छळले मी त्या सर्व कवींना स्मरतो आहे
शेवटचे मी आज विडंबन लिहितो आहे
वा व्वा टाळ्या खूप मिळाल्या मज रसिकांच्या
आत तरीपण एक कवी घुसमटतो आहे
कसा अडकलो प्रतिमेच्या जाळ्यात कळेना
सुटण्यासाठी माशासम धडपडतो आहे
मित्रांनी ही सावध केले होते मजला
आठवणींनी त्या सार्या गलबलतो आहे
डोळ्यांन मध्ये स्वप्नांच्या ना पाहू शकतो
आरसाही बघण्यास मी घाबरतो आहे
शब्दांच्या मी या कोलांट्या खूप मारल्या
विदूषकाचा भोग आज मज कळतो आहे
करा मोकळा प्रतिमेच्या पिंजर्यातून आता
हेच मागणे, हीच विनवणी करतो आहे
साद घालते मला खुले आभाळ कधीचे
आज नवी सुरुवात पुन्हा मी करतो आहे
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
10987
प्रतिक्रिया
30
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
केवळ अप्रतीम...!
पिंजरा
In reply to केवळ अप्रतीम...! by विसोबा खेचर
उत्तम
सुंदर
कविता
In reply to सुंदर by आंबोळी
अहो
In reply to सुंदर by आंबोळी
अचानक
केसु
+१
In reply to केसु by सहज
प्रवृत्ती (अशी का बरे होत आहे?)
सही
केशवा, अप्रतिम काव्य!
कविता आवडली
निर्णय बदला...
कविता म्हणून
वा..
+१००
In reply to वा.. by प्राजु
व्वा!
सहमत...
In reply to व्वा! by बेसनलाडू
देणार्याने देत जावे..
In reply to सहमत... by विसोबा खेचर
सुंदर कविता
सुरेख!
काळजी नको..
In reply to सुरेख! by पिवळा डांबिस
हे विडंबन नाही
+१
In reply to हे विडंबन नाही by सर्किट (verified= न पडताळणी केलेला)
वा.
निवृत्ती नको ...
धन्यवाद!!
केशवसुमार
कुंडली वगैरे सोडा
In reply to केशवसुमार by धोंडोपंत