लिहिणं म्हणजे नेमकं काय आणि मी का लिहितो या प्रश्नांचं उत्तर शोधावसं वाटतं कधी कधी, आणि मी लिहायला घेतो. खरं तर, एवढं सांगून हे लिहिणं संपू शकतं एवढं सोपं आणि सहज आहे, किंवा असायला हवं, लिहिणं! एकटेपणा ते एकांत अशा प्रवासात सोबत म्हणून असेल कदाचित, लिहिणं मला जवळचं वाटलं. आणि लिखाणाशी झालेली मैत्री व जवळीक जास्त प्रकर्षाने जाणवली. मी पाहिलेलं आणि पाहत असलेलं भोवतालचं विश्व माझ्या शब्दात मांडणं, आठवणींमध्ये रमणं, आणि त्या लिहिणं मला भावलं. खूप काही वाचायचं राहून गेलं, अशी खंतही वाटते, पण जे थोडं फार वाचता आणि वेचता आलं, त्यातून लिहिण्यासाठी ऊर्जा मिळाली. आईच्या वाचण्या-लिहिण्याचाही माझ्यावर प्रभाव पडला. तिला वाचायची खूप आवड होती, ती लिहायचीही कधी कधी. पण ती स्वतःला पूर्णपणे व्यक्त करू शकली नाही, हे मला बऱ्याचदा जाणवायचं. तिचं भावविश्व मर्यादित राहिलं. कदाचित तिथूनही मला लिहावसं वाटलं असेल. प्रत्येक माणसाचं आयुष्य वेगळं आणि अद्वितीय असतं. विचार-आचार, जडण-घडण, भूत-वर्तमान यांचं ते अनोखं रसायन असतं. प्रत्येकाकडे सांगायला स्वतःची अशी एक कथा असते, वेगळी अशी एक विचारसरणी असते, जगाकडे पाहण्याची स्वतःची एक दृष्टी असते. या अभिव्यक्तीसाठी विचार-आचारांच्या पलीकडे जाऊन संवाद साधणं लिखाणामुळं शक्य होतं, असं मला वाटतं. अगदी मोजक्या शब्दात सांगायचं म्हटलं तर -- विचार आणि शब्द यातलं अंतर, स्वतःशी संवाद साधून, शक्य तितक्या प्रामाणिकपणे पार करणं, त्यासाठी प्रयत्न करणं, म्हणजे लिहिणं! (मिपाकर लिहिण्यावर लिहितीलंच! वाचण्यास उत्सुक.)