एक तांत्रिक कारणामुळे कविता स्वतः कवीने वगळली आहे. दोन आवंढ्यासारखी गिळता येत नाही भळभळणारी कविता मुक्यामुक्यानं जगावं अशी नाही एकही जागा जालावर येतो जरासे सुखाचे क्षण मिळावेत म्हणून, तर इथेही दोस्ताच्या कथेत लहानग्या लेकराला त्याची माय कपाटात कोंडून ठेवते. अन बोटे कुरतडतात त्याची ,उंदीर माझ्या स्वतःच्याच वेगळ्या चिंता असतांना, उगाच चिंता करतो..याची,त्याची.. अन, संस्कृतीच्या नावाने बोंबलतही बसतो. खरं तर या अशाच वेदनांवर एखादा प्रोजेक्ट केला असता, पण आजकाल टीचभर कविताही दमवू लागल्यात साल्या. तीन रस्ते सारेच रस्ते गूलाम निलाम झालेले, श्वानपुच्छ . एक-दोन-तीन-चार म्हणताच जयजयकार करणारे, एखादाच रस्ता असतो गुहेत जाळ शोधण्यासाठी निघालेला, बुद्धालाही युद्ध भूमीपर्यंत आणून सोडणारा.