अपना हात जगन्नाथ

चाकोरीबाहेर जाऊन त्याने गरूड भरारी  घेतली,...

खुप कष्ट उपसले,फलद्रूपही झाले. सर्व काही छान चाललं होतं.

अचानक,साम्राज्यावरचा सुर्य  मावळला. 

बँकेने जप्ती आणली,होत्याचे नव्हते झाले.

सुख के सब साथी..........

रात्रभर झोप नव्हती तरीही सकाळी शांतपणे चहा घेतला.विचार पक्का झाला होता.......

" विठ्ठलपंता सारखा......",

रखुमाई साखरझोपेत होती.....,

एकटाच,डोंगरावर,निर्जन स्थळी  असलेल्या तळ्याकडे निघाला.

पावसाळा नुकताच संपला होता.तळ्यात भरपूर पाणी जमा झाले होते. 

तळ्याच्या  काठावर येवून बसला. ..... 

 नुकताच सुर्य उगवला होता.

खडकावर रानफुले बहरली होती. छोटे छोटे दव बिंदू त्यातून ती परावर्तित किरणे......

तळ्यातली प्रतिबिंबे आणी उठणारे तरंग.......

रानफुलावरं रूंजी घालणाऱ्या मधमाशा .....

मनतल्या गरगरत्या आवर्ता प्रमाणे.......

एकटक नजरेने,कधी तळ्याकडे,कधी खडकाकडे,कधी फुलांकडे तर फुलचूखी मधे मग्न असलेल्या मधुपांकडे भान विसरून बघत होता.......

किती वेळ गेला कळालेच नाही.........

एका मधमाशीने येवून कानात काय सांगीतले माहीत नाही पण...

तळ्यातल्या तरंगा प्रमाणे चेहऱ्यावर तिव्र वेदना  उमटल्या.........

अचानक उठून उभा राहिला.

स्थितप्रज्ञ खडक, क्षणभंगुर आयुष्य असलेली रानफुले आणी फुलांना न दुखावता,अथक गुंजारव करणारे मधुप यांच्याकडे एक कटाक्ष टाकून घरी जाण्यासाठी त्याने पाऊल उचलले.......

ते बघून मधुपांचा गुंजारव आणखीन वाढला.

त्यांचा हेतू साध्य  झाला होता.........

अवांतर-:

"मन कशात लागत नाही  

आधार कसा शोधावा 

अज्ञात झऱ्यावर रात्री 

मज ऐकू येतो पावा "

-ग्रेस.

मन मनास  उमगत नाही

आधार कसा शोधावा

स्वप्नातिल पदर धुक्यांचा

हातास कसा लागावा

-सुधीर मोघे.

हिच ती फुले आणी त्यावर  गुंजारव करणारे मधुप.....