आकाशात चंद्र कधीचा डोक्यावर आला होता. घड्याळात १२ चा ठोका वाजूनही गेला होता. ती कधीची हातात फोन घेऊन आकाशाकडे वेड्यागत बघत बसली होती. फोन करावा की न करावा या विचारात! आज त्याचा बर्थ डे! मागच्या वर्षी ती होस्टेलच्या गेट वरून उडी टाकून त्याच्या रूमवर गेली होती. फुल भारी plan होता तो! सगळा ग्रुप जमला होता. मग खूप धमाल केली होती. अशाच एका क्षणी हसता हसता त्याने अचानक तिला I love you म्हटलं होतं. त्याचं सगळंच धक्कादायक आणि अनपेक्षित. कधी काय करेल याचा नेम नाही. हीच spontaneity तिला भावली होती. आणि ती काय लाजली होती! त्यावर तो म्हटला होता, This is the best gift I have ever got! किती मस्त वाटलं होतं तेव्हा! पुढच्या बर्थडेचे प्लॅन्स ही तिच्या मनात तेव्हाच सुरु झाले होते. आणि आज मात्र ती झोपाळ्यावर एकटीच बसली होती. मागच्या एका वर्षात पूलाखालून बरंच पाणी वाहून गेलं होतं. त्यांच्या भांडणानंतर तिने ग्रुपशी फारसे संबंधच ठेवले नव्हते. आता एवढे जागलेच आहोत तर फोन करूयाच ह्या निर्णयाप्रत ती आली आणि तिने फोन लावला. सात-आठ रिंग्ज वाजल्या. जाऊ दे आता फोन कट करुया अशा विचारात असतानाच पलिकडून आवाज आला. "हॅलो" किती दिवसांनी ऐकला ह्याचा आवाज! खोल गंभीर आणि झोपेचा अॅडेड फ्लेवर! ती चटकन भानावर म्हणाली, "हॅलो" तिच्या हॅलोवर त्याची नेहमीची कमेंट ठरलेलीच. तू हॅलोच असं म्हणतेस की समोरचा राँग नंबर लागला तरी तासभर बोलत बसेल. "हॅपी बर्थडे!" "थँक्स! बट हू इज धिस?" हू इज धिस??? नंबरदेखील डिलीट केलाय का ह्याने? आणि आवाज सुद्धा ओळखला नाही?! ह्याला नेहमीच लोकांना आयुष्यातून हाकलायची घाई असते. ती राँग नंबर पुटपुटली आणि फोन कधी कट झाला ते कळलंच नाही. He has moved on. There is no point in hanging on to someone who doesn't want you in their life. ह्या मैत्रीणी सांगून सांगून थकलेल्या गोष्टी एकदमच लक्षात आल्या होत्या. सगळं स्वच्छ झालं होतं. आज तिला खूप दिवसांनी शांत झोप लागणार होती.