कव्वाली: तुला पाहिले की किती तुझी आठवण यावी किती मी तुझ्यासाठी झुरावे काही बंधन नाही त्याला तुझ्यासाठी मी मरावे दुर जरी असशील तू माझ्या मनाला तू ओढून नेते पण तुला पाहिले की काळजात धकधक होते किती तू वार केले माझ्या हृदयावर खोल जखमा वरून केल्या त्यावर नाही कधी जरी रक्ताचा थेंब त्यातून वाहीला तुझ्या नजरेचा बाण तेथे गुंतून राहिला त्या कत्तलीने मी कसा मेलो ते माझे मला ठावूक पाहिले एकवार तू अन मी जळून गेलो खाक नको आता तरी तू वेळ लावू पुन्हा सामोरी ये ग ये तुला पाहिले की काळजात धकधक होते सागरामध्ये असते पाणी, पाण्याचीच वाहते नदी मी तुझाच आहे अन तुझ्याविना राहिलो का कधी? तुझा चेहेरा समोर जेव्हा जेव्हा येतो समोर तू नाही दिसत म्हणून विव्हल मी होतो लाख येवोत इतर सुंदर ललना समोर माझ्या तुझ्या सुंदरतेसमोर काय कथा त्यांची, त्या असती सा-या फिक्या नाक डोळे रंग रूप चेहेरा बोलणे चालणे वेगळे ग तुझे तुझ्या वर मी मरतो लाख वेळा केवळ एकदा नव्हे ते तू माझी प्रेरणा तू नदी तू जीवन तू माझे जगणे तू माझे तगणे तू माझे मरणे तू मला तारणारी तू तू माझे आकाश अन चांदणे तू रात्रीच्या अंधारातील प्रकाश तू डोंगरावरील घनदाट झाडी तू गर्द उन्हातली माझी सावली तू तू माझा आधार तू माझ्या जीवनाची साथीदार तू तुच माझ्या दिलाची धडधड धडधड तुझ्याविना राहू कसा मी, होते तडफड तुझा हात हाती यावा हिच मनाची तगमग वाढते ती जेव्हा जेव्हा तू समोर माझ्या येते तुला पाहिले की काळजात धकधक होते - पाषाणभेद् ५/१२/२०१९