प्रिय तुकाराम, काल तु सपनात आला अन् म्हणला, चल वैकुंठाला. मी हापकुनच गेलो हातापायाला दरदरुन घाम फुटला. च्यामारी तुक्या, तुला काय सवसारात इंट्रेस नव्हता. तु बरा आन तुव्हा इट्टल बरा. माहं तसं नव्ह रं दादा, पोरासोरायचं शिक्षान, म्हातारा-म्हतरी, त्यायच्या हौशी-मौजी, अजुन लय गोष्टी राह्यला आन तु म्हणतो चल वैकुंठाला. आपल्याच्यानं काय होनार नाय. तुव्ह मी काय ऐकणार नाय. टाळ चिपळ्याच्या आवाजात आरामात झोपलो. पर, माह्याच तसबीरीजोळ माहं गणगोत काहून रडून राह्यलं हे मातर कळत नव्हतं ?