तो अजस्त्र पक्षी उंचावरची निळाई सोडुन अलगद ढगांच्या दुलईत शिरला तेव्हाच लक्षात आले की उतरायची वेळ जवळ आली. मस्तपैकी जांभई देत जरा आखडलेले अंग ताणले आणि मांडीवरचा कॅमेरा सटकता सटकता वाचला. संध्याकाळ होत आली होती. कॅमेरा हाती लागताच विचार चमकला, चला संधी मिळाली तर आज उडता सूर्यास्त टिपावा! मी कॅमेरा सज्ज करुन ढग पार व्हायची आतुरतेने वाट पाहु लागलो. मात्र आणखी थोडे खाली येताच भ्रमनिरास झाला. आज मळभ होते, आकाशात ढगांचे राज्य होते. सूर्यनारायण आज दर्शन द्यायला राजी नसावेत. अचानक काळ्या ढगांचा पडदा किंचितसा उसवला आणि झरोक्याला इंद्रधनुष्यी छटा देत सूर्यनारायण हळूच डोकावले आणि परत गायब झाले. तो क्षण मी अर्थातच टिपला

आणखी खाली येताच एक अनोखे दृश्य पाहावयास मिळाले. आमच्या विमानाच्या उंचीहून किंचित खालच्या अंगाला ढगांचे पुंजके विखुरले होते. आकाश आभ्राच्छादित होते आणि सूर्य आकाशात नाही तरी खाली जमिनीवरच्या खाचरांमध्ये प्रतिबिंबीत झालेला होता.

मग डोक्यात नवे खूळ आले. न दिसला तरी हरकत नाही आज सूर्यास्त टिपायचा तो प्रतिबिंबाचाच. मग मी सरसावून बसलो आणि त्या प्रतिबिंबाचा पाठलाग करु लागलो.

जरा पुढे येताच एका खाचरात त्याचे प्रकाशमान प्रतिबिंब पूर्णरुपात दिसले आणि अर्थातच मी ती संधी साधली आणि तो प्रकाशगोल टिपला

आता विमान जमिनीच्या रोखाने वेगात झेपावले होते. खालचे दृश्य स्पष्ट दिसू लागले होते. खाली असलेल्या एका महाकाय उड्डाणपूलाच्या बाजुला असलेल्या जलाशयात मी पूर्णबिंब टिपणार तोच मला हुलकावणी देत सूर्यनारायण एका कडेला निसटले.

अखेर चाके सुवर्णभूमिच्या धावपट्टीला टेकण्यापूर्वी लगतच्या विस्तिर्ण जलाशयात मला पूर्ण प्रतिबिंब अलगद सापडले