फॅण्ड्री आवडणे , न आवडणे

आवडलं प्रकटन.

आत्तापर्यंत आलेल्या फॅण्ड्री च्या परीक्षणातील सर्वात आवडलेल परीक्षण.

छान लिहीले आहे.

मुळात चित्रपट.कथा,नाटक आणि कविता ह्या त्या त्या कलांचा आस्वाद घेणार्‍यांच्या नजरेवर अवलंबूब असतात.

एकाच सिनेमाकडे विविध नजरेने पाहता येतं.

तुम्ही हा सिनेमा कुठल्या नजरेने पाहीलात, ते योग्य शब्दांत मांडले आहे, असे मला वाटते.

परीक्षण आवडलं

तुम्हाला शिट्या,इतरांचे मोठ्याने बोलणे,सॉक्सचा वास,पानाच्या पिचकार्‍या,गलिच्छ कमेंट पलिकडे जावुन हा चित्रपट आवडल्याबद्दल मला आनंद वाटला.तुम्ही कुठेही व्यवस्थित राहु शकता ह्याबद्दल मला गॅरण्टी आहे.

टाईमपास काय किंवा फॅन्ड्री काय, ब्राह्मणांना नावे ठेवायला सिनेमा हे आता उत्तम माध्यम सिद्ध होऊ पाहत आहे.

अजून फॅण्ड्री नाही पाहिला. पण पाहताना जर काही दॄश्ये विनोदी 'वाटल्याने' हसू आलं, तर ती चांगली गोष्ट आहे की वाईट?
मी हसलो तर 'असंवेदनशील' ठरेल की गंभीर चेहरा ठेवून पाहत राहिल्याने 'विनोदाची जाण नसलेला' ठरेल?

मला जे करावसं वाटलं ते केलं (म्हणजे विनोद समजून हसणं किंवा गर्भितार्थ समजून घेऊन गांभिर्याने पाहणं)(इतरांना त्रास होईल असं न वागता) तर 'येडचापला-सिनेमातलं-काहीच-कळत-नाही' असा ठरेल?

वास्तवदर्शी सिनेमा मला 'इंटरेस्टिंग' नाही वाटत. म्हणजे मी असभ्य-असंस्कॄत-अशिक्षित-पिटातलं पब्लिक आहे का?

इ. इ. ......

अमेरिकेत निर्वासित म्हणुन आलेले आणि अत्यंत वाईट परिस्थितीत झगडुन झगडुन सिमेमात आलेले दिग्दर्शक, नट त्यांची गरिबीतली दुख कुरवाळत त्याच्या वर सिनेमे काढत नाहीत.

लेखन आवडलं.

@(मिपावर वाभाडे काढले गेले की दुरुस्त्या करून फेसबुकवर लिहायचं हे पण अभिव्यक्तीस्वातंत्र्यच ) >>> =))

@वळू पाहताना खूप बरं वाटतं. तर फॅण्ड्री पाहताना सिनेमा आवडणे किंवा न आवडणे या पलिकडची काही तरी गोष्ट आहे हे जाणवायला लागतं. आवडनिवड या पलिकडे एक अनुभवणे असतं त्याबद्दल नेमकं कसं सांगायचं ? >>> वाह!

@पाहीला त्याच जिद्दीने गद्यात लिहीणं जमत नसतानाही लिहायचं ठरवलं. >>> निष्कर्ष चुकला आहे. गद्यात लिहिणेही जमते आहे. असे नवे निरिक्षण नोंदवितो! :)

छान लिहिलय. :)

वाह ! सुंदर परीक्षण !!
प्रत्येक जण आपापल्या परीन हा सिनेमा उलगडत नेतोय.
मराठी चित्रपटसृष्टीचा खरा काळ आता चालू होणार..

मस्त! रूढ अर्थाने हे सिनेमाचं परीक्षण नव्हे. सिनेमा पाहून मनात आलं ते इथे आमच्याबरोबर वाटून घेतलं आहे. धन्यवाद!

सिनेमा पाहताना आपल्याला त्याच्याबद्दल लिहायचं आहे अशा अभिनिवेशात काही स्वयंघोषित समीक्षक नेटकर सिनेमा पाहतात. मग ते धड एंजॉयही करत नाहीत आणि दुस-याला एंजॉयही कऊ देत नाहीत.
खल्लास
बाजार उठला नेटकर समीक्षकांचा
परदेशात राहत असल्याने ,
ही जाहिरात नाही , ती आमच्या नावातच आहे.
हा सिनेमा अजून पाहण्यास मिळाला नाही,
हा सिनेमा पाहून अनेकांच्या प्रतिक्रिया , हललो आहे , निशब्ध झालो , अश्या धाटणीच्या होत्या , एरवी मेळघाटात कुपोषणाने बालमृत्य वैगैरे बातम्या चेहऱ्यावरची रेघ सुद्धा न हलवता ट्रेफिक सिग्नल वर दिसणारी विषमता सराईतरीत्या डोळेआड करणाऱ्या लोकांना हा सिनेमा पाहून संवेदशीलतेचा पान्हा फुटला.
त्यांच्या प्रतिक्रिया एखादा गोरा जेव्हा भारतात पहिल्यांदा येतो तेव्हा रस्त्यावर दिसणारे दारिद्र्य पाहून अनेकांच्या जीवाची घालमेल होते तश्या होत्या ,
एखाद्या कलाकृतीचा आस्वाद घेणे काय हे जातीच्या फिल्मबाज व्यक्तीस कळते. हे ह्या परीक्षणावरून कळून आले.
सोशल मिडीयावर आभासी जगतात कार्यरत असणाऱ्या मंडळीच्या सामाजिक संवेदनांची गळवे टरारून फुगली असतात , एक निमित्त हवे असते ,
फॅण्ड्री ने ते निमित्त दिले,
ता . क
कुठल्याही अग्रगण्य वृत्तपत्रात एवढे सकस समीक्षण वाचण्यात आले नाही,
त्यांना हे समीक्षण छापणे परवडणार सुद्धा नाही.
गांधीच्या देशात जातीयता हे चलनी नाणे आहे , त्यावर तोडगा काढण्यापेक्षा चर्चा करणे हा अनेकांचा आवडीचा विरंगुळा आहे ,

शांत संयत समिक्षण.
बरेच बारकावे टिपलेले दिसताहेत.
चित्रपट पाहायला जरा उशीर होइल्,पण तरीही एखाद्या चित्रपटाबद्दल एव्हढ लिहावस वाटत लोकांना, अन ते ही मराठी म्हणजे अप्रुप वाटतय.

चित्रपट पण आवडला आणि आपले परीक्षण सुद्धा आवडले

च्याआयला जब्या ने मारलेला दगड काही लोकापर्यंत पोहचलाच नाही.

कालच फँड्री बघण्याचा योग आला. आवडला चित्रपट. विशेषतः किशोर कदमांच्या अभिनयातील सहजता, चेहर्‍यावरील दलित वर्गाची लाचारी, आपण दलित आहोत, गरीब आहोत वगैरे सामाजिक आणि नशिबाने वाट्यास आलेल्या परिस्थितीला त्याने मनोमन स्विकारल्याचे चित्र व्यवस्थित साकारले आहे.
त्या मानाने त्याचा पौगंडावस्थेतील मुलगा कृतीतून नाही तरी विचारातून बंडखोरी दाखवतो. त्याच्या संवेदनशील चेहर्‍यावर आणि डोळ्यात शालू बद्दल वाटणारे प्रेम आणि आकर्षण त्याने अत्यंत उत्तम रित्या साकारले आहे. मधे मधे त्याच्या चेहर्‍यावरचे भाव डॉ. काशिनाथ घाणेकरांच्या चेहर्‍याची आणि डोळ्यांची आठवण करून देतात.
फँड्री ही सामाजिक जातीव्यवस्थेच्या काट्याकुट्यांमध्ये अडकलेली शाळकरी प्रेमकथा आहे. त्यातील प्रसंग, अभिनय, समज-गैरसमज, मैत्री आणि प्रेम सर्वच अगदी नैसर्गिक पद्धतीने आपल्यासमोर येते.

>>>>हा समाजव्यव्स्थेवर भाष्य करणारा सिनेमा आहे असं मला अजिबात वाटलं नाही. ही एक त्या वयातली प्रेमकथाच आहे.

हा चित्रपट थेट कशावरच भाष्य करीत नाही. तरीपण शाळकरी प्रेम किंवा आकर्षणाच्या साहाय्याने मांडलेले दलित-सवर्ण चित्र अस्पष्ट नाहीये. अगदी सुस्पष्ट आहे.

>>>>तेव्हां कार्टून सिरीयल्सचे आवाज येत राहतात. हे खूप आवडलं. इतकं की त्याबद्दल विस्कटून सांगावंसं असंही वाटत नाही. ज्यांना अशा जागा टिपता आल्या नाहीत त्यांच्याबद्दल सहानुभूती वाटते.

खूप आवडलं म्हणून विस्कटून सांगावंसं वाटत नाही हे कांही पटलं नाही. माझ्यासारख्या ज्यांना अशा जागा टिपता आल्या नाहीत आणि आपल्या सहानुभूतीचे लाचार धनी व्हावे लागले त्यांच्यासाठी तरी विस्कटून सांगितल्यास भविष्यात चित्रपट पाहण्याची एक नवी दृष्टी प्राप्त होईल.

'फँड्री' शब्दाचा अर्थ 'डुक्कर' असल्याचं कुठेतरी पुसटसं वाचनात आलं आहे. पण हा शब्द नक्की कुठल्या भाषेत आणि मराठीत असेल तर कुठल्या प्रदेशात, जातीत वापरला जातो हे जाणून घ्यायला आवडेल.

मला फँड्री ठीक ठाक वाटला. अगदी फार काही आवर्जुन बघावा अशातला नक्किच नाही.
"सामाजिक विषयावर भाष्य करणारा" न वाटता गावतली , कोवळ्या वयातली एक प्रेमकथा (खरंतर प्रेमापेक्षा आकर्षणाचाच भाग त्या वयात जास्त असतो) असा हा चित्रपट मला वाटला. ग्रामीण, गरीब आणि विशिष्ट जमातीतील मुलाची व कुटुंबाची जीवनशैली टिपण्यात फँड्री यशस्वी होतो. मी शहरात राहिलेला, वाढलेला असल्याने मला वेगळी जीवनशैली बघण्यातला आनंद मिळाला.
पण चित्रपट फारसा रंजक नाही वाटला , शिवाय एकाच ठिकाणी कथा घुटमळत राहत आहे असेही वाटले. ग्रामीण जीवनशैलीचे चित्रण करणारे वळू आणि देऊळ जास्त रंजक वाटलेत.

प्रेक्षकाला विचार करता येतो हे दिग्दर्शकाने गृहीत धरलेलं असल्याने त्याच्या विचार करण्याच्या क्षमतेवर विश्वास ठेवून अनेक गोष्टी बिटवीन द लाईन्स येतात. पण त्या बिटवीन द लाईन्स नाहीत. तिथे पडद्यावर सूचक प्रतिमा किंवा ध्वनी यांचा वापर आहे. जंब्याच्या घरी अठरा विश्वे दारीद्र्य आहे, ज्याची त्यांना सवय आहे. बुडालेला अभ्यास विचारायला जंब्या जातो तेव्हां त्याच्या वर्गातला हुषार मुलगा बाहेर येऊन त्याला काय शिकवलं होतं हे सांगतो तेव्हां कार्टून सिरीयल्सचे आवाज येत राहतात. हे खूप आवडलं. इतकं की त्याबद्दल विस्कटून सांगावंसं असंही वाटत नाही. ज्यांना अशा जागा टिपता आल्या नाहीत त्यांच्याबद्दल सहानुभूती वाटते

मला वाटतय की दिग्दर्शकाने जे काही सांगायचं आहे ते स्पष्टच सांगावे , प्रेक्षकांवर सोडून देण्याची पद्ध्त मला तरी फारशी पटत नाही. अशा दिग्दर्शकांना मी म्हणेन की "तुम्ही आधी काय सांगायच ते सांगा ना भौ, मग आम्ही त्यावर (आमचे मत वगैरे ठरविण्यासाठी )विचार करु. पण तुम्हाला काय सांगायचय हे समजायलाच जर आम्हाला विचारशक्ती ताणावी लागत असेल तर तुम्ही दोन-अडीच तासांचा चित्रपट बनवून काय तीर मारले ?" शिवाय प्रत्येकच प्रेक्षक थिएटरमध्ये जावून सिनेमा बघत नाही. छोट्या, अतिछोट्या स्क्रीनवरपण तो बघितला जातो. मी फँड्री सात इंची टॅबलेट वर पाहिलाय. काही सिनेमे तर मी मोबाइलवर पण पाहिलेत. हिंदी सिनेमात अनेकदा संवाद पुटपुटण्याचा प्रकार असतो तो मला अजिबात आवडत नाही. अरे तुम्ही संवाद म्हणताय कुणासाठी ? आमच्यासाठीच ना ? मग नीट ऐकायला तरी येवू द्या की. सुदैवाने मराठीत असा प्रकार नाही. मराठी सिनेमात संवाद छान खणखणीत आवाजात म्हंटले जातात ते मला आवडते.
बाकी फँड्रीबद्दल आणखी सांगायचं तर - हे नाव मला अजिबात आवडलं नाही कोणत्यातरी भाषेत डुकराला फँड्री म्हणतात म्हणून तेच सिनेमाचे नाव ? सिनेमा डुकराचा आहे की जब्याचा ?
आणि शेवटचे दृश्य - जब्या प्रेक्षकांच्या दिशेने दगड फेकतो ... का रे भाऊ आम्ही काय घोडं (किंवा डुक्कर) मारलं तुझं ? उगाच काहीतरी वेगळेपणं, संवेदनाशून्य समाजाला चपराक वगैरे का ? आलेला प्रेक्षक संवेदनाशून्य(च) आहे का ?

नाव मंदार त्यामुळे आडनाव वाचायची गरज पडली नाही

https://www.misalpav.com/node/20133 हे पहा

>> मी शहरात राहिलेला, वाढलेला असल्याने मला वेगळी जीवनशैली बघण्यातला आनंद मिळाला.

मराठी कथालेखक साहेब तुम्हा शहरी लोकांच्या तोंडावर मारायला आणि फसवायला शहरी लोकांनी काढलेले ग्रामीण चित्रपट काढले जातात. पण ते खरे नसतात.

देऊळ, वळू, लगान ज्यांना ग्रामीण म्हणून आवडतात त्यांना ग्रामीण माहीतच नसते.

https://www.misalpav.com/node/18444

कथालेखक साहेब
https://www.misalpav.com/node/18444

हे पघा की वाइच

(पघा आणि वाइच एकत्र ?)

पहाण्यापुरता ठीक आहे म्हणावं लागेल.
माझ एक इलुसं आबजरवेसन....डुक्कर पकडायला पकडायला जी दोरी वापरतात तो इतकी कळकट्ट असते की ज्याच नाव ते आणी ती दोरी ज्या काठीला बांधुन पकडतात ती काठी हलकी, बारीक पण लवचिक नी मजबुत असते.

पिच्चर मधे दोरी एकदम चकाचक नी काठी मरुमरु-मरतुकडी दाखवलीय.