पाऊस दाटलेला, माझ्या घरावरी हा दारास भास आता, हळूवार पावलांचा गवतास थेंब सारे बिलगून बैसलेले निथळून साचलेले, तळवा भिजेल आता, हळूवार पावलांचा झाडावरुन पक्षी, सारे उडून गेले जेव्हा भिजून गेले, पंखात नाद त्यांच्या हळूवार पावलांचा पाऊल वाट सारी, रात्री भिजून गेली विसरुन तीच गेली, ओला ठसा कुणाच्या हळूवार पावलांचा गीतः-सौमित्र ================ आज अगदी दुपारपासून ह्या वरच्या गीतातल्या सगळ्या भाव भावना,मानाचा अगदी छळ करत आहेत. दोन वर्षापूर्वी नविन गाडी घेतल्याची हौस म्हणण्यापेक्षा,पावसातला शांत गझल ऐकत फिरायचा आनंद अता कार मुळे आणखि स्वस्थ चित्तानी लुटता येणार..यासाठी,मन कुठे जाऊ? कुठे जाऊ? करत होतं. पण मी पहिली नवी बाइक घेतली तेंव्हाही प्रथम गेलो,ते माझं जिवापाड प्रेम असलेल्या गावी,म्हणजे माझ्या अजोळीच.हरिहरेश्वरला! तेच मनात आलं आणि आषाढात सुरवातीलाच प्रचंड कोसळत असलेल्या पावसात,नवी गाडी आणि काही महिन्यांपूर्वीच घेतलेला नवा कॅमेरा,आवडत्या मराठी/हिंदी/ऊर्दू गीत गझलांनी भरलेला पेनड्राइव्ह...आणि आतल्या व बाहेरच्या पावसाची भेट घडवायला आसुसलेलं मन घेऊन..एका सकाळी निघालो. ताम्हाणिचा घाट नेहमीप्रमाणे चिंब होताच.. पण मला का कोण जाणे त्या ट्रीपमधे ताम्हिणीतलं आकर्षण फार वाटलं नाही. कारण मन कोकणातली लालमातिची भिजून चिंब झालेली घरं..कौलांपुढे लावलेल्या झावळ्यांवरून टपटपणारे पावसाचे चमकदार आणि टप्पोरे थेंब.. दाट भिजलेली नारळी/पोफळीची झाडं... आणि नारळी पोफळीच्या नाकावर टिच्चून भिजलेली आणि पहिल्यापासून मला मनमोहक वाटणारी ही केळ...! आणि काहिशी गूढ वाटणारी कोकमाची झाडं! ही पुढची स्वप्न पहात होतं. या आषाढातही हाच सगळा बेत मनात होता,पण...यावेळी त्याच्यासह सारच हुकलं!..आणि अत्ता तो तसाच बरसून माझ्या मनाची वाट लावतोय.म्हणजे मी इथे आहे तो शरिरानी.मनानी गेला अठवडाभर तिकडेच जगतोय! अत्ता अतिबेचैन व्हायला लागलं आणि मग मनात ठरवलं ..हा सगळा पाऊस इथे सगळ्यां बरोबर वाटुन टाकू...आज आभाळ अगदी स्वच्छ झालं पाहिजे.कोरडेपणा येण्यापेक्षा ते बरं अगदी! कोकणातला पाऊस ..मुरतो..उरतो..आणि सर्वत्र यथेच्छ दिसत रहातो अगदी! १) २)ही पावसानी निवळलेली वाडी..मंजे आमच्या रायगडी बोलीनुसार- "पावसानी मंजे यंदा शाप धुऊन टाकलान् अग्दी! ३)रस्ता सुद्धा तीच साक्ष देतो! ४)आणि विहिरी...त्या काय मागे रहाणार होय!? अंतर्बाह्य खूण पटवतात अगदी! ५) ही फुलं ही पावसाळी..? की पावसानी फुललेली..? माहित नाही. पण मन अगदी गा.........र करुन टाकतात. ६) अगदी शेतांच्या मधून जाणारी पायवाट सुद्धा ओहोळाचं रूप घेते.. ७) भातशेतं आणि डांबरी रस्त्याच्या मधले हे खळगे..छोट्या मोहक तळ्यात बदलून जातात. ८) आणि नदीबाय तर भलतीच फुगते! एरवी आमच्या इकडे नदी..मंजे.."छ्छे..मेल्या ओहोळ सुद्दा नाय हो तो बारका..सा! या नदी तळ्यांसह..नारळपोफळी....आणि माज्या लाडक्या केळीबाय सह वाडीविहिरीबरोबरचा..घराच्या कौलांवरून सरळ मनात ओघळणारा तो पाऊस.. मी एकट्यानी भरपूर म्हणजे अगदी भरपूर अंगावर घेतला.. २/३ दिवस चिंब होऊन..नंतर माझ्या लाडक्या मामाच्या घराचा आणि विशेषतः माझ्या मनाचा भाग असलेल्या त्या सार्‍या परिसराचा काहिश्या सुखद आणि जड मनानी निरोप घेऊन मी निघालो...ते पुन्हा माझ्या मूळपदावर.. पुण्याला यायला.. =======================०००००००००००००००००००००००००००००००००=======================