मला नाना पाटेकरचा एक जुना हिंदी चित्रपट आठवतो दूरदर्शनवर बघितलेला. रविवारी दुपारी चुकून हिंदीच लावला होता. नाना एका हवेलीमध्ये रहात असतो. जुना संस्थानिक वगैरे काही. वैतागलेला, चिडलेला असा नेहमीचाच. मरतो काही कारणानं. मेल्यानंतर त्याचा आत्मा तिथं राहून येणारांना पळवून लावत असतो. भंडावून सोडून, घाबरवून, चिडचिड करुन. एक कुटुंब येतं तिथं. मुलं आणि आईवडील. नाना सातत्यानं चिरडीला येऊन ह्यांना पळवून लावण्याच्या प्रयत्नात. कधी नुसतं शरीर तर कधी नुसतं डोकं दाखवून वगैरे. पण त्या कुटूंबातली एक चिमुरडी धीट असते, अजिबात न घाबरणारी. ती त्याला महाराज वगैरे म्हणायला लागते. का चिडचिड करतोस म्हणे. हा म्हणे मी चिडचिड केली नाही, माझा अहं सोडून दिला तर माझं अस्तित्व संपेल. ती म्हणते मी कधी कुणावर चिडत नाही, कुणावर आवाज चढवून बोलत नाही, अकारण वाद घालत नाही... मग मी नाही???? आहे ना? मग? कुणासाठी स्वतःला प्रूव्ह करायचं? काय गरज आहे स्वतःचं अस्तित्व सातत्यानं दाखवून द्यायची? ह्या विश्वामध्ये अगदी मुंगीपासून सगळ्यांनाच आपापलं अस्तित्व आहे आणि स्वतःसाठी दुसर्‍याची रेघ कमी करण्याची काही एक गरज नाही. असं बरं काही ऐकून नानाचा आत्मा आपली तडफड थांबवून शांतपणं आपला सूडाचा विचार सोडून देऊन चिरनिद्रा घेतो. हल्ली मिपावर वाचताना सातत्यानं आपण ह्या राणासारखं तर करत नाही ना हा विचार प्रकर्षानं वर आला. चित्रपटातलं बाकी काहीच आठवत नाही. य वर्षं झाली बघून. थोडा शोध घेतल्यानंतर विकीपिडीया वर http://en.wikipedia.org/wiki/Abhay_%28The_Fearless%29 हे सापडलं. ते वाचून तार जुळली नि नंतर शीर्षक टंकलं. (ज्याला मी वर महाराज म्हणत होतो तो खरा राजस्थानी राणा आहे असं वरच्या लिंकमध्ये वाचताना समजलं) जर कुणाला हा चित्रपट आंतरजालावर सापडला तर कॄपया त्याचा शोध घेऊन बघावा. म्हणायला बालचित्रपट आहे. पण आयुष्यं गेली लोकांची तरी एका बालचित्रपटातला बोध आपल्याला सापडत नाही. अर्थात ह्याचंच कशाला लहानपणी दुसर्‍याची गोष्ट चोरू नका, खोटं बोलू नका, बाहेरचं काही अचकट विचकट घरात आणू नका ह्या अत्यंत मूलभूत शिकवणुकीचा विचार तरी आपण क रतो का हे ह्या चित्रपटाच्या माध्यमातून आपल्याला बघावं लागेल. असाच एक विचार डोक्यात आला, रिलेट झाला नि आपल्यासमोर मांडला. डिस्क्लेमरची फार काही गरज न वाटल्यानं टाकला नाही. वाचक सूज्ञ आहेत. बाकी जोर से बोलो म्हटलात तर उत्तर असेल || जय माता दी||