माननीय सलीलजी कुलकर्णी व संदीपजी खरे यांची माफी मागून, माझ्या एका अत्यंत आवडीच्या त्यांच्याच गाण्यावर माझे विडंबन सादर करत आहे. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- गीतकार : संदीप खरे, गायक : सलील कुळकर्णी दूरदेशी गेला बाबा, गेली कामावर आई नीज दाटली डोळ्यांत परी घरी कुणी नाही कसा चिमणासा जीव, कसाबसा रमवला चार भिंतीत धावून दिसभरं दमवला आता पुरे, झोप सोन्या कुणी म्हणतच नाही नीज दाटली डोळ्यांत तरी घरी कुणी नाही कशासाठी कोण जाणे देती शाळेमध्ये सुट्टी कोणी बोलायाला नाही, कशी व्हावी कट्टी-बट्टी खेळ ठेवले मांडून परि खेळगडी नाही नीज दाटली डोळ्यांत तरी घरी कुणी नाही दिसे खिडकीमधून जग सारे, दिशा दाही दार उघडून परि तिथे धावायचे नाही फार वाटे जावे परि मुठीमध्ये बोट नाही नीज दाटली डोळ्यांत तरी घरी कुणी नाही ************************ विडंबन टुरवर गेला नवरा, नाही आली शांताबाई केर झालेत घरात परी काढायला कुणी नाही.... माझा कोमलसा जीव, कसाबसा रमवला फेबु-व्हॉटसप पाहून दिस मी संपवीला आता पुरे, logout होना कुणी म्हणतच नाही कामे साठली घरात परी करायला कुणी नाही.... कशासाठी कोण जाणे बाया या घेती सुट्टी न सांगता सवरता कशा मारतात बुट्टी कपडे भिजले बादलीत परी कामवाली नाही भांडी पडली मोरीत परी घासायला कुणी नाही.... दिसे खिडकीमधून मॉल, सेल काहीबाही तेथे जाऊन परि काही घ्यावयाचे नाही फार वाटे जावे परी कार्डात बॅलन्सच नाही बीले पडली थकीत परी भरायला कुणी नाही....