मी नववीत असताना काय करत होते आता आठवतेय. शाळेत मुलगे ही दुय्यम जमात समजत असायचो आम्ही. घरी भाऊ आणि त्याचे मित्र, शेजारची मुले सगळे मिळून क्रिकेट, लगोरी, गोट्या, विटीदांडू, पत्ते इ. खेळ खेळत असायचो. तेव्हा प्रेम बिम कशाशी खातात हेच माहीत नव्हते. मी एक भयंकर मोठा जोक केला होता. ड्रॉइंगच्या तासाला सरांनी ट्रे चं चित्र काढायला सांगितलं. बॉर्डरचे डिझाईन काढायचे होते तेव्हा मी पेपरमधे नुकतेच पाहिलेले बदामातून आरपार गेलेल्या बाणाचे चित्र रिपीट करून बॉर्डर काढली होती. त्यावर ड्रॉइंगचे सर खुर्चीतून खाली पडून हसले होते. मात्र मी ते त्याचा अर्थ माहीत नसताना काढले आहे हे सरांना समजले त्यामुळे त्यांनी बरे मार्क्स दिले होते. दुसरा किस्सा याहून वाईट आहे. बारावीत असताना एका मैत्रिणीला तिच्या बॉयफ्रेंडने लिहिलेले शोन्या वगैरे भाषेतले पत्र वहीतून माझ्या हाताला लागले आणि शाळेच्या लायब्ररीतच हे काय आहे हे लक्षात न येता मी त्याचे जाहीर वाचन केले होते. मात्र पत्र वाचून संपेपर्यंत मला त्याचा अर्थ समजला कारण तोपर्यंत मी ३ वर्षानी मोठी झाले होते. ती मैत्रीण फारच गोड आहे त्यामुळे मला माफ करून टाकले. तिचे त्या मुलाशी नंतर लग्नही झाले त्यामुळे नंतर सगळेच किस्सा या सदरात जमा झाले. पण मी जाहीर पत्रवाचन केल्यामुळे जर का तिच्या घरी कुठून कळले असते तर माझी शंभरी भरली असती.

बाडिस. आमचं बालवाडीपरेम होल मिपाफ्येमस हाय. ;-) णववी तर लय लांब र्हायली! ख्यिक! तवर फकस्त एकं-दोनं शिकवायचे. त्यामुळं कोटीपर्यंत अजून ग्येलो नव्हतू नायतर पराकोटीचं हुतं का नाय त्ये सांगता येनं आवघड हाय!