कॉलेजचे दिवस होते. घरी चाललो होतो. नेहेमीप्रमाणे थाण्यावरुन कर्जत पकडली, २:२८ ची. ही डबल फास्ट लोकल डोंबिवली, कल्याण करत, कल्याणनंतर सर्व स्टेशनवर थांबते. बरोबर मित्रदेखील होता. तो डोंबिवलीचा होता. अशाच गप्पा मारता मारता मित्र म्हणाला- काय रे, हे शेलू कुठे आहे ? मी म्हणालो - तुला बदलापूर माहिती आहे. त्यापुढे वांगणी आणि मग शेलू. आणि मग नेरळ... जिथून माथेरानला जाता येतं...का रे ? तो म्हणाला - अरे सहजचं. आणि डोंबिवली आल्यावर तो उतरून गेला. मी विचार केला- थोडा वेळ आहे तर एक छोटी नॅप मारुन घेऊ. तशी असली नॅप म्हणजे नेहेमीचीच असायची. थोड्यावेळाने डोळे उघडले आणि हात ताणून आळस दिला. खिडकीबाहेर नजर टाकली तर नदी दिसू लागली. झालं. च्यायला, घरी जाताना कधी नदी दिसत नाही. आज झोप अंगाशी आली होती. आपलं गाव कधीच मागे पडलं! चला, आता उतरून परत जाणं आलं. असं म्हणून येईल त्या पहिल्या स्टेशनवर पाऊल ठेवलं आणि समोर बोर्ड बघतो तर काय? - शेलू !! शपथ !... त्या स्टेशनवर मी एक आणि दूरवर २-३ भाजीवाल्या उतरल्या. २ फलाटं होतीं, मात्र पलीकडे जायला जिना वगैरे प्रकार नव्हता तेव्हा. आणि पलीकडे जाणं आवश्यक होतं कारण परत जायला तिथुनच लोकल मिळणार होती. तशीच लाइनमध्ये उडी मारुन पलीकडे गेलो. स्टेशनवर कुठेच इंडिकेटर नव्हते. मला वाटतं, स्टेशनमास्तरदेखील नसावा तिथे. बराच वेळ झाला तरी परतीची लोकल काही येईना, म्हणून सरळ कॉलेजचं जर्नल काढलं, भरायला सुरवात केली. आणि मला ते पूर्ण करायला पुरेसा वेळ देऊन मगच दुरून लोकलने हॉर्न दिला. खरचं सांगतो- च्यायला, त्या संध्याकाळी साडेचारच्या वेळेसदेखील तिथे चिट्पाखरु नव्हतं. आख्या शेलू स्टेशनवरुन अखिल भारतीय रेल्वे प्रवासी संघातर्फे, मी एकटाच त्या लोकलमध्ये चढलो आणि पुर्णवेळ हा विचार करत राहिलो ,की कुठुन मला मित्राने विचारलं की हे शेलू कुठे आहे आणि मी त्याला सांगितलं.... काय एक एक योगायोग....