मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

सैल असावी मिठी जराशी...

प्राची अश्विनी · · जे न देखे रवी...
लेखनविषय:
काव्यरस
सैल असावी मिठी जराशी, हळूच वळुनी तुला बघाया, अर्ध्या मिटल्या तव नयनांचे, ओले हळवे चुंबन घ्याया.. रेशीम काळे केस उडोनी, कुरळ्या लाटा बाहुंवरती, मऊ मुलायम आखीव रेखीव, घटद्वयांना व्यर्थ लपवती... जरा विसावून सिंहकटीवर, मधूर मादक श्वास फुलावे, अधीर कोडे या विश्वाचे, गहि-या डोही उकलून यावे.. पहाटवारा लगबग करतो, घेऊन येतो थोडे केशर, स्वर्णीम करतो शर्मिल गाला, तलम तृप्तीचे शिंपून अत्तर.. ( पहिली ओळ रेखोकडून उधार घेतली आहे..)

वाचने 17086 वाचनखूण प्रतिक्रिया 43

मारवा Wed, 01/31/2018 - 09:06
रेशीम काळे केस उडोनी, कुरळ्या लाटा बाहुंवरती, मऊ मुलायम आखीव रेखीव, घटद्वयांना व्यर्थ लपवती... घटद्वय लपवले जातात ? म्हणजे कुठले घटद्वय ?

मारवा Wed, 01/31/2018 - 09:10
म्हणजे हे स्त्रीचे पुरुषाने केलेले वर्णन आहे की पुरुषाने स्त्रीचे केलेले वर्णन टीसि? सिहकटी आणि घटद्वय मुळे कन्फ्युज झालोय

In reply to by मारवा

चिगो Wed, 01/31/2018 - 18:45
माझ्यामते, पुरुषाने स्त्रीचे हळवेपणाने केलेले वर्णन असावे.. प्राचीजी, कविता आवडली. सुंदर शृंगारीक कविता.. अवांतर : मागे कुठल्यातरी धाग्यावर 'पुरुष बायकांच्या भावनांना / समस्यांनादेखील पुरुषांच्याच नजरेने पाहतात..' अश्या आशयाची प्रतिक्रीया आणि त्यावर चर्चा वाचली होती. माझ्यामते, ही कविता म्हणजे कवियत्रीने स्त्रीच्या सौंदर्याचे व भावनेचे 'परकाया प्रवेशातून' केलेले वर्णन आहे..

In reply to by चिगो

प्राची अश्विनी गुरुवार, 02/01/2018 - 07:45
तसंही म्हणता येईल. स्त्री ने लिहिलेली पण पुरुषाच्या दृष्टीने म्हणूनच मारवा गोंधळले. पण ही कविता एका सुंदर क्रीडेचं वर्णन आहे की जिचा स्त्री पुरुष दोघांनीही सम आनंदात भोग घेतलाय. त्यामुळे हे त्यानं म्हटलंय की तिनं याला तेव्हढं महत्त्व रहात नाही.

In reply to by चांदणे संदीप

चांदणे संदीप Wed, 01/31/2018 - 10:27
सैल नसावी मिठी जराही वळून दुज्या कुशीवर जाया आसुसल्या अधीर अधरांचे न जावे अमृतचुंबन वाया

In reply to by चांदणे संदीप

प्राची अश्विनी गुरुवार, 02/01/2018 - 07:38
किंवा सैल नसावी मिठी जराही दुज्या कुशीवर वळून जाया आसुसलेल्या अधीर-धरांचे अमृतकुंभ न जावे वाया

पगला गजोधर Wed, 01/31/2018 - 12:30
सैल असावा बेल्ट जरासा, सोसे ना ताण, तुटे बघाया, चरबीच्या तव, उदर अवनीचे, हर्क्युलिसासम खांदी कसे पेलावे.. कवटाळे तो थुलथुलीत ढेरी प्यांटच्या पुंगळ्या पायांवरती मऊ मुलायम आखीव रेखीव, महाकुंभा त्या व्यर्थ लपवती... दे जरा विसावू गजकटीवर, तुंदीलतनुते श्वास गुदमरावें, अधीर कोडे मेदगोळ्याचे, वजनकाट्यावर उमजुनी यावे.. पहाटे थोडी लगबग करता, धाप लागते पाच मीटरवर, मनाविरुद्ध त्याच्या ताणता त्याला, इलॅस्टिकपेक्षा त्याचे नशीब बत्तर.... ( प्रेरणा ॠ. दि. कडून घेतली आहे..) --बेजारबुवा

खरे सांगायचे तर पहिल्या चार ओळीतच इतका गुरफटुन गेलो की पुढे वाचायचे भानच राहिले नाही. अतिशय सुरेख पैजारबुवा,

दुर्गविहारी Wed, 01/31/2018 - 21:06
अतिशय सुंदर कविता. सुरेश भटांच्या गझलांची आठवण झाली. 'मालवून टाक दिप' सारखी यालाही चाल लावता येईल का? प.ग. चे विंडबनही आवडले. तुफान हसलो. ;-)))) अर्थात मला हि समस्या नाही.

मिसळपाव गुरुवार, 02/01/2018 - 02:28
एखादं शिल्प किती सुंदर आहे याचं वर्णन काय करणार? तद्वत, हि कविता किती छान आहे हे कसं सांगणार? कविताच परत एकदा वाचून ती किती छान आहे याची अनुभूती घ्यावी! व्वा! अवांतरः आत्ताच्या पिढीला बरंच काही मिळतंय. पण उघड्या-नागड्या - शाब्दिक आणि दृय्ष्य - वासनेच्या आजच्या या बाजारात त्याना दुर्दैवाने बरंच काही गमावायलाही लागतंय. या अशा कवितेतला नर्म शृंगार, गर्भित अनुरंग, त्यातली धुंदी अनुभवणं दूरकी बात रही, त्याचा रसास्वाद तरी घेता येत असेल का? आणि खेदाची गोष्ट म्हणजे काय हातून निसटलंय हेही त्याना माहिती नाहीये बहुदा. असो. सौंदर्यस्थळं बदलतायत तशी सौंदर्यदृष्टीही बदलत असणार. आपल्याला मिळालेल्या सौंदर्यदृष्टिने वेगळ्या काळातल्या सौंदर्यस्थळांकडे पाहाणं टाळावं म्हणजे झालं! मी आपला परत एकदा कविता वाचतो, ते उत्तम :-) टिपः माझा आयडी 'मिसळपाव' असला, मिपाच्या बाल्यावस्थेत तत्कालीन चालकांच्या संमतीने घेतलेला, तरी मी एक सामान्य सभासद आहे. या आयडीचा आणि या संस्थळाच्या चालकांचा / संपादकांचा काहीही संबंध नाही.

mr.pandit Sat, 02/03/2018 - 10:04
खुप सुंदर लिहीलय बेजारबुवांचे विडंबनही मस्त

Jayant Naik Mon, 02/05/2018 - 11:01
फार सुंदर कविता. आवडली .असेच लिहित जा ! शुभेच्छा

गामा पैलवान Mon, 02/05/2018 - 19:14
हे आमचं बरंका! बैल असावी कुडी जराशी न वळूनी मला बघाया अर्ध्या मिटल्या देहनयनांचे अवघे रक्त चुसून घ्याया रेशीम काळे केस उडोनी, कुरळ्या लाटा बाहुंवरती, मऊ मुलायम निद्रसनी त्या, छिद्रशय्येस व्यर्थ लपवती... जरा विसावून सिंहकटीवर, मधूर मादक घाम फुलावे, अधीर कोडे या नि:श्वासे, गहिऱ्या स्तरी उफलून यावे.. बुंगाटवारा लगबग करतो, भले होईल थोडी पुर्पुर, शोषण करिते स्वर्णिम शुंडा, तलम तृप्तीचे शिंपून अत्तर.. -गा.पै.