मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

मेटामॉर्फिसीस

स्पंदना · · जे न देखे रवी...
मी. माझ, मला.... असा पिळदार रेशमाचा भक्कम कोष गुंफायचा स्वत:भोवतीच अन विणायची स्वप्न लपेटदार पंखांची सुरेख रंगावलीन माखलेल्या आयुष्याची. यांन द्याव, त्यानं करावं. शिवाजींन सदाच शेजारी जन्माव. मी मात्र माझ्या कोषात मग्न मनी मानसी पंखांची स्वप्न पण विसर मुख्य मुद्द्याचा स्वत:ला झोकून द्यायचा कुठे एक बोच नको माझ्या पुरती आंच नको कशी लाभावी देण पंखांची जर न सुटती कोषाच्या भिंती? असेलच बदलायचं तर बदल स्वत:ला धुडकाव पहिलं आपल्याच मताला. तरच अपेक्षांना फुटतील पंख सोस क्षणिक दु:खाचा डंख मग होशील मुक्त तू घ्याया भरारी फुटतील आशा दुज्या जीवांना काटेरी सोड आस या रेशीम कोषाची जग असा क्षणभरी की न उरेल खंत मरणाची. __/\__ अपर्णा .

वाचने 6059 वाचनखूण प्रतिक्रिया 30

प्रतिक्रिया

सुहास.. 09/12/2012 - 09:27
शीर्षकाला साजेसं !! एक मेटा माझा पण ;) मुळात तु यावीच का आयुष्यात, आधीच अधुरपण तरायला भरपुर होते, अंगार-भरल्या नयनांत जे तेच या पाषाणहृदयात प्रातःकाल च तो, सकाळचा मनोरंग. दिवसाचा रंग ठरवितो अंतरंग का फोन केला असावा मी तुला. मधाळ, केवळ मधाळ नाही नाही, बेधुंद, बेहोश करणारा, कानात हलकेच गुंजारव करीत, मनाला आकृष्ट करणारा, छे छे नाही नाही , ह्रदयतारांवर मारवा छेडणारा, की पाण्यावर स्पष्ट दिसणार्‍या स्व-प्रतिमेला, तरंगा सरशी विरघळविणारा, तुझा तो झोपेतुन उठल्यावरचा मदहोश स्वर !!!! आणि हा दुसरा , एक रेषा आहे तुझ्या माझ्यात जुळविणारी आणि अंतर ही राखणारी शुक्रवारचा दिवस शनीवाराची ओढ लावणारा ते दोन-अडीच तास तुझ्या चेहर्‍यावर पसरलेला भेटीचा आनंद तिच माझी मिळकत घरी सोडताना रिक्षात बसल्यावर तुझ्या तळव्याचा उबदार स्पर्श नजरेतुन तु दिलेला तो ' लुक ' दुर होताना मात्र उदास होती ती नजर मी परतत असताना एकच प्रश्न एकच सवाल बोटांची गुफंण करुन जुळलेल्या त्या हांतावरील अस्ताव्यस्त पसरलेल्या रेषा कधीतरी जुळतील का ?

In reply to by सुहास..

हारुन शेख 09/12/2012 - 17:41
सातवा चमच्यांच्या स्टँडवर सात चमचे होते एक चमचा एक दिवशी गहाळ झाला उरलेल्या सहांच्या गळ्यातून प्रथमच अनावर हुंदका फुटला ‘ ती असती तर’ – ते उद्गारले, तो हरवला नसता मीही अनावरपणे सातवा चमचा झालो आणि त्याची रिकामी जागा घेउन सहांच्या हुंदक्यात सामील झालो – आणि पुटपुटलो; खरं आहे, मित्रांनो ती असती तर मी हरवलो नसतो. -’मुक्तायन’ कुसुमाग्रज

छान आहे राजे पुन्हा जन्माला या पण शेजारी या,ही गोष्ट समाजाची भेकड वृत्ती दर्शवते आपण फक्त तुम लढो हम तुम्हारे कपडे सम्भालते है असेच रहानार

हारुन शेख 09/12/2012 - 17:35
कविता आवडली. तसे पाहिले तर प्रत्येकजण एका कोशातच अडकलेला आहे. कुणी छोट्या कुणी मोठ्या. कुठल्याही कोशात नसणे हादेखील एक कोशच. कोशातले किडे खाऊन पंखवाले पक्षी आपल्या भरारीसाठी बळ मिळवतात हेही लक्षात घेण्यासारखे.

बाकी ते मेटा का काय ते आम्हाला कळणं शक्य नाही. आम्ही प्रीतीला भीती, मायेला छाया जोडणारी माणसं. इस्काडून लिवा वाईच :)

पैसा 09/12/2012 - 22:13
छान! त्याला सुहास आणि हारुन शेख यांनी दिलेल्या प्रतिक्रियासुद्धा खूप आवडल्या!

५० फक्त 10/12/2012 - 12:24
खुप मस्त, मला तर रेषमी कोषांपेक्षा ते कोष देखील जाडजाड दोरखंडांचे असावेत असं वाटतं, बाहेरुन कुणी धक्का लावु नये आणि आतुन कितीही उर्मी आली तरी आपल्याला देखील तोडता येवु नयेत असे. तरी एकदा बदलायचा विचार करावा यावर विचार करेन म्हणतो.

मनीषा 10/12/2012 - 12:34
छान आहे कविता ... फक्त, स्वतःच्या मताला धुडकावल्यानंतर मिळणार्‍या पंखात कितपत बळ राहील या बद्दल जरा शंका वाटते .

In reply to by मनीषा

स्पंदना 11/12/2012 - 16:24
खरी ताकद लागते ती स्वतःला पारखुन बघायलाच. स्वतःच्या चुकी मान्य करण्याची ताकद फार कमी माणसात असते. अन दुसर्‍या कुणा बदलण्या ऐवजी आधी स्वतःची मत पारखुन बघावीत. अस स्वतःला सुद्धा पारखुन घेण्याची ताकद असल्यावर पंखातल बळ सह्स्त्रावधीने वाढेल.

In reply to by स्पंदना

मनीषा 11/12/2012 - 18:39
स्वतःच्या चुकी मान्य करण्याची ताकद फार कमी माणसात असते.
+१०००
दुसर्‍या कुणा बदलण्या ऐवजी आधी स्वतःची मत पारखुन बघावीत.
+१००१

नंदन 10/12/2012 - 13:44
आवडली. शीर्षक काफ्काच्या त्या प्रसिद्ध लघुकादंबरीची आठवण करून देणारे. (किंचित अवांतर - 'कोसला'चा अर्थही कोश असाच.)

इरसाल 11/12/2012 - 16:34
कविता जास्तीत जास्त साडीत बांधता येवु शकते. ;) भिडली.