असणं आणि प्रयत्न न करता 'आम्ही म्हणू तेच खरं' हा माजुरडा अभिनिवेश बाळगणं निराळं. आम्ही त्याच अभिनिवेशाच्या विरोधात वागतो हे अर्थातच सुज्ञास सांगणे न लगे. कोणाच्या शारिरीक व्यंगावरुन तसे वागण्याचा संबंध/संदर्भ पुर्णतः अस्थानी आणि चुकीचाच. कसें?

ही सगळी चर्चा थोडी अस्थानी वाटायला लागलेली आहे.

प्रत्येकाचे उच्चार सुधरवण्यापेक्षा "काय म्हणायचं आहे म्हणा, मला काही फरक पडत नाही" हे म्हणणं मला सोपं पडतं. सहमत. मला देखील बिकाश म्हणणारे अमराठी भारतीय (विशेषकरून बंगाली) आहेतच. मी देखील असाच विचार करतो. शेवटी काय "सत्यदेव" म्हणा अथवा "सत्यनारायण" म्हणा! (आता हे केवळ, जर असेलच तर विनोदाने म्हणत आहे, हे आधीच स्पष्ट करतो! नाहीतर चर्चा हिरव्या माजाबरोबरच भगव्या माजाकडे वळवली असा आरोप होयचा. ;) ) माझे लिहायचे कारण इतकेच होते की, "भारतीय नावांचा चारवेळा विचारून आणि चुकल्यास दिलगीरी व्यक्त करून उच्चार करणारे अमेरीकन लोक" असे केवळ अमेरीकनच नसतात. भारतीय अथवा इतरही असू शकतात. निदान आत्तापर्यंत माझ्या नावाचा गोंधळ सुनीता नावाशी झालेला पाहिला आहे मी ठाण्याचा असल्याने या संदर्भात ठाण्यावरून विनोद करता येत असूनही टाळतो... :-) सरसकट सगळे अमेरिकन किंवा युरोपियन लोकं आपली नावं शक्यतोवर योग्य पद्धतीने उच्चारतात असं नाही, इतकेच म्हणायचे आहे... (अहो आम्ही तर १२ ला ट्वेलू म्हणणारे पण पाहीले आहेत ;) त्यामुळे डल्लास पण चालतं असे म्हणले तर काय बिघडले!) आम्हाला स्थानिक उच्चार माहित असतानाही आम्ही मुद्दाम अस्थानिक उच्चार करणार हा आग्रह मला समजत नाही. पण तेच तर गंगेच्या बाबतीत होतं ना! पण त्याची त्यांना नाधड लाज वाटते, ना आपल्याला तसेच इंग्रजी उच्चार बरोबर म्हणत, चूक दुरूस्त न करता गँजीस म्हणताना काही वाटते... वर म्हणल्याप्रमाणे आमच्या नावाचेच नाही तर अगदी अंतर्गत देखील उच्चारपद्धतीतील फरकामुळे देखील होते. म्हणजे न्यू इंग्लंडमधील लोकांची, न्यूयॉर्कमधील, युएसए मधेच पण दक्षिणेकडील (सदर्न), पश्चिमेकडील - असे एक ना धड अनेक प्रकार होतात आणि ते मान्य केले जातात. शिवाय, जर्मन अ‍ॅक्सेंट म्हणत वेगळे बोलणारा, चायनीजचे तर विचारूच नका (थिसिस म्हणजे सिसिस), मेक्सिकन्स मुळे आपल्या नावात देखील "जे" अक्षर असले तरी त्याचा उच्चार "ह" असाच आता केला जातो आणि दुरूस्ती सुचवावी लागते... पण त्यांचे सगळ्यांचे खपवून घेतले जाते असे म्हणण्यापेक्षा असे वेगळे अ‍ॅक्सेंट आहेत असे म्हणत त्यांना समजून घेतले जाते. मग आपण कशाला "लाज" वाटण्याचा न्यूनगंड ठेवायचा? माझे इंग्लिश उच्चार भारतीय+इंग्रजी/ब्रिटीश असल्यामुळे अमेरिकन इंग्लिशचा 'अ‍ॅ/यॅ'कार मला सहज जमत नाही. इंग्रजी बोलल्याशी कारण! तुम्हाला इथल्या उच्चारांची हळूहळू सवय होईल आणि त्यांना देखील तुमच्या उच्चारांची सवय होईल! :-) याबाबतीत एक अतिशय मजेशीर प्रसंग/अनुभवः एकदा आमच्या लेकीने शाळेच्या बाहेर मी तीच्या एका गोर्‍या मैत्रिणीच्या आईशी बोलत असताना, मधेच येऊन विचारले, "बाबा किती वाजले?" मी काही बोलायच्या आत या गोर्‍या आईने पटकन किती वाजलेत ते सांगितले. मग तिला विचारले की तू कसे काय सांगितलेस? ती म्हणाली की तीने किती वाजलेत ते विचारले म्हणून सांगितले. म्हणलं, "बरोबर आहे, पण तीने मराठीत विचारले होते!" :-) **हिंदी भाषिक (किंवा अमराठी) लोकांनी पूना, थाने/थाना, चाकन, तलेगांव वगैरे उच्चार केले तर मात्र आपण कोणत्या तोंडाने तक्रार करावी? "डॅलास" वाल्यांना करूंदेत ना तक्रार आणि त्यांच्या भावनांचा आदर करत बदलायला देखील हरकत नाही! आणि तसे देखील आपण ज्या भागात रहातो तिथल्या इंग्रजी लकबी आपण हळूहळू आत्मसात करतो असाच अनुभव आहे. मी काही बोस्टन म्हणत नाही! फक्त तसा प्रयत्न करत असताना आणि जमण्याच्या आधी आपण काही कमी लेखायची गरज नाही. पण तसे हिंदी अथवा इतर जे काही अमराठी भाषिक मुंबई-पुण्यात करत नसतील आणि मराठी भाषिक इतरत्र इंग्रजी खपते म्हणत, त्यांच्या भाषा कामचालू देखील शिकत नसतील तर ते अयोग्यच आहे, असे मला वाटते.