे खायला घालून पुण्यसंपादन करणारे पुण्यश्लोक तिकडे नसतात शिळे झालेले अन्न उघड्या उकिरड्यावर टाकायची सोयसुध्दा तिकडे नाही. तिला 'काऊ' म्हणजे गाय हेच माहीत होते. इ इ इ सोडले तर लेख ठीकठाक. आम्हाला ओळख असलेले घारेसर शास्त्रीय दृष्टीकोनातुन परिस्थीती समजुन घेउन सगळ्या गोष्टींवर व्यवस्थीत उपाय शोधतात. :-) असो.

आनंद घारे 27/01/2009 - 18:30
शास्त्रीय संशोधनात आयुष्य घालवून झाल्यावर आता सर्वसामान्य माणूस बनून मराठीत जमतील ते चार शब्द सुचतील तसे लिहायचा प्रयत्न चालला आहे. कधी कधी जुनी खोड न सुटल्यामुळे 'सर्र ' वगैरे होत असेन. तेंव्हासुद्धा विज्ञान व तंत्रज्ञान यातल्या जटिल वाटणार्‍या गोष्टी साध्यासोप्या भाषेत सांगायचा प्रयत्न मी करतो. इ इ इ सोडले तर लेख ठीकठाक. ते सोडल्यावर काय शिल्लक राहणार? आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

३_१४ विक्षिप्त अदिती 27/01/2009 - 18:32
मस्त लिहिलं आहेत काका! मला आवडलं. आत्ता कुठे सकाळ झाली आहे ... तेव्हा आणखीही लिहाच. अदिती आमच्यात बौद्धीक संपदेचा कॉपीराईट घेण्याची पद्धत नाही आणि मी त्याला अपवादही नाही.

प्राजु 27/01/2009 - 21:46
घारे काका, अगदी भारतात नेऊन सोडलंत. धारोष्ण दूध मी भारतात असतानाही कधी प्याले नाही आणि आता तर संबंधच नाही. पण सकाळी दूध वाले पेपरवाले यांचा चालणार हवाहवासा गोंधळ ... चिमण्यांची, कावळ्यांची शाळा हे मात्र खूप आठवत राहतं. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

धनंजय 27/01/2009 - 22:58
तिकडे ज्या गोष्टी चांगल्या वाटल्या त्यांना त्या चांगल्या आहेत असे कोणी म्हंटले की "तंकडचं सगळं लय भारी हाय हे आयकून आमाला आत्ता कंट्टाला आला हाये!" अशी प्रतिक्रिया एकाद्याकडून येते ... तिकडले जे आवडले नाही त्याला कोणी नांवे ठेवली की "याला त्यातलं कांही कळतंय् का ?" असा भाव तोंडावर आणून आणि 'कोल्ह्याला द्राक्षे आंबट' किंवा 'गाढवाला गुळाची चंव काय?' या म्हणीसकट ...
असे असते खरे. पण "घरोघरी मातीच्या चुली" असे वर्णन केले तर "काय हा बोअर माणूस" म्हणून संभावना होते. काहीच बोलले नाही तर "काहीतरी पाणी मुरते आहे" अशी संशयी नजर... हे सर्व टाळून आनंद घारे यांनी मनोरंजक, माहितीपूर्ण वर्णन केले आहे.

लिखाळ 27/01/2009 - 23:02
छान ! लेख आवडला.
"तिकडं सुध्दा बहुतेक सगळं आपल्यासारखंच आहे हो." असे आधी सांगून जे फरक ठळकपणे जाणवले तेवढे एक एक करीत सांगायचे हे बेश वाटते.
हे बेशच आहे :) -- लिखाळ.

चतुरंग 27/01/2009 - 23:05
भारतातल्या मोठ्या शहरातल्या गजबजीतून आणि कोलाहलातून अमेरिकेत आलेला माणूस हा शांततेमुळे आधी हरखून जातो आणि थोड्याच दिवसात त्याला करमेनासे होते! कारण कानांवर काही आवाजच नाहीत. तुम्ही उठून वावरायला लागाल तेव्हा दिवस सुरु, तुम्ही थांबलात की सगळे थांबले! ह्या उलट भारतातल्या दिवसाची सुरुवात चांगलीच 'जिवंत' असते. ते तुम्ही अगदी सहज रंगवले आहेत. धन्यवाद! चतुरंग

भाग्यश्री 27/01/2009 - 23:18
मस्त लिहीलेय घारेकाका! खूप आवडलं! मी इथे आल्यावर सकाळची ती लगबग, आणि गडबड गोंधळ खूप मिस केली होती.. इथे खरंच तुम्ही उठाल तेव्हा सकाळ! आणि हो, रोजचा पेपरही नाही.. मी एकदा क्वार्टर डॉलर टाकून आणला एलेटाईम्स, तर महीना भर वाचत होते तो एकच पेपर! इतका प्रचंड! :| http://bhagyashreee.blogspot.com/

वेलदोडा 28/01/2009 - 00:17
छान झालाय लेख. अ़जून अशा तुलनात्मक गोष्टी येऊद्यात, तुमचे गाव कदाचित आयसोलेटेड असल्याने तुम्हाला जे जाणवले ते तुम्ही लिहीले. पण अगदीच सरसकट सर्वत्र असे नाहिये. मी रहातो त्या वेस्टकोस्टातल्या भागात (वीकडेला) सकाळ झालेली बर्‍यापैकी जाणवते. सकाळी सातसाडेसातपासून रस्त्यावर कामावर जाणार्‍यांची, शाळा कॉलेजला जाणार्‍या मुलांची गर्दी वाढू लागलेली असते. पिवळ्या रंगाच्या स्कूल बसेस रस्त्यावर धावू लागतात. आमच्या भागात मिडल स्कूल आणि हायस्कूल साडेसात आणि एलिमेंटरी स्कूल साडेआठ ला सुरू होते. मुलांना बसस्टॉप वर सोडायला पालक आणि मुले आलेले असतात. तिथे त्यांचा चिवचिवाट चालू असतो. स्टॉप वर स्कूलबस थांबली की मागील सर्व गाड्या थांबतात. स्कूलबस ला ओव्हरटेक करता येत नाही हा नियम आहे. त्यामुळे बर्‍यापैकी ट्रॅफिक जॅम होते. (पण हॉर्न चा कर्कश आवाज मात्र नाही.) शाळेला चालत जाणारी पण बरीच मुले दिसतात. (ज्यांची घरे शाळेपासून खूपच जवळ आहेत ते स्कूलबस वापरू शकत नाहीत.). कडाक्याच्या थंडीत ही चालत जातात फक्त पाऊस असेल तर मात्र नाही. पेपरवाला पोर्‍या ही घरोघरी (अर्थात ज्यांनी पेपर लावला आहे त्यांच्याकडेच..काहींकडे तर फक्त रविवारचा पेपर येतो) जाउन पेपर टाकतो. फक्त तो सायकलने न येता कार मधून येतो. बर्‍याच जवळपासच्या भागात दूधाची गाडी पण येते. येथील काही स्थानिक डेअरीज ताज्या दूधाची डिलीव्हरी देतात. ताजे म्हटले तरी ते प्रक्रिया केलेलेच असते. दूधाबरोबर क्रिम , चिझ, पाव हे पण सप्लाय करतात. अर्थात सुपरमार्केट मधील दूधापेक्षा हे दूध महाग असते..जवळपास दुप्पट भाव . त्यामुळे हे दूध घेणार्‍यांची संख्या फार जास्त नाहीये. आठवड्यातून एकदा कचरा गोळा करायला गाडी येते..सहा- साडे सहालाच. प्रत्येक घरासमोर गाडी थांबून घरासमोर ठेवलेल्या कचर्‍याच्या कॅन मधील कचरा ट्रक मध्ये ओतला जातो. त्यामुळे ही गाडी जाईपर्यत तिचे अस्तित्व जाणवत रहाते. एक मात्र खरे की सकाळ झाली हे डोळ्यांनाच जाणवते...कानांना फारसे नाही कारण कसले आवाजच नाहीत. गाड्यांच्या इंजिन चा एक आवाज सोडल्यास.

आनंद घारे 28/01/2009 - 06:28
तुमचे गाव कदाचित आयसोलेटेड असल्याने तुम्हाला जे जाणवले ते तुम्ही लिहीले. पण अगदीच सरसकट सर्वत्र असे नाहिये. मी रहातो त्या वेस्टकोस्टातल्या भागात (वीकडेला) सकाळ झालेली बर्‍यापैकी जाणवते. मी जॉर्जियातल्या अल्फारेटा शहराच्या उपनगरातल्य एका कम्युनिटीत खूप खोलवर असलेल्या घरात राहिलो. ती जागा प्रातिनिधिक नव्हतीच. आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

सुनील 28/01/2009 - 07:31
नेहेमीप्रमाणे परदेशवारी करून आल्यानंतर ज्या प्रकारचे लेख येतात, त्यापेक्षा वेगळा लेख. आवडला. धारोष्ण दूध - लहानपणची आठवण आली. गावी सकाळी दूघ काढतेवेळी आजी आम्हा नातवांच्या हातात एकेक ग्लास घेऊन गोठ्यात पाठवत असे. आचळातून थेट ग्लासात आलेले दूध काय चवदार लागत असे!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

सर्किट 28/01/2009 - 09:02
घारेकाका, सुंदर निरीक्षणे. माझे म्हणाल, तर मला भारतात सकाळ नकोशी वाटायची (शाळेत असताना), आणि आता हवीहवीशी वाटते. आणि अमेरिकेत सकाळ आधी हवीहवीशी वाटायची (फारशी जबाबदारी नसताना. यू नो व्हाय, नसल्यास विनायक प्रभूंना विचारा) आता नकोनकोशी वाटते. -- सर्किट

मऊमाऊ 27/01/2009 - 14:59
अगदी सहज वर्णन वाटले..पण अजूनही येऊ दे पुढे, तुलनात्मक.

मीनल 27/01/2009 - 17:34
अगदी भारतात नेऊन सोडलत आज सकाळी. खूप खूप छान लेख आहे. काही चिमटे आहेत तसेच सत्यता आहे.त्यामुळे आवडला. भारतातली सकाळ म्हणजे सक्तीने उठवणारी सकाळ वाटते.म्हणजे दुस-याची सक्ती. अमेरिकेत म्हणजे आपण उठू तेव्हा सकाळ.आपणच आपल्यावर केली तर सक्ती. नाहीतर पडून रहा की उबदार अंथरूणात कितीही वेळ. मज्जा आली वाचताना लेख. मीनल.

ब्रिटिश टिंग्या 27/01/2009 - 17:48
माझ्या बाबतीत उलटं आहे बॉ..... भारतातली सकाळ म्हणजे आरामात ९ वाजता उठायचे.....चहा,नाष्ता सगळं रेडी मिळायचं.... :) आरामात आवरुन ११ वाजेपर्यंत हपिसात चकाट्या पिटायला :) इथे मात्र सक्तीने पहाटे ७ वाजता उठावं लागत :( चहा नाष्ता स्वत: बनवावा लागतो......सक्तीने हपिसात जावं लागतं :( अन् मुख्य म्हणजे हपिसात कामसुद्धा करावं लागतं :( - टिंग्या अंगात 'दम' असणं चांगलं.....पण तो सारखा लागणं वाईट!

दशानन 27/01/2009 - 17:51
ह्याच एकमेव चारपाच कारणामुळे मला आपला भारत देश प्रीय आहे.. ;) ******* सध्या आम्ही ... ह्यावर लिहतो आहोत !!! गाणी-न्युज्-सॉफ्टवेयर-गेम्स ! सगळे एकाच जागी

आनंद घारे 27/01/2009 - 18:41
भारतात असो की अमेरिकेत, आपल्या मनासारखे कुठे आणि किती प्रमाणात वागायला मिळते ही गोष्ट प्रत्येकाच्या बाबतीत वेगवेगळी असते. मीनलताई अमेरिकेतल्या घरी स्वतंत्र आहेत , भारतात आल्यावर घरात वडीलधारी माणसे असतात. आपण अमेरिकेत नोकरी वा व्यवसायात गुंतलेले असता, भारतात सुटीवर येत असणार, त्यामुळे इकडे अधिक मोकळेपणा वाटणार. आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

मिसळपाव 27/01/2009 - 17:39
काका, वृत्तपत्र मिळतं की इथ. आपल्याइथल्यासारखा 'पोरया' टाकून जातो - गाडितनं मात्र! आणि दुध तापवायच्या भानगडित पडत नाहीत हाही मोठ्ठा फरक. अजुन अनुभव जरूर लिहा.

आनंद घारे 27/01/2009 - 18:15
मी अमेरिकेतल्या जॉर्जियामधल्या अल्फारेटा नांवाच्या लहानशा गांवात राहिलो होतो. तो भाग अफाट पसरलेल्या अमेरिकेचा प्रातिनिधिक नाहीच. त्या भागात मोटारीतून येऊन सरसकट सगळ्या पोस्टबॉक्सच्याजवळ स्थानिक लंगोटीपत्रांची चिटोरी टाकलेली पाहिली, पण जाडजूड प्रतिष्ठित वर्तमानपत्र मात्र पाहिले नाही. आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

सहज 27/01/2009 - 18:28
पूर्वी उघडपणे आचरणात येणारा वर्णद्वेष पाहून अमेरिकेतल्या मूळच्या कावळ्यांनी तेथून पळ काढला असावा आणि कांही गौरवर्णीय लोकांच्या मनात तो अजून असल्याच्या शंकेमुळे भारतातील कावळ्यांनी अमेरिकेच्या ग्रीन कार्डसाठी अद्याप अर्ज केले नसावेत. जीवंत कोंबडा माझ्या वास्तव्यात माझ्या नजरेला कधीच पडला नाही. दोन्ही दुधे सारखीच बेचव लागली. त्यामुळे तिकडे असेपर्यंत मला दूध पिण्याची इच्छा कधी झाली नाही. धारोष्ण दुधाची चंव.., भटक्या कुत्र्यांना बिस्किटे खायला घालून पुण्यसंपादन करणारे पुण्यश्लोक तिकडे नसतात शिळे झालेले अन्न उघड्या उकिरड्यावर टाकायची सोयसुध्दा तिकडे नाही. तिला 'काऊ' म्हणजे गाय हेच माहीत होते. इ इ इ सोडले तर लेख ठीकठाक. आम्हाला ओळख असलेले घारेसर शास्त्रीय दृष्टीकोनातुन परिस्थीती समजुन घेउन सगळ्या गोष्टींवर व्यवस्थीत उपाय शोधतात. :-) असो.

आनंद घारे 27/01/2009 - 18:30
शास्त्रीय संशोधनात आयुष्य घालवून झाल्यावर आता सर्वसामान्य माणूस बनून मराठीत जमतील ते चार शब्द सुचतील तसे लिहायचा प्रयत्न चालला आहे. कधी कधी जुनी खोड न सुटल्यामुळे 'सर्र ' वगैरे होत असेन. तेंव्हासुद्धा विज्ञान व तंत्रज्ञान यातल्या जटिल वाटणार्‍या गोष्टी साध्यासोप्या भाषेत सांगायचा प्रयत्न मी करतो. इ इ इ सोडले तर लेख ठीकठाक. ते सोडल्यावर काय शिल्लक राहणार? आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

३_१४ विक्षिप्त अदिती 27/01/2009 - 18:32
मस्त लिहिलं आहेत काका! मला आवडलं. आत्ता कुठे सकाळ झाली आहे ... तेव्हा आणखीही लिहाच. अदिती आमच्यात बौद्धीक संपदेचा कॉपीराईट घेण्याची पद्धत नाही आणि मी त्याला अपवादही नाही.

प्राजु 27/01/2009 - 21:46
घारे काका, अगदी भारतात नेऊन सोडलंत. धारोष्ण दूध मी भारतात असतानाही कधी प्याले नाही आणि आता तर संबंधच नाही. पण सकाळी दूध वाले पेपरवाले यांचा चालणार हवाहवासा गोंधळ ... चिमण्यांची, कावळ्यांची शाळा हे मात्र खूप आठवत राहतं. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

धनंजय 27/01/2009 - 22:58
तिकडे ज्या गोष्टी चांगल्या वाटल्या त्यांना त्या चांगल्या आहेत असे कोणी म्हंटले की "तंकडचं सगळं लय भारी हाय हे आयकून आमाला आत्ता कंट्टाला आला हाये!" अशी प्रतिक्रिया एकाद्याकडून येते ... तिकडले जे आवडले नाही त्याला कोणी नांवे ठेवली की "याला त्यातलं कांही कळतंय् का ?" असा भाव तोंडावर आणून आणि 'कोल्ह्याला द्राक्षे आंबट' किंवा 'गाढवाला गुळाची चंव काय?' या म्हणीसकट ...
असे असते खरे. पण "घरोघरी मातीच्या चुली" असे वर्णन केले तर "काय हा बोअर माणूस" म्हणून संभावना होते. काहीच बोलले नाही तर "काहीतरी पाणी मुरते आहे" अशी संशयी नजर... हे सर्व टाळून आनंद घारे यांनी मनोरंजक, माहितीपूर्ण वर्णन केले आहे.

लिखाळ 27/01/2009 - 23:02
छान ! लेख आवडला.
"तिकडं सुध्दा बहुतेक सगळं आपल्यासारखंच आहे हो." असे आधी सांगून जे फरक ठळकपणे जाणवले तेवढे एक एक करीत सांगायचे हे बेश वाटते.
हे बेशच आहे :) -- लिखाळ.

चतुरंग 27/01/2009 - 23:05
भारतातल्या मोठ्या शहरातल्या गजबजीतून आणि कोलाहलातून अमेरिकेत आलेला माणूस हा शांततेमुळे आधी हरखून जातो आणि थोड्याच दिवसात त्याला करमेनासे होते! कारण कानांवर काही आवाजच नाहीत. तुम्ही उठून वावरायला लागाल तेव्हा दिवस सुरु, तुम्ही थांबलात की सगळे थांबले! ह्या उलट भारतातल्या दिवसाची सुरुवात चांगलीच 'जिवंत' असते. ते तुम्ही अगदी सहज रंगवले आहेत. धन्यवाद! चतुरंग

भाग्यश्री 27/01/2009 - 23:18
मस्त लिहीलेय घारेकाका! खूप आवडलं! मी इथे आल्यावर सकाळची ती लगबग, आणि गडबड गोंधळ खूप मिस केली होती.. इथे खरंच तुम्ही उठाल तेव्हा सकाळ! आणि हो, रोजचा पेपरही नाही.. मी एकदा क्वार्टर डॉलर टाकून आणला एलेटाईम्स, तर महीना भर वाचत होते तो एकच पेपर! इतका प्रचंड! :| http://bhagyashreee.blogspot.com/

वेलदोडा 28/01/2009 - 00:17
छान झालाय लेख. अ़जून अशा तुलनात्मक गोष्टी येऊद्यात, तुमचे गाव कदाचित आयसोलेटेड असल्याने तुम्हाला जे जाणवले ते तुम्ही लिहीले. पण अगदीच सरसकट सर्वत्र असे नाहिये. मी रहातो त्या वेस्टकोस्टातल्या भागात (वीकडेला) सकाळ झालेली बर्‍यापैकी जाणवते. सकाळी सातसाडेसातपासून रस्त्यावर कामावर जाणार्‍यांची, शाळा कॉलेजला जाणार्‍या मुलांची गर्दी वाढू लागलेली असते. पिवळ्या रंगाच्या स्कूल बसेस रस्त्यावर धावू लागतात. आमच्या भागात मिडल स्कूल आणि हायस्कूल साडेसात आणि एलिमेंटरी स्कूल साडेआठ ला सुरू होते. मुलांना बसस्टॉप वर सोडायला पालक आणि मुले आलेले असतात. तिथे त्यांचा चिवचिवाट चालू असतो. स्टॉप वर स्कूलबस थांबली की मागील सर्व गाड्या थांबतात. स्कूलबस ला ओव्हरटेक करता येत नाही हा नियम आहे. त्यामुळे बर्‍यापैकी ट्रॅफिक जॅम होते. (पण हॉर्न चा कर्कश आवाज मात्र नाही.) शाळेला चालत जाणारी पण बरीच मुले दिसतात. (ज्यांची घरे शाळेपासून खूपच जवळ आहेत ते स्कूलबस वापरू शकत नाहीत.). कडाक्याच्या थंडीत ही चालत जातात फक्त पाऊस असेल तर मात्र नाही. पेपरवाला पोर्‍या ही घरोघरी (अर्थात ज्यांनी पेपर लावला आहे त्यांच्याकडेच..काहींकडे तर फक्त रविवारचा पेपर येतो) जाउन पेपर टाकतो. फक्त तो सायकलने न येता कार मधून येतो. बर्‍याच जवळपासच्या भागात दूधाची गाडी पण येते. येथील काही स्थानिक डेअरीज ताज्या दूधाची डिलीव्हरी देतात. ताजे म्हटले तरी ते प्रक्रिया केलेलेच असते. दूधाबरोबर क्रिम , चिझ, पाव हे पण सप्लाय करतात. अर्थात सुपरमार्केट मधील दूधापेक्षा हे दूध महाग असते..जवळपास दुप्पट भाव . त्यामुळे हे दूध घेणार्‍यांची संख्या फार जास्त नाहीये. आठवड्यातून एकदा कचरा गोळा करायला गाडी येते..सहा- साडे सहालाच. प्रत्येक घरासमोर गाडी थांबून घरासमोर ठेवलेल्या कचर्‍याच्या कॅन मधील कचरा ट्रक मध्ये ओतला जातो. त्यामुळे ही गाडी जाईपर्यत तिचे अस्तित्व जाणवत रहाते. एक मात्र खरे की सकाळ झाली हे डोळ्यांनाच जाणवते...कानांना फारसे नाही कारण कसले आवाजच नाहीत. गाड्यांच्या इंजिन चा एक आवाज सोडल्यास.

आनंद घारे 28/01/2009 - 06:28
तुमचे गाव कदाचित आयसोलेटेड असल्याने तुम्हाला जे जाणवले ते तुम्ही लिहीले. पण अगदीच सरसकट सर्वत्र असे नाहिये. मी रहातो त्या वेस्टकोस्टातल्या भागात (वीकडेला) सकाळ झालेली बर्‍यापैकी जाणवते. मी जॉर्जियातल्या अल्फारेटा शहराच्या उपनगरातल्य एका कम्युनिटीत खूप खोलवर असलेल्या घरात राहिलो. ती जागा प्रातिनिधिक नव्हतीच. आनंद घारे मी या जागी चार ओळी खरडल्या आहेत, जमल्यास वाचून पहाव्यात. http://360.yahoo.com/abghare http://anandghan.blogspot.com/

सुनील 28/01/2009 - 07:31
नेहेमीप्रमाणे परदेशवारी करून आल्यानंतर ज्या प्रकारचे लेख येतात, त्यापेक्षा वेगळा लेख. आवडला. धारोष्ण दूध - लहानपणची आठवण आली. गावी सकाळी दूघ काढतेवेळी आजी आम्हा नातवांच्या हातात एकेक ग्लास घेऊन गोठ्यात पाठवत असे. आचळातून थेट ग्लासात आलेले दूध काय चवदार लागत असे!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

सर्किट 28/01/2009 - 09:02
घारेकाका, सुंदर निरीक्षणे. माझे म्हणाल, तर मला भारतात सकाळ नकोशी वाटायची (शाळेत असताना), आणि आता हवीहवीशी वाटते. आणि अमेरिकेत सकाळ आधी हवीहवीशी वाटायची (फारशी जबाबदारी नसताना. यू नो व्हाय, नसल्यास विनायक प्रभूंना विचारा) आता नकोनकोशी वाटते. -- सर्किट
गेले सोळा आठवडे अमेरिकेत राहून नुकताच मी मायदेशी परत आलो. साहजीकच मला अमेरिका कशी वाटली असे लोक विचारतात, त्याचे उत्तर काय द्यावे याचा विचार पडतो. तिकडे ज्या गोष्टी चांगल्या वाटल्या त्यांना त्या चांगल्या आहेत असे कोणी म्हंटले की "तंकडचं सगळं लय भारी हाय हे आयकून आमाला आत्ता कंट्टाला आला हाये!" अशी प्रतिक्रिया एकाद्याकडून येते किंवा त्याचा बादरायण संबंध आपली संस्कृती, अस्मिता वगैरेशी जोडून राष्ट्राभिमान, देशभक्ती, धर्मनिष्ठा वगैरेवरले बौध्दिक दुसरा कोणी सुरू करतो.
देशांतर
विनोद
राहणी
लेख
अनुभव
विरंगुळा
Subscribe to राहणी
© 2026 मिसळपाव