ही कविता खुप सुंदर आहे, त्यामुळे खुद्द कवीच अर्थ सांगेल छान असे वाटते, तरी एक वाचक म्हणुन मी माझे मत सांगतो .. या कडव्याबद्दल ( आज काल लिहिण्या पेक्षा.. वाचनच छान वाटत आहे, खुप छान कविता..लेख..भटकंती येत आहेत)

पावली पैंजणाचा वैरी भार होता निजल्या स्वप्न पंखी दुबळा आधार होता

अर्थ सुंदर अश्या पैंजणांचा ही पावलांना जणु नकोसा असा भार होता, जसे की नवरा..संसार बाहेरुन सर्व खुप खुषाल दिसत होते, तरी जीवाला त्याचाच सोस होता. स्वताच्या अपुर्ण (निजल्या) स्वप्नांना काय माहीत याचाच आधार होता नवरा हा एकमेव आधार.. माझी स्वप्न पुर्ण करण्यासाठीचा, पण तो त्याच्याच मनमानीने सर्व काही करतो.. मी सर्वस्व दिल्याने कदाचीत.. त्यामुळे तरी, माझी स्वप्ने पुर्ण होण्याची पुसटशी आशा होती... असे कवितेतील नायिकेला म्हणायचे आहे. पुढे जावुन.. ही स्वप्ने निजलेलीच राहिली असा मी अर्थ घेतला आहे, कारण हे एकच कडवे भुतकाळाबद्दल बोलत आहे.. वर्तमानात नायिकेने स्वताला .. स्वताच्या आकांक्षांना तिच्या कुंकवाच्या परिघात कोंडुन घेतलेले आहे.. तेच तिचे आयुष्य आनि तो परिघच तीची सिमा रातीत लाज ओली शेजेवरी पहुडली गंधीत मोगऱ्याच्या चंद्रसवे नहाली. पावली पैंजणाचा वैरी भार होता निजल्या स्वप्न पंखी दुबळा आधार होता घरट्यातले दु:ख ते माझे मलाच माहीत भळभळत्या जखमाच नुसत्या घाव कुठेच नाहीत. माथ्यावरी विस्कटल्या रेखा संचिताच्या माझे मला कोंडले मी चंद्रात कुंकवाच्या...