घरात बसून तो स्वमग्न होता,
सुचलेल्या कोट्यांचा हिशोब लावित होता.

मिन्नते बहू केली, परी तो न घराबाहेर आला,
"पिळावयास तुम्हां येईन फिरून" - एवढेच वदला.

कोट्या ऐकताना कावळे, दिल्लीश्वरही हसले जेव्हा,
निमूट गवाक्षे लावून, एकटेच कोट्या करीत बसले तेव्हा.